บทที่ 053 ฉันคิดถึงเธอ

“ฉันคือกลับไปแล้ว”

เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างไร้อารมณ์ ที่จริงแล้วเป็นแค่ความจริงที่ธรรดาๆคำหนึ่ง เฉินซิงเหย้าได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมา ยังมีท่าทางที่มีความสุข

หลังจากนั้นเฉินซิงเหย้าก็หยุดหัวเราะ แต่ว่าฟังจากเสียงก็ยังฟังออกเสียงที่กำลังยิ้ม ถามว่า: “คืนแล้วจริงๆ?”

“อืม” เย่เสวี่ยจู๋พูดอย่างไร้อารมณ์

“ทำดีมาก”เฉินซิงเหย้ายิ้มติดตลก “กลับไปจะดูแลเธอดีๆ อยากได้อะไร? แพ็คฉันส่งไปให้เธอ?”

ตอนนี้เย่เสวี่ยจู๋ไม่มีอารมณ์มาพูดพวกนี้ เธออยากรู้อีกเรื่องมากกว่า

“เรื่องนี้ใครเป็นคนบอกเธอ?”เย่เสวี่ยจู๋เปิดปากถาม

เฉินซิงเหยาพูด เธอหมายถึงเรื่องที่หลู่เฉินให้ของขวัญเธอ สูบหายใจแล้วพูดอย่างเย็นชา: “เธออย่าสนใจ”

เย่เสวี่ยจู๋จะไม่สนใจได้ไง?

เฉินซิงเหย้าอยู่ไกลเป็นพันกี่โลเมตรยังรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเกี่ยวกับตัวเอง ถ้าอย่างนั้นข้างกายเธอในตอนนี้เป็นสายของเฉินซิงเหย้าทั้งหมด

สมมติว่าไม่มี ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมีคนไปบอกเขา คนคนนี้อาจเป็นเจียงซิงเหยา!

นึกถึงเจียงซิงเหยาตอนเที่ยงเธอตั้งใจโชว์แหวนให้เธอดู เย่เสวี่ยจู๋รู้สึกอึดอัดในใจ

“ใช่เจียงซิงเหยาหรือเปล่าที่บอกเธอ?”เย่เสวี่ยจู๋เปิดปากพูดอีกครั้ง

เฉินซิงเหย้าเงียบ พูดอย่างเย็นชา “ทำไมเธอชอบพูดถึงเขาจัง?”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ?”เย่เสวี่ยจู๋ถาม “เธอบอกกับฉัน ยังมีใครอีก?”

เฉินซิงเหย้าเงยหน้าสูบบุหรี่ สูบหายใจลึกๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและยังมีสัญญาณเชิงบวก “ไม่พูดถึงเขาแล้ว เย่เสวี่ยจู๋ เธอพูดมาสิ วันนี้เธอคิดถึงฉันไหม?”

“ไม่คิด”

“ไม่คิดจริงๆหรอ?”น้ำเสียงของเฉินซิงเหย้าผิดหวังนิดๆ

“อืม”

“แต่ว่าฉันคิด”เฉินซิงเหย้ามีน้ำเสียงเซ็กซี่ “อยากจะเอาเธอ”

เย่เสวี่ยจู๋: “.....”

เฉินซิงเหย้าพูดเบาๆว่า: “ตรงนี้ผู้หญิงสักคนก็ไม่มี”

“ทำไมเธอไม่ไปทำตุ๊กตาเป่าลม!”เย่เสวี่ยจู๋พูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดี

เฉินซิงเหย้าไม่รู้เรื่องอะไรเธอเปลี่ยนเรื่องเฉย พูดอย่างมีความสุข: “ถ้าอย่างนั้นเธอช่วยไปสั่งทำให้หนึ่งอัน? แต่ว่าต้องเอาเป็นแบบรูปร่างเธอนะฉันถึงอยากเอา”

“ไร้สาระ!”เย่เสวี่ยจู๋ด่า แต่ว่าในใจมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก จริงๆแล้วเป็นเรื่องที่น่าอายมาก เธอกลับมีความสุข บอกไม่ถูกว่าเพราะอะไร

“ฉันพูดจริง”เฉินซิงเหย้าเน้นอีกครั้ง

“เพราะอะไร?”

เฉินซิงเหย้าไอ แล้วพูดอย่างจริงจัง: “ฉันดูแล้วว่าเธอมีแรงกระตุ้นมากกว่า”