ตอนที่ 407 ความแปลกใจของมังกรทั้งสอง(I)

ตอนที่ 407 ความแปลกใจของมังกรทั้งสอง(I) เมื่อเห็นสายตาเฉยชาของจางหยู อ้าวอู่เหยียนก็กลัวขึ้นมาจากก้นบึ้ง ของหัวใจ เขาส่งข้อความออกไปหาน้าของตัวเอง “ท่านน้า เราจะทำ ยังไงกันดี ?” หลังจากที่ได้ยินคำถามของอ้าวอู่เหยียน อ้าวเยว่กลับเงียบไป สีหน้าที่นางมองไปที่จางหยูดูซับซ้อน สุดท้ายนางก็ยิ้มออกมา “ควร ทำยังไงรึ ? ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน!” ความแข็งแกร่งที่จางหยูแสดงออกมานั้น น่ากลัวเกินกว่าที่อ้าวเยว่จะ รับรู้ได้ ต่อหน้าจางหยูแล้ว นางรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ ราวกับว่านาง กำลังเผชิญหน้ากับเทพเจ้า ก่อนที่ได้จะโจมตีจางหยู นางคิดเสมอว่า พวกยอดฝีมือระดับสูงสุดนั้นร้ายกาจที่สุดในโลกแล้ว พลังของพวก เขาคือขีดจำกัดของโลกนี้ และไม่มีใครทำลายขีดจำกัดนี้ได้ แม้แต่ ราชามังกรก็ไม่อาจจะทำได้ แต่ตอนนี้นางต้องยอมรับว่า มีคนที่ก้าวขึ้นไปเหนือกว่าขีดจำกัดนั้น ในโลกนี้ ! และจางหยูก็คือคน ๆ นั้น ! แต่อ้าวเยว่ไม่ใช่คนทั่วไป แม้ว่านางจะสิ้นหวังแต่นางก็ไม่คิดที่จะ ยอมแพ้ ! นางจะเอาชนะยังไง ? นางจะทลายการป้องกันยังไง ? แม้ว่าจะมีโอกาสแค่ 1 ใน 10 แต่นางก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้ อย่างน้อย ก่อนที่นางจะตายนางก็ไม่ยอมให้อ้าวอู่เหยียนต้องบาดเจ็บ คำสัญญา ที่นางรับปากไว้กับราชามังกรนั้น แม้ว่าต้องตายนางก็จะทำให้ได้ เมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของอ้าวเยว่ จางหยูก็คิ้วขมวดขึ้นมา “นาง บ้าไปแล้ว !” เขากลัวอ้าวเยว่ เขาไม่ได้กลัวอ้าวเยว่โจมตีเขา แต่เขากังวลว่านางจะ ทำให้เมืองอู่อันต้องถูกทำลายลบออกไปจากโลก ! อันที่จริงด้วยการป้องกันของเต๋าสวรรค์ ไม่ว่าอ้าวเยว่จะโจมตียังไงก็ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นภัยต่อเขา เขาไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย แต่การป้องกันของเต๋าสวรรค์นั้นมีจำกัด ซึ่งมันปกป้องแค่เพียงตัว เขาเท่านั้น…. เพื่อที่จะป้องกันเมืองอู่อัน จางหยูจึงต้องหลีกเลี่ยงกับการปะทะกับ อ้าวเยว่ หากนางคลั่งขึ้นมา ทุกอย่างก็จบสิ้น จางหยูไม่อาจจะเสี่ยงได้ จางหยูละสายตาจากอ้าวเยว่ และมองไปยังพื้นดินที่ละลายและขบ คิด “ต้องบอกว่านางแข็งแกร่งจริง ๆ !” จนถึงตอนนี้ อ้าวเยว่คือศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดที่จางหยูเคยเจอมา ราชา สัตว์อสูรยังอ่อนแอกว่านาง หากต้องสู้กันจริง ๆ แล้ว จางหยูรับรอง ได้ว่าเขาจะไม่บาดเจ็บ แต่มันก็ยากที่เขาจะเป็นภัยต่ออ้าวเยว่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่อาจจะลงมือได้ เมื่อเขาลงมือ เขาก็จะเผยจุดอ่อนของตัวเอง !จางหยูได้แผ่พื้นที่ออกไป แค่เพียงคิดพื้นดินที่ละลายเพราะแมกม่านับไม่ถ้วนกลับดับมอดลง ลาวานั้นเย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานก็กลับกลายเป็นพื้นดินดังเดิม ดินที่ไหม้เมื่อโดนธาตุน้ำเข้าไปดับก็ได้กลายเป็นเศษทราย เมื่อลมพัดผ่านมามันก็ได้ปลิวไปตามแรงลม จนทำให้บรรยากาศรอบ ๆ เหมือนกับถูกย้อมด้วยสีเหลืองอ้าวเยว่เห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะใจสั่น สิ่งที่นางเคยเรียนรู้มาเหมือนพลิกตาลปัตรจากสิ่งที่จางหยูแสดงออกมา !หากจางหยูสามารถควบคุมหลิงชี่ธาตุน้ำได้ มันก็อธิบายว่าจางหยูเข้าใจธาตุน้ำจนเหนือกว่าระดับสมบูรณ์และอาจจะถึงระดับที่นางไม่รู้จัก แต่เมื่อครู่นี้จางหยูไม่ใช่แค่ควบคุมหลิงชี่ธาตุน้ำ เขากลับควบคุมหลิงชี่ธาตุไฟได้ด้วย…คนที่ควบคุมหลิงชี่ธาตุทั้งสองได้พร้อมกัน !นางถึงกับสงสัยว่าจางหยูคือเทพในตำนาน !นอกจากเทพแล้วจะมีใครอีกที่ควบคุมหลิงชี่ธาตุทั้งสองอันได้ !ตอนนั้นอ้าวเยว่ตะลึง นางถึงกับไม่กล้าลงมือโดยไม่คิดทบทวนให้ดี ๆเมื่อเห็นว่านางตะลึงกับสิ่งที่เขาทำ จางหยูก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจออกมา “ในที่สุดก็หลอกนางได้”การที่เขาควบคุมธาตุไฟได้จะไม่ทำให้ทั้งสองตกตะลึงได้ยังไง?ไม่งั้นแล้วเขาคงใช้พลังงานไปอย่างเสียเปล่า ยังไงซะด้านหลังของเขาก็มีเมืองอู่อันอยู่ ความร้อนที่นี่ไม่ได้ส่งผลต่อเมืองอู่อันมากนักต่อให้เขาจะมองข้ามไป แต่ลาวาที่นี่ก็จะเย็นตัวลงเองในเวลาไม่กี่เดือน“ข้าควรทำยังไงต่อ?” จางหยูเริ่มปวดหัวขึ้นมา การปล่อยอ้าวเยว่กับอ้าวอู่เหยียนไป ก็จะทำให้เขาดูเหมือนคนที่ไม่สนใจเรื่องราวใด ๆแต่หากเขาลงมือกับทั้งคู่ ภาพลักษณ์ที่เหมือนกับเซียนของเขาก็จะพังลงทันที เมื่อภาพลักษณ์นั้นถูกทลาย ความยิ่งใหญ่ที่เคยสร้างมาก็จะหายไปด้วยดังนั้นเขาจึงไม่อาจจะปล่อยทั้งสองไปได้ง่าย ๆ และต้องหลีกเลี่ยงการทำให้อ้าวเยว่โกรธในเวลาเดียวกัน อ้าวเยว่และอ้าวอู่เหยียนต่างก็มองมาที่จางหยูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยเฉพาะอ้าวอู่เหยียนที่ถึงกับกังวลและหายใจติดขัดตอนนั้นทุกอย่างเงียบสนิท บรรยากาศแบบนี้ดูน่ากังวลสุดท้ายจางหยูก็มองไปที่อ้าวเยว่และพูดขึ้น “บอกเหตุผลข้าทีว่าทำไมถึงโจมตีข้า ?”เมื่อได้ยินคำถามนั้น อ้าวเยว่ก็ขยับริมฝีปากเล็กน้อย แต่ด้วยนิสัยดื้อด้านของนาง จึงทำให้นางไม่อาจจะอธิบายมันออกมาได้พูดอะไรกัน ?