บทที่ 052 สายของซิงเหย้า

เจียงซิงเหย้ามีความสนใจสร้อยคอของเย่เสวี่ยจู๋มาก มองสือเสี่ยวหรันอย่างตาสว่าง

ในใจเย่เสวี่ยจู๋ระมัดระวังขึ้นไม่รู้ด้วยเหตุใด เธอไม่อยากให้เจียงซิงเหยารู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเองมากเกินไป ยิ้มแล้วพูดกับเจียงซิงเหย้า: “คุณเจียง ก็แค่สร้อยคอเส้นหนึ่ง มันไม่สามารถเทียบกับคุณได้ อย่าดูเลย”

เจียงซิงเหยาได้ยินก็เลิกขมวดคิ้วแล้วใช้สายตาจ้องเย่เสวี่ยจู๋ เธอจงใจยกนิ้วของเธอขึ้นและปัดผมที่หน้าผากออก เมื่อเธอขยับมือแหวนบนมือของเธอก็ปรากฏแสงแวววาวสดใส

ผู้หญิงส่วนใหญ่มีความอ่อนไหวต่อเครื่องประดับเช่นเครื่องประดับทองและเงิน เย่เสวี่ยจู๋ก็เช่นกัน เธอมองเห็นแหวนในมือของเจียงซิงเหย้าในแวบเดียวเป็นดอกกุหลายสีทอง หรูหราและเรียบง่าย สวยมากๆ

ไม่เพียงแต่เย่เสวี่ยจู๋ที่เห็น สือเสี่ยวหรันก็เห็นแล้วพูดชมเจียงซิงเหยา: “คุณหนูเจียง แหวนคุณสวยมาก! ประธานเฉินเป็นคนให้แน่ๆ? หูยๆๆ อิจฉาคุณจัง!”

แม้ว่าสือเสี่ยวหรันจะเป็นพูดอย่างประจบประแจง หลังจากที่เจียงซิงเหยาได้ยิน กลับแสดงรอยยิ้มออกมา เธอไม่ได้ตอบกลับสือเสี่ยวหรัน แต่การที่เธอไม่ยอมรับ คือการประกาศให้ทุกคนที่อยู่ที่นั้นได้รู้ว่าแหวนที่เธอใส่อยู่คือเฉินซืงเหย้าเป็นคนให้

เย่เสวี่ยจู๋มีหน้าซีดลงในทันที ในพริบตาสมองเธอมีเรื่องราวมากมายโล่พขึ้นมา เธอจำได้เฉินซิงเหย้าบอกกับปากตัวเองว่าสิ้นปีนี้เขาไม่แต่งงานกับเจียงซิงเหยา ถ้าไม่แต่งงาน จะซื้อแหวนให้เจียงซิงเหยาทำไม?

ในใจของเย่เสวี่ยจู๋เหมือนฉีกขาดไปทีละนิดๆ

เจียงซิงเหยาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเธอ มุมปากก็แสดงรอยยิ้มออกมา เธอไม่ต้องทำอะไร เพียงแค่แสดงแหวน พูดสักคำยังไม่ต้อง ก็ทำเอาเย่เสวี่ยจู๋เหมือนกับหมาที่ตกน้ำ จะไม่สะใจได้ยังไง?

หลังจากที่สะใจจงพอ ยิ้มแล้วพูดวนกลับคำพูดเมื่อกี้“ไม่ใช่บอกว่าจะเอาสร้อยคอให้ฉันดูหรอ?รีบเอามาให้ฉันดู”

ในเวลานี้ของเจียงซิงเหยาที่อยู่ต่อหน้าพนักงานไม่เหมือนเป็นเจ้านาย เหมือนเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึ่ง

แต่เย่เสวี่ยจู๋กลับรู้สึก ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเหมือนกำลังขู่ตัวเอง เธอไม่รู้ว่าเป็นปัญหาของตัวเองหรือเปล่า หรือว่าเธออาจคิดไปเองหรือว่าในใจตัวเองนั้นจะมืดมนต์เกินไป

แต่ว่าเธอไม่อยากให้เจียงซิงเหยาดูของขวัญที่หลู่เฉินให้ตัวเอง เธอรู้สึกว่าทุกการเคลื่อนไหวของเจียงซิงเหย้า เหมือนมีจุดประสงค์อื่นๆ

สือเสี่ยวหรันก็รีบเอาสร้อยคอที่เป็นของเย่เสวี่ยจู๋ไปให้เจียงซิงเหยาต่อหน้า ยิ้มแล้วพูด: “คุณหนูเจียง เส้นนี้เลย สวยมากใช่ไหม?”

เจียงซิงเหยามองสร้อยคอ ดวงตาไม่แสดงอาการ เธอเจอของดีๆจนบ่อยแล้ว แม้ว่าสร้อยคอตรงหน้าราคาจะไม่เบา แต่ว่าในสายตาเธอไม่ใช่อะไรเลย

เธอโค้งริมฝีของเธอแล้วมองไปที่เย่เสวี่ยจู๋ยิ้มเบาๆ: “อืม สวยมากจริงๆ เสวี่ยจู๋ ดูแล้วแฟนเธอโอเคเลยนะ”

สือเสี่ยวหรันหัวเราะแล้วพูด “ใช่ๆ พวกเราอิจฉาเธอมาก!”

เย่เสวี่ยจู๋ยืนขึ้น เอาสร้อยคอมาจากเจียงซิงเหยา พูดอย่างไร้ความรู้สึก: “คุณเจียง นี่ไม่ใช่ของที่แฟนฉันให้”

การเคลื่อไหวของเย่เสวี่ยจู๋ ทำให้เพื่อนร่วมงานนั้นตะลึงเล็กน้อย!

ในอนาคตเจียงซิงเหยาจะเป็นเจ้านายเรา!แม้ว่าเย่เสวี่ยจู๋จะไม่มีความสุข แต่ก็ไม่ควรหักหน้าเจียงซิงเหยาต่อหน้าผู้คนมากมาย!

ดีที่เจียงซิงเหยาตอบสนองได้เร็ว ยิ้มอย่างไม่สนใจ แล้วเปลี่ยนมาพูดกับพนักงานทุกคน: “โอเคๆ เที่ยงวันสุดท้าย จัดการงานที่อยู่ในมือให้เสร็จ สุขสันต์วันหยุด!”

เจียงซิงเหยาพูดจบ ได้รับการส่งจากพนักงานแล้วก็จากห้องทำงานไป