บทที่ 28 ดูท่าที

บทที่ 28 ดูท่าที

“กลับมาแล้วเหรอ?”

เมื่อฉู่โม่วกลับมาที่บ้านในคืนนั้น เขาก็ได้ยินน้ำเสียงที่ไพเราะและอ่อนโยน

เฉินซีเวยนั่นเอง

เธอวางอาหารลงบนโต๊ะ เมื่อเห็นว่าฉู่โม่วกลับมาแล้วก็เรียกเขาทันที “มานั่งสิ ได้เวลากินข้าวแล้ว”

ฉู่โม่วพยักหน้าก่อนจะไปล้างมือและกลับมานั่งที่โต๊ะ

เฉินซีเวยตักข้าวให้ฉู่โม่วและเอ่ยถาม “ฉันไม่เห็นเลยว่านายกลับมาตอนไหน ไปที่ไหนมาล่ะ?”

“จะไปไหนได้อีกล่ะ ก็ไปอ่านหนังสืออยู่ที่สถาบันนั่นแหละ”

ฉู่โม่วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้ฟังคำตอบ เฉินซีเวยก็พยักหน้าเบา ๆ และไม่ถามอะไรอีก

ทั้งสองฝ่ายต่างก้มหน้าก้มตากิน

บ้านทั้งหลังเงียบสงัดไปครู่หนึ่ง

จู่ ๆ เฉินซีเวยก็พูดขึ้นมา “ในการทดสอบไล่ล่าของสถาบัน ฉันถูกผู้ปลุกพลังจากฐานฉางเฟิงทำร้าย ฉันบาดเจ็บหนักจนเกือบตายเลยละ!”

หลังจากที่พูดจบ เฉินซีเวยก็จ้องเขม็งไปที่ฉู่โม่วราวกับว่ารอดูปฏิกิริยาของเขา

แต่เธอก็ต้องผิดหวัง

ฉู่โม่วแค่แสดงสีหน้าตกใจและถามด้วยความเป็นห่วง “แล้วตอนนี้เธอสบายดีไหม?”

“ก็สบายดี”

เฉินซีเวยไม่เห็นปฏิกิริยาอะไรจากสีหน้าของฉู่โม่วเลย แต่เธอยังไม่ยอมแพ้ “ตอนที่กำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน มีใครก็ไม่รู้โผล่มาช่วยฉันไว้ แล้วยังให้ซากสัตว์อสูรมาเยอะแยะเลยด้วย ฉันได้อันดับหนึ่งในการทดสอบเลยนะ!”

“ยินดีด้วยนะ เธอชนะแล้ว สถาบันคงให้รางวัลมาเยอะเลยใช่ไหมล่ะ?”

ฉู่โม่วยิ้มและกล่าวแสดงความยินดี

เฉินซีเวยพยักหน้าเล็กน้อย

เธออยากจะลองดูอีกรอบ แต่พอมองรอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่โม่วแล้วก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

และในตอนนั้นเอง

ฉู่โม่ววางชามข้าวลงและเอ่ยขึ้น “ฉันอิ่มแล้ว ฉันเหนื่อยมากเลย วันนี้ฝากเธอล้างจานหน่อยนะ ฉันขอกลับไปที่ห้องก่อนละ”

แล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้อง

“มีอีกอย่าง…”

เฉินซีเวยหยุดฉู่โม่วไว้กลางทาง

เขากลับหลังหันไปด้วยความสงสัย

“ตอนที่เข้าไปในภูเขาต้าสู่ ฉันตั้งใจจะตามหาอสรพิษสองหัวและฆ่าเพื่อเอาถุงน้ำดีของมันมาให้ แต่ตอนไปถึง อสรพิษสองหัวก็ตายไปแล้ว ถุงน้ำดีกับหัวใจของมันยังหายไปด้วย”

เธอพูดต่อ “แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะหาวิธีพัฒนาพรสวรรค์กับร่างกายของนายต่อไป และจะต้องทำได้แน่!”

ฉู่โม่วพยักหน้า “เธอต้องลำบากแน่ แต่ไม่ต้องคิดมากหรอก ช่างมันเถอะ”

เมื่อพูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องไปและปิดประตู

ในห้องอาหาร

เมื่อเห็นฉู่โม่วปิดประตูห้อง เฉินซีเวยก็ถอนหายใจเงียบ ๆ

เธอสงสัยมาตลอดว่าฉู่โม่วเป็นคนที่ช่วยเธอไว้

ถึงมันจะน่าเหลือเชื่อเกินไป แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอก็คิดว่าเป็นแบบนั้นอยู่ในใจเสมอมา

และคำถามก่อนหน้านี้ก็เพื่อสังเกตว่าฉู่โม่วมีพิรุธบ้างหรือไม่

แต่…

เธอก็ไม่เห็นอะไรเลย

“หรือว่า…”

“ไม่ใช่เขาจริง ๆ เหรอ?”

…

ข้างในห้อง

ฉู่โม่วอดทำหน้านิ่วไม่ได้เมื่อนึกถึงคำพูดของเฉินซีเวยในห้องอาหาร

“หรือว่าเธอจะรู้อะไรบางอย่าง?”

ฉู่โม่วลังเล

อันที่จริงการซ่อนพละกำลังของตัวเองไม่ได้สำคัญนัก เขาจะบอกเฉินซีเวยก็ได้

ฉู่โม่วแค่ไม่รู้ว่าจะอธิบายกับเธออย่างไรดี

“ช่างมันเถอะ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด!”

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

หลังจากที่กำจัดความคิดยุ่งเหยิงออกไป ฉู่โม่วก็หยิบขวดเลือดสัตว์อสูรระดับ 2 ออกมาดื่มและเริ่มฝึกฝน

แต่ทันใดนั้น