บทที่ 050 ชอบคุณเพียงชั่วครู่

ช่วงพักเที่ยงของวันศุกร์ เย่เสวี่ยจู๋ได้รับโทรศัพท์จากหลู่เฉิน

หลู่เฉินบอกว่าเขาอยู่ชั้นล่างบริษัทของเย่เสวี่ยจู๋ เขามีของบางอย่างอยากจะให้กับเย่เสวี่ยจู๋ และบอกให้เธอลงไปชั้นล่าง

เย่เสวี่ยจู๋อยากหาโอกาสพบกับหลู่เฉินมานานแล้ว และจะถือโอกาสคืนเงินที่ยืมมาจากหลู่เฉิน แต่น่าเสียดายที่ยังไม่มีโอกาสได้เจอกับหลู่เฉิน ประการแรกเธอกลัวการติดต่อกับหลู่เฉินอีกครั้งและประการที่สองเธอหวังว่าเธอจะให้เวลากับหลู่เฉินมากพอที่จะลืมเธอได้ในไม่ช้า

ในเมื่อวันนี้หลู่เฉินมาแล้ว เย่เสวี่ยจู๋ก็ตั้งใจที่จะคืนเงินให้กับหลู่เฉิน ด้วยวิธีนี้จึงจะเป็นการตัดขาดกันอย่างแท้จริง

ถึงแม้ว่าเย่เสวี่ยจู๋จะยังไม่ได้รับเงินเดือนของเดือนนี้ แต่ก่อนหน้านี้เฉินซิงเหย้าก็ได้ยัดเงินหนึ่งแสนหยวนลงในเสื้อผ้าของเธอขณะอยู่ในลิฟต์และตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ใช้เงินก้อนนั้นเลย เดิมทีเธอต้องการคืนเงินให้แก่เฉินซิงเหย้า แต่ตอนนี้เธอทำได้แค่นำเงินมาคืนให้แก่หลู่เฉินก่อน

ก่อนออกไปตามนัด เย่เสวี่ยจู๋ได้ไปถอนเงินหนึ่งหมื่นหยวนจากเครื่องถอนเงินนอกบริษัทก่อน แล้วจึงไปพบกับหลู่เฉินที่ร้านอาหารใกล้เคียงตามที่ตกลงกัน

เมื่อผลักประตูเข้าไปในร้านอาหาร หลู่เฉินเห็นเย่เสวี่ยจู๋จากระยะไกล เขายืนขึ้นและโบกมือให้เธอด้วยรอยยิ้ม

เย่เสวี่ยจู๋ยังยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร เธอถือกระเป๋าที่เต็มไปด้วยเงินสดและเดินไปยังจุดที่เขานั่งอยู่

หลังจากทั้งสองนั่งและสั่งของว่างและเครื่องดื่มหลู่เฉินก็หยิบถุงของขวัญออกมาและดันมันไปตรงหน้าของเย่เสวี่ยจู๋พร้อมกับพูดว่า "เสวี่ยจู๋ สุขสันต์วันเกิด"

ในเวลานี้เย่เสวี่ยจู๋ก็นึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของตนเอง และหลู่เฉินก็ตั้งใจที่จะมาทานอาหารกลางวันในวันศุกร์เพื่อมาหาเธอ และเพียงเพื่อให้ของขวัญวันเกิด

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกอายเล็กน้อยมือของเธอพันกันเธอไม่รู้ว่าควรจะยื่นมือออกไปและรับของขวัญวันเกิดนี้หรือไม่

จนกระทั่งหลู่เฉินยื่นมือออกมาและเกาผมเส้นผมของเขา เขายิ้มและกล่าวว่า "ไม่มีความหมายอื่น ๆ ผมเพียงต้องการที่จะฉลองวันเกิดของคุณ เสวี่ยจู๋ ยอมรับมันเพียงแค่ยอมรับว่ามันเป็นของขวัญจากเพื่อนโอเคไหม?"

คำพูดของหลู่เฉินทำให้หัวใจของเสวี่ยจู๋สั่นสะเทือนและเธอก็รู้สึกตื้นตันใจเช่นกัน เธอไม่ค่อยมีเพื่อนตั้งแต่ เย่จือพี่สาวของเธอเกิดเหตุร้าย ทุกคนเชื่อว่าเธอเป็นฆาตกรและเพื่อนร่วมชั้นของเธอก็แทบไม่ได้สื่อสารกับเธอ ภายในใจลึกๆของเธอเธอปรารถนาที่จะมีเพื่อน แต่ในขณะเดียวกันเธอก็กลัวเล็กน้อยและรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

เธอก้มหัวลงเพื่อรับของขวัญจากหลู่เฉินและพูดด้วยเสียงต่ำ "ขอบคุณหลู่เฉินฉันรู้สึกประทับใจมาก"

หลู่เฉินดึงมุมริมฝีปากของเขาและยิ้มเหมือนเด็กตัวโต อันที่จริงแล้วหลังจากคำสารภาพของเขาในบ้านเช่าของเย่เสวี่ยจู๋ในวันนั้นถูกปฏิเสธ หลังจากกลับมาเขาก็วางแผนใหม่ เขารู้ว่าเขารักเย่เสวี่ยจู๋จริงๆ และเต็มใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงใจของเขา แต่เย่เสวี่ยจู๋ไม่เต็มใจที่จะยอมรับตนเอง ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเร่งรีบได้ เขารู้ดีว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป ความรักกับผู้หญิงก็เหมือนกัน

ดังนั้นหลังจากนอนไม่หลับมาสองสามวันหลู่เฉินจึงตัดสินใจใหม่ เขาค่อยๆคิดอย่างตั้งใจและสร้างความประทับใจให้กับเย่เสวี่ยจู๋ด้วยการใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ

ดังนั้นในวันนี้เขาจึงไม่ได้ต้องการการตอบรับใด ๆ จากเย่เสวี่ยจู๋ เขามาเพื่อให้ของขวัญวันเกิดแก่เธอไม่มีอะไรมาก

“เย่เสวี่ยจู๋ คุณอย่ารู้สึกเป็นกังวลกับความรักของฉัน คุณแค่ทำในสิ่งที่คุณอยากทำ ฉันจะตั้งใจทำงาน แต่ก่อนที่ฉันจะหาผู้หญิงคนต่อไปที่ฉันชอบ ให้ฉันชอบคุณชั่วคราวได้ไหม?" หลู่เฉินมีน้ำเสียงที่จริงใจและมองไปที่ใบหน้าของเย่เสวี่ยจู๋อย่างมีความหวัง

เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกอึดอัด เธอกำถุงของขวัญไว้ในมือแน่นและกัดริมฝีปากของเธอ เธอได้กล่าวปฏิเสธไปหลายครั้ง ถ้าจะบอกว่ากลัวมันไปทำร้ายหัวใจของหลู่เฉิน นับประสาอะไรกับหลู่เฉินที่ในวันนี้ทำให้ชัดเจนว่าเขาชอบเธอเพียงแค่ชั่วคราว ตราบใดที่คนต่อไปที่เขาชอบปรากฏขึ้นเขาก็จะยอมแพ้