บทที่ 223

เจียงเฉินหานไม่พูดไม่จา ดื่มเหล้าดับทุกข์อึกแล้วอึกเล่า

มีอาการปวดท้องนิดหน่อย เขาเพียงขมวดคิ้วแล้วดื่มเหล้าต่อ

กู้อี้ชวนสังเกตเห็นแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “กระเพาะอาหารนายไม่ดี ดื่มเยอะขนาดนี้ทำไม?”

มือของเจียงเฉินหานที่ถือแก้วอยู่ชะงักไป

เขานึกถึงซุปแก้เมาค้างที่เซ่าเยว่ต้มให้เขาบ่อย ๆ หรือข้าวกล่องบำรุงกระเพาะอาหารที่ให้เขาในวันรุ่งขึ้น

เขาต้องยอมรับ เซ่าเยว่ดูแลเขาดีมาก

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเจียงเฉินหานก็คล้ำหมองขึ้นเรื่อย ๆ

...ถ้าโหยหาความดีของเซ่าเยว่หลังจากหย่า เขาก็ต่ำตมจริง ๆ

และซุปแก้เมาค้างกับข้าวกล่องบำรุงกระเพาะอาหาร เขาจ่ายเงินก็ซื้อได้ที่ดียิ่งกว่าแล้ว

เพราะงั้นแต่ไหนแต่ไรมาจะมีหรือไม่มีเซ่าเยว่ก็ได้

เจียงเฉินหานรู้ว่าตอนนี้ตัวเองอารมณ์ไม่ค่อยดี สภาพเขาเองก็ไม่ค่อยปกติ

แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นเพราะท่าทีที่เซ่าเยว่อยากจะหย่าจนใจจะขาดไปกระตุ้นเขา ในสายตาของเจียงเฉินหาน ต่อให้จะหย่า ก็ควรเป็นเขาที่ไม่ต้องการการแต่งงานนี้เอง เดิมทีไม่ต้องให้เซ่าเยว่มาตัดสินใจอยู่แล้ว

เพราะฉะนั้นเดิมทีเจียงเฉินหานก็ไม่ได้ฟังคำแนะนำเลย

กู้อี้ชวนอยากเปลี่ยนเป็นเหล้าที่ไม่ได้แรงอะไรขนาดนั้นให้เขา

เจียงเฉินหานปัดออกแล้วดื่มต่อ

กู้อี้ชวนขมวดคิ้ว “ได้ ฉันก็ขี้เกียจจะสนใจนายแล้ว”

เขาโทรให้เซี่ยอวิ๋นซูกับเซี่ยจ้านมาอยู่เป็นเพื่อนเขา

หลังเซี่ยอวิ๋นซูมาถึง ทีแรกคิดว่าเจียงเฉินหานจะอารมณ์ดีเพราะสลัดกาวตราช้างอย่างเซ่าเยว่ออกไปได้

คิดไม่ถึงว่าจะดื่มเหล้าคลายทุกข์

สีหน้าของเธอไม่ค่อยดีนัก

เซี่ยจ้านเองก็แปลกใจเช่นกัน จึงถามไปโดยตรงว่า “อารมณ์ไม่ดีเหรอ?”

เจียงเฉินหานมองทั้งสองคน เขาขี้เกียจจะสนใจ แต่ก็พบว่าสีหน้าของเซี่ยอวิ๋นซูเองก็ไม่ค่อยดีเช่นกัน เขาชะงักไป ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ต้องอารมณ์ดีอยู่แล้วสิ”

เซี่ยจ้าน “ท่าทางนายดูไม่เหมือนอารมณ์ดีเลยนะ”

เซี่ยอวิ๋นซูถามขึ้น “เซ่าเยว่ยั่วโมโหนายเหรอ?”

เจียงเฉินหานวางแก้วเหล้าลง ไม่ได้ตอบกลับ ทว่ามองทั้งสองคนแวบหนึ่งแทน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงขึงขังว่า “ฉันจะพาเซ่าเยว่ไปงานวันเกิดของคุณปู่ เรื่องหย่าตอนนี้เก็บไว้เป็นความลับก่อน”

เซี่ยจ้านขมวดคิ้ว แล้วถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ “นายจะโกหกคุณปู่เหรอ?”

เซี่ยอวิ๋นซูนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง

นี่เจียงเฉินหานหมายความว่ายังไง?