บทที่ 055 สัญญาที่ให้กับเธอ

เฉินซิงเหย้าพูดจบก็ดูวิวต่อ

เจียงซิงเหยาได้รับคำตอบนี้ แต่ไม่แสดงอาการที่ผ่อนคลายออกมา ยิ้มแล้วพูดอย่างขมขื่น: “จัดวันเกิดให้เธอทุกปี?ซิงเหย้า เธอดีกับเขามาก ผู้ชายน้อยคนมากที่จะสัญญาแบบนี้กับผู้หญิงคนหนึ่ง”

“นั้นคือเรื่องที่ตอบตกลงเธอไว้ตั้งนานแล้ว”

เฉินวิงเหย้าถอนหายใจด้วยอารมณ์ประมาณว่าแม้แต่เย่เสวี่ยจู๋เองก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ว่าเขาไม่ลืมจำได้ตลอด แต่ว่าหลายปีมานี้เธอรักษาสัญญามาตลอด แม้ว่าเธอจะทำให้ตัวเองรำคาญ เขาก็ยังรักษาสัญญานี้อย่าเงียบๆ

เจียงซิงเหยาได้ยินก็ไม่ถามต่อไป ในใจรู้สึกแย่มากและปิดกั้นอย่างมาก ตอนนี้เธอรู้สึกว่าเฉินซิงเหย้าทำฏิบัติต่อเย่เสวี่ยจู๋เหมือนสัตว์เลี้ยงที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้

เขาชอบเย่เสวี่ยจู๋ คนตาบอดทั่วใต้ฟ้าดูออก พวกเขาทั้งสองเหมือนคู่รักตัวเล็กๆคู่นึง ไม่มีใครสามารถก้าวเท้าเข้าไปได้ ตัวเองแสดงออกมาอย่างชัดเจน แต่เขาก็ไม่อายที่แสดงออกมาต่อหน้าเธอกับความรักที่เขาให้เย่เสวี่ยจู๋

บางเวลาเจียงซิงเหยาเอาเฉินซิงเหย้าไว้ในใจจริงๆแสดงออกอย่างชัดเจน เขาดูไม่ออกจริงหรือว่าไม่สนใจเธอกันแน่ หรือทั้งหมดที่เขาทำมันคือแกล้ง เขาแกล้งไม่รู้ทั้งหมด แบบนี้เขาก็สามารถทำร้ายหัวใจเธออย่างไร้ยางอาย!

เมื่อก่อนเจียงซิงเหยารู้เพียงว่าเฉินซิงเหย้าและเย่เสวี่ยจู๋เป็นคู่รักวัยเด็กกัน ถึงมีความรู้สึกที่ลึกสึกกว่าคนอื่น แต่มันก็ไม่สามารถทดแทนได้แต่ในวันนี้เจียงซิงเหย้าเห็นอย่างชัดเจนแล้วความรู้สึกที่เฉินซิงเหย้ามีต่อเย่เสวี่ยจู๋ เขายังคงรักษาคำสัญญาเมื่อหลายปีที่แล้ว บริษัทย่อยที่เซี่ยงไฮ้มีความวุ่นวายมากขนาดนี้เขายังสามารถปล่อยมันไว้อย่างไม่สนใจ กลับไปฉลองวันเกิดให้คู่หลับนอน!

ไม่ ในสายใจเฉินซิงเหย้าเย่เสวี่ยจู๋ไม่ได้เป็นแค่คู่หลับนอน เธออยู่ในใจเขา เธอสำคัญมาก!

คำนึงถึงนี่ เจียงซิงเหยาก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนและมันก็ส่งผลกระทบต่อเธออย่างท่วมท้น

ความรู้สึกแบบนี้มันแย่มาก เธอเสียใจจนกดหน้าต่างลงเพื่อให้ลมเย็นพัดเข้ามาในรถ

ลมที่เย็นๆพัดมาในร่างกายเธอจนหนาว หัวสมองก็เย็นไปด้วย ค่อยๆเย็นลง เธอก็ค่อยๆสงบลง

เฉินซิงเหย้าถามเธอ: “ไม่หนาวหรอ?”

เจียงซิงเหยาส่ายหัว: “ไม่หนาว”

“ดูเหมือว่าเธอแข็งแรงมาก”เฉินซิงเหย้าหัวเราะ “เย่เสวี่ยจู๋กลัวความหนาวที่สุด ถ้าฉันเปิดกระจกเธอก็แข็งไปเลย เธอจะวิตกแทนฉัน”

“หรอ?”ในใจเจียงซิงเหยาเจ็บ แต่ก็ยังยิ้ม “เธออยากจะซื้อของขวัญอะไรให้เขา?”

เฉินซิงเหย้าเม้มปาก พูดเบาๆ “แหวน”

เจียงซิงเหยาจ้องหน้าเขา มีแสงสลัวดูเหมือนว่าใบหน้าของเขาจะเย็นชาและหล่อเหลา เธอมองเขาเป็นเวลานาน แต่หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

เพียงแค่จับแหวนดอกกุลหลาบของตัวเองไว้เงียบๆ