บทที่ 738 มือเดียวบดบังฟ้า มหาอริยะสวีหุน

บทที่ 738 มือเดียวบดบังฟ้า มหาอริยะสวีหุน

เมื่อได้ยินคำพูดของจอมอริยะเสวียนตู หานเจวี๋ยค่อนข้างแปลกใจอยู่บ้าง ข่าวแพร่ไปเร็วขนาดนี้เชียวหรือ

เจ้าชะตาอันธการใจกล้าเกินไปแล้วกระมัง!

ศึกวังสวรรค์ เขาเสียมิ่งไปทั้งหมดสิบห้าราย นอกจากมิ่งทั้งสิบสามที่ถูกหานเจวี๋ยสังหารไป ยังมีมิ่งที่ใช้ทักษะอันธการด้วย รวมถึงมิ่งรายแรกสุดที่ริเริ่มท้าทายวังสวรรค์

มิ่งที่ท้าทายวังสวรรค์ ก่อนหานเจวี๋ยจะจากมา ได้ส่งมอบให้จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายอย่างเงียบๆ แล้ว

ว่ากันตามหลักเหตุผล ในสถานการณ์ปกติเมื่อเผชิญความเสียหายหนักเช่นนี้ น่าจะพักฟื้นไปสักระยะก่อน แต่เจ้าชะตาอันธการกลับต่างออกไป กำเริบเสิบสานขึ้นยิ่งกว่าเดิม ไร้ซึ่งความกริ่งเกรง

ในอีกแง่หนึ่ง

การปรากฏตัวขึ้นของมิ่งน่าจะนับได้ว่าทำลายความสงบของฟ้าบุพกาลเช่นกัน เหตุใดถึงไม่ล่วงเกินเจ้าอวิชชาฟ้าบุพกาลเล่า

หรือว่าในสายตาของเจ้าอวิชชาฟ้าบุพกาล พวกเขาไม่เป็นภัยคุกคามเลย

มีความเป็นไปได้สูง!

อย่างไรก็ตาม เจ้าชะตาอันธการพ่ายแพ้ต่อผานกู่ ต่างจากเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ นับตั้งแต่มีชื่อเสียงขึ้นมา ก็ยังไม่เคยปราชัย แม้แต่เจ้าอวิชชาฟ้าบุพกาลก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นผู้ใด

บางทีเจ้าอวิชชาฟ้าบุพกาลอาจจะทราบแล้วว่าหานเจวี๋ยคือเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ แต่เขาจำเป็นต้องได้รับคำตอบยืนยันด้วย

ถึงอย่างไรยุคสมัยของเจ้าแดนต้องห้ามอันธการก็เคยผงาดรุ่งเรืองในมรรคาสวรรค์ ผู้บำเพ็ญมากมายนับไม่ถ้วนล้วนเอาเยี่ยงอย่างเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ ในใจของผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนล้วนคาดเดาเกี่ยวกับเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ

หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ เข้าใจแจ่มแจ้งอยู่ในใจ

ฉิวซีไหลเอ่ยว่า “ขอเพียงไม่คุกคามมรรคาสวรรค์ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องสนใจพวกเขา ถึงแม้จะมีอริยะมหามรรคมากมายมาผูกสัมพันธ์กับมรรคาสวรรค์ แต่รากฐานของมรรคาสวรรค์ยังอ่อนแอเกินไป ภารกิจเร่งด่วนยังคงเป็นการพัฒนามรรคาสวรรค์เป็นหลัก อย่าได้ถูกอริยะมหามรรคเบี่ยงเบนความสนใจ”

ฟางเหลียงเอ่ยว่า “ถูกต้องแล้ว ไม่มีทางเชื่อใจเหล่าอริยะมหามรรคอย่างสนิทใจไปตลอดได้”

ผานซินเอ่ยว่า “ตอนข้าเดินทางกลับ เผชิญกับการโจมตีจากตี้เจียงเข้า เขาคิดจะชิงขวานเบิกฟ้าของข้าไป ช่างน่าชังโดยแท้”

สีหน้าของเขาสงบนิ่งยิ่ง ไม่ได้ระเบิดความโกรธออกมา

ในอดีตเขาเคยเผชิญกับการปิดล้อมโจมตีจากเหล่าอริยะมหามรรค ก็ยังฝ่าวงล้อมออกมาได้ สิบสองบรรพชนจอมเวทไหนเลยจะขวางเขาได้

อริยะรายอื่นๆ ต่างก็นิ่งเงียบ ไม่ทราบว่าสมควรจะพูดอะไรดี

การร่วมมือกับเหล่าอริยะมหามรรคแห่งแดนเทพหวนปัจฉิมเป็นมติเอกฉันท์ ความขัดแย้งระหว่างผานซินและตี้เจียงก็เป็นเรื่องในวงศ์วานเชื้อสายของผานกู่ ไม่สามารถหักล้างมติเอกฉันท์ได้

จอมอริยะเสวียนตูกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็พักเรื่องมิ่งเอาไว้ก่อน เส้นทางสวรรค์ฟ้าบุพกาลสมควรเชื่อมต่อกับโลกฟ้าบุพกาลให้มากขึ้น เช่นนี้ดวงชะตามรรคาสวรรค์ถึงจะขยายเพิ่มรวดเร็วขึ้น อีกเรื่องหนึ่ง ทุกท่านสามารถก่อตั้งโลกมนุษย์ขึ้นด้านนอกมรรคาสวรรค์ได้ ในอนาคตแดนเซียนจะกลายเป็นศูนย์กลางของมรรคาสวรรค์ เมื่อถึงยามที่มรรคาสวรรค์ครอบครองฟ้าบุพกาลได้ เช่นนั้นแดนเซียนก็จะกลายเป็นศูนย์กลางของฟ้าบุพกาล…”

เขาเริ่มบอกเล่าแผนการออกมาเรื่อยๆ เหล่าอริยชนฟังแล้วจิตใจฮึกเหิม

ตอนนี้มรรคาสวรรค์ประสบความสำเร็จแล้ว อริยะทั้งหมดรวมถึงสรรพสิ่งล้วนถูกผูกติดไว้กับกระแสภาพรวม ล้วนพยายามเพื่อมุ่งสู่อนาคต ผู้ใดก็ไม่สามารถขัดขวางกระแสภาพรวมนี้ได้

ครึ่งชั่วยามผ่านไป พวกเขาเริ่มหารือกันเรื่องตำแหน่งอริยะหน้าใหม่

หานเจวี๋ยไม่ได้เข้าร่วม ไม่ว่าผู้ใดจะได้ไป ก็ไม่ส่งผลกระทบมากนัก

แต่เขาสังเกตเห็นว่าจอมอริยะเสวียนตูคล้ายจะต้องการตำแหน่งในครั้งนี้

ที่มรรคาสวรรค์มีวันนี้ได้ นอกจากการปกป้องของหานเจวี๋ยแล้ว จอมอริยะเสวียนตูมีความดีความชอบยิ่งใหญ่ที่สุด เขามุ่งมั่นพากเพียรมาโดยตลอด น้อยนักที่จะเอ่ยถึงความต้องการของตน

หานเจวี๋ยมีความประทับใจในตัวเขา จึงเปิดปากเอ่ยว่า “ให้นิกายเหรินเถอะ จอมอริยะเสวียนตูทุ่มเทมากขนาดนี้ นิกายเหรินก็สมควรพัฒนาสักหน่อยเช่นกัน ในอนาคตสำนักดวงชะตาแต่ละแห่งล้วนจะมีอริยะมรรคาสวรรค์มากกว่าหนึ่งราย อริยะมรรคาสวรรค์มิใช่ความต้องการสูงสุดของพวกเราอีกต่อไป ข้าสังเกตเห็นว่าตบะของทุกท่านล้วนมีความก้าวหน้า การสำเร็จเป็นอริยะเสรี ไม่เกินเอื้อมแน่นอน”

เขาออกปากทั้งที เหล่าอริยชนไหนเลยจะกล้าคัดค้าน ขณะเดียวกันก็เริ่มมีความหวังกับคำพูดของเขา

หากคนอื่นเอ่ยเช่นนี้ พวกเขาล้วนจะเหยียดหยามดูแคลน

แต่หานเจวี๋ยคืออริยะมหามรรค!

ในสายตาของอริยะมหามรรค อริยะเสรีจะนับเป็นอันใดได้เล่า

ชั่วขณะนั้น เหล่าอริยชนเริ่มเอ่ยสนับสนุนจอมอริยะเสวียนตู ถึงขั้นที่ประจบประแจงจอมอริยะเสวียนตูด้วย

ในเวลานี้ จอมอริยะเสวียนตูก็ไม่ปฏิเสธเช่นกัน ตอบรับโดยตรง พลางขอบคุณหานเจวี๋ย

ในฐานะอริยะหน้าใหม่ ซูฉีสังเกตเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อย่างเงียบๆ เขามีความรู้สึกเพียงอย่างเดียวว่า

มือเดียวบดบังฟ้าได้!