บทที่ 054 กระโปรงของเธอ

เย่เสวี่ยจู๋พูดออกมามากมาย เฉินซิงเหย้าตอบเพียงหนึ่งประโยค “ดูเหมือนว่าเธอกับหลู่เฉินคุยกันได้ดี รู้เรื่องเขามากมาย เขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังแล้ว? ยังสารภาพรักเธออีกด้วยใช่ไหม? บอกว่าเขาจะรักเธอตลอด?”

เย่เสวี่ยจู๋แทบล้มทั้งยืน: “เธอตอบที่ฉันถามได้ไหม?”

เฉินซิงเหย้าหัวเราะ เสียงหัวเราะเย็นชา “อ๋อ เธออยากรู้ว่าวีดีโอนั้นส่งให้ใครใช่ไหม? ครั้งหน้าให้ฉันเอาแล้วจะบอกเธอ ครั้งที่แล้วไม่มีความสุข ครั้งหน้าเธอได้ใส่กระโปรงและถุงน่อง ดีที่สุดใส่ชุดเครื่องแบบที่ฉันซื้อให้เธอ”

เย่เสวี่ยจู๋นึกขึ้นชุดเครื่องแบบที่เธอให้ตัวเอง ดูจากภายนอกแล้วเรียบร้อย ถุงน่องในกระโปรงตรงนั้นเป็นรูตรงนี้เป็นรู มันยั่วยวนคนมาก เย่เสวี่ยจู๋อยู่ภายใต้การบังคับของเขา หลังจากเคยใส่ไปแล้วหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ไม่เคยใส่อีกเลย

บางทีเธอไม่เข้าใจ ผู้ชายมีรสนิยมชั่วร้ายแบบนี้มากมาย? เฉินซิงเหย้ามีกลยุทธ์มากมาย เขาไม่เพียงแต่ให้เธอใส่อย่างยั่วยวนและยังเล่นได้อย่างตื่นเต้น ตอนทำเขายังแสวงหาความตื่นเต้น

เขาชอบความตื่นเต้น ก็เปลี่ยนผู้หญิงทุกวันก็สามารถตื่นเต้นได้แล้วไม่ใช่? วิธีนี้เย่เสวี่ยจู๋เคยบอกให้เฉินซิงเหย้าไปแล้ว สุดท้ายเธอกลับถูกสั่งสอนอย่างเจ็บปวด ยังพูดกับเธอว่า เขาชอบหาความตื่นเต้นจากร่างกายเธอ

ในเวลานี้ เย่เสวี่ยจู๋ไม่รู้จะพูดยังกับผู้ชายในสายทำได้เพียงถอนหายใจ เงียบไปแล้วพูดขึ้นเบาๆ “ทุกครั้งก็ตามที่เธอพูด ครั้งไหนที่ฉันไม่ทำตามเธอ ครั้งไหนที่ทำให้เธอไม่สุข เธอพูดจาสามารถพูดให้มันดูมีจิตใจบ้าง?”

น่าจะเพราะความอ่อนโยนของเย่เสวี่ยจู๋ใช้ได้ผล เฉินซิงเหย้าก็หัวเราะออกมาแล้วพูด: “ถ้าอย่างนั้นไว้สองสามวันกลับไปจะบอกเธอโอเคไหม?”

เย่เสวี่ยจู๋จับโทรศัพท์ไว้ หัวเราะอย่างไม่ออกเสียง “พรุ่งนี้เธอกลับมาไหม?”

“เธออยากให้ฉันกลับไป?”เฉินซิงเหย้าก็รีบพูด “พรุ่งนี้มีธุระ กลับไปไม่ได้”

“อ๋อ”

เย่เสวี่ยจู๋นึกถึงวันที่เขาจะไป ยังพูดกับตัวเองที่ลิฟท์ว่า จะรีบกลับมาในวันเกิดเธอจะมาอวยพรให้เธอ แต่ว่าน้ำเสียงในวันนี้เฉินซิงเหย้าน่าจะไม่กลับมา คิดถึงนี่ เย่เสวี่ยจู๋ก็รู้สึกผิดหวังเสียใจ

แม้ว่าเธอจะไม่เคยคิดว่าจะให้เฉินซิงเหย้าจัดงานวันเกิดให้ ความจริงแล้ว วันเกิดของตัวเองเขาจะทำร้ายตัวเองอย่างเจ็บปวด แต่ว่าหลายปีมานี้เธอชินกับเขาในแบบนี้แล้ว ในเวลานี้ได้ยินว่าเขาไม่กลับมา เธออยากจะไม่แคร์แต่มันทำไม่ได้

เฉินซิงเหย้าถาม: “พรุ่งนี้วันอะไร?”

“ไม่ใช่วันอะไร”ใจของเย่เสวี่ยจู๋แตกเป็นชิ้นๆ ดูเหมือนว่าเฉินซิงเหย้าจะไม่กลับมาอีกทั้งยังลืมวันเกิดตัวเองด้วย

“โอเค นอนเถอะ”ผู้ชายพูดอย่างเบาๆ สายก็ได้วางลง

เย่เสวี่ยจู๋ได้ยินเสียง “ตุดๆๆๆ” ในใจผิดหวังเสียใจ เธอรู้แล้วว่าเขาลืมวันเกิดของตัวเองไปแล้วจริงๆ

เธอนอนอยู่บนเตียง พยายมปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไร แต่ก็นอนไม่หลับ จนถึงตอนดึกๆถึงจะหลับ

…..

เซี่ยงไฮ้ โรงแรมนานาชาติ

เฉินซิงเหย้ายืนขึ้นมองหน้าต่างตรงหน้า เห็นแสงสว่างจากหน้าต่าง ไฟสว่างไสว ในมือถือโทรศัพท์ไว้ กัดมุมปาก วันนี้ทั้งวันเหนื่อยมากอยากจะหลับเลย แต่ว่าคิดๆพรุ่งนี้วันเกิดของเย่เสวี่ยจู๋ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้ทำ

เขาจะต้องไปซื้อของขวัญให้เธอ

ตอนที่จะจากห้องไปพักไป เห็นเจียงซิงเหยาที่อยู่ห้องตรงข้ามพอดี

เจียงซิงเหยามาถึงเซี่ยงไฮ้ตอนเวลาห้าโมงเย็น เธอมาเซี่ยงไฮ้ไม่ได้มาจัดการเรื่องเป่าหว่า แต่ว่าเธอมาจัดการด้านสิทธิทรัพย์สินบางอย่างของตระกูลเจียงแทนพ่อเธอ