บทที่ 242 ความบ้าคลั่งของชูเหยา

เมื่อนึกถึงใบหน้าที่ซีดเซียวและสั่นคลอนของชูเหยา จี้หลิงชวนก็กังวลใจ ลุกขึ้นและก้าวขึ้นบันไดหยุดที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทข จี้หลิงชวนขมวดคิ้วและเคาะประตู "ชูเหยา?

หลังประตู ชูเหยาเอนหลังพิงประตูมือของเธอปิดแก้มอย่างช่วยไม่ได้น้ำตาไหลจากนิ้วของเธอ ชูเหยากำที่มุมเสื้อผ้าของเธอแน่น หูของเธอได้ยินเสียงที่กังวลของจี้หลิงชวนก็ดังขึ้นนอกประตู "ชูเหยา เธอเป็นยังไงบ้าง?”

เมื่อฟังเสียงของจี้หลิงชวนชูเหยาก็กัดริมฝีปากแน่น บีบมือของเธอแน่นบนโดยไม่รู้ว่ามันเจ็บ “จี้หลิงชวน ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก"

เมื่อฟังเสียงสะอื้นของชูเหยา จี้หลิงชวนก็ไม่สามารถรั้นมันได้ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "เอาล่ะ พักผ่อนให้เต็มที่ ถ้าคุณมีอะไรก็โทรหาฉัน"

หลังจากพูด จี้หลิงชวนก็หันหลังกลับและก้าวลงบันไดไป

รอจนกระทั่งชูเหยาได้ยินเสียงของเครื่องยนต์รถสปอร์ตออกไปในที่สุด ชูเหยาก็ทนไม่ไหว เธอทรุดตัวลงกับพื้นมือของเธอกอดเข่าแน่นร้องไห้เงียบๆ

ฉันไม่ใช่คนโปรดของจี้หลิงชวนแล้วแหรอ? เธอคิดว่าผ่านไปห้าปี ในที่สุดเธอก็กลับมาและจี้หลิงชวนจะเริ่มต้นใหม่กับเธอ แต่ในที่สุดจี้หลิงชวนก็แต่งงานกับผู้หญิงอีกคนแล้ว!

จี้หลิงชวนไม่รักเธอแล้วเหรอ? เป็นไปได้ยังไง แต่เธอก็ยังชอบจี้หลิงชวน! ฉันต้องการเริ่มต้นใหม่กับจี้หลิงชวน!

ยิ่งชูเหยาคิดมากเท่าไหร่ ในอกของเธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนอยู่มันยิ่งไหม้มากขึ้นเท่านั้น!

ใบหน้าที่น่าสมเพชของเธอซีดมืดมนราวกับปีศาจชั่วครู่ จากนั้นก็เป็นสีฟ้าและขาวในครู่ต่อมา ชูเหยากำมือและยืนขึ้นอย่างดุเดือดระบายความโกรธของเธอและขวางปาของในห้องทุบลงกับพื้น

ป้าหลี่ที่อยู่ชั้นล่างได้ยินเสียง เธอตกใจมากว่าจะเกิดอุบัติเหตุกับชูเหยา เธอรีบขึ้นไปชั้นบนแล้วเคาะประตูและไม่ได้ยินเสียงของเธอ ป้าหลี่จึงใช้ความกล้ารีบไปหากุญแจมาเปิดประตูห้องนอนที่ล็อก

เมื่อมองไปที่ประตูห้อง ป้าหลี่มองดูเศษซากกระเบื้องและสิ่งสกปรกบนพื้นห้องนอน หัวใจของเธอก็เต้นแรง เมื่อเธอเห็นดวงตาของชูเหยาที่โศกเศร้า เธอหยุดด้วยความตกใจฝ่ามือของเธอมีเหงื่อเย็นไหลออกมา เขาตะกุกตะกักและมองไปที่ชูเหยาอย่างรวดเร็วและกระซิบว่า “คุณหนูชู คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม ฉันได้ยินเสียงดังจึงเป็นห่วงคุณ ดังนั้นฉันจึงเปิดประตูตามอำเภอใจตัวเอง…”

ในเวลาต่อมา ก่อนที่คำพูดของป้าหลี่จะจบ ชูเหยาที่แววตามืดมนหยิบแจกันที่วางอยู่ข้างๆเธอกระแทกใส่ป้าหลี่และตะโกนว่า "ออกไปให้พ้น!!!"

ป้าหลี่มองดูแจกันที่ขว้างไปทางเธอ เธอตกใจมากจนเธอถอยกลับไปหลายก้าวด้วยเสียงกระแทกดังและแจกันก็ตกลงไปที่เท้าของป้าหลี่เป็นชิ้นๆ

ป้าหลี่มีสีหน้าหวาดผวา ถ้าเธอไม่ถอยหลังสักก้าวแจกันก็คงจะโดนหัวเธอแน่

เธอไม่กล้าสนใจเรื่องของชูเหยาอีกต่อไป

ชูเหยามองดูป้าหลี่ที่ออกจากห้องไปด้วยความตื่นตระหนกและอ้าปากพูดคำเย็นชาสองสามคำ “ป้าหลี่ ฉันไม่ต้องการให้จี้หลิงชวนรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดที่คุณเพิ่งเห็น! เข้าใจหรือยัง?"

เห็นได้ชัดว่าชูเหยาไม่ได้ขู่อะไรแต่คำพูดไม่กี่คำที่ค่อยๆคายออกมาทำให้ป้าหลี่ที่เดินไปที่ประตูห้องของเธอกลัวและมีเหงื่อออกและเธอก็พูดที่สั่นคลอน “คุณหนูชู ฉันรู้... ฉันรู้ ฉะ......ฉัน ไม่เห็นอะไรเลย...”

ความบ้าคลั่งของชูเหยาได้ระบายออกเพียงพอแล้วและเธอก็ค่อยๆ สงบลง เธอเหลือบมองบนพื้นแล้วจ้องมองไปที่ป้าหลี่ที่ยืนหวาดกลัวอยู่ที่ประตูและพูดอย่างเย็นชา "ป้าหลี่ทำความสะอาดห้อง นำทุกสิ่งที่จำเป็นมาตกแต่ง!”

“ค่ะๆ คุณซู ฉันจะทำความสะอาดเดี๋ยวนี้” ป้าหลี่พูดปาดเหงื่อเย็นๆ จากหน้าผากของเธอและเข้ามาในห้องอย่างตัวสั่นและเริ่มทำความสะอาดสิ่งสกปรก