บทที่ 224

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ทุกคนต่างรู้ว่าเธอต่างหากที่เป็นคุณนายเจียง เซ่าเยว่ไปเผยโฉม ใครจะรู้จักกัน?

กู้อี้ชวนไม่ได้ร่วมวงวิพากษ์วิจารณ์เซ่าเยว่กับพวกเขาตั้งนานแล้ว “มีเพื่อนฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะไปดูหน่อย”

เซี่ยอวิ๋นซูถามขึ้น “ใครเหรอ? พามาเจอหน่อยสิ”

กู้อี้ชวนฉีกยิ้ม “เขาไม่เคยเจอพวกเธอมาก่อน เลยไม่อยากมา ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับแล้ว”

กู้อี้ชวนอยากไปหาเซ่าเยว่ตั้งนานแล้ว

เมื่อมาถึงห้องส่วนตัวของพวกเขา ก็เคาะประตู

ลู่เจี้ยนเฉินเป็นคนเปิดประตู “ชวนชวน ทำไมนายถึงมาช้าขนาดนี้ ไม่อยากมาก็บอกตรง ๆ สิ ฉันเรียกเพื่อนคนอื่นของฉันมาก็ได้”

ที่ช้าเพราะกู้อี้ชวนดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเจียงเฉินหานอยู่

เขาเข้าไปด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์

พบว่าในห้องมีกันอยู่สี่คน เซ่าเยว่ ลู่เจี้ยนเฉินและหนุ่มโฮสต์อีกสองคน

ไม่ว่าจุดไหน ก็ทำให้เขาเดือดดาลสุดขีด

ทว่ากู้อี้ชวนกลับฉีกยิ้มดูดีทีเดียว “เซ่าเยว่ เพิ่งหย่ามา อารมณ์ดีขนาดนี้เชียว?”

เซ่าเยว่ได้เห็นความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าของกู้อี้ชวน ที่แสดงต่อเธอกับลูกพี่ลูกน้องของเขา เป็นคนละแบบโดยสิ้นเชิง

“ก็โอเค” เซ่าเยว่ไม่เย็นชาแต่ก็ไม่ได้เป็นมิตร “พวกคุณคุยกันตามสบายเลย”

เฉิงเหยียนโย่วมีธุระเรื่องงาน เลยออกไปคุยโทรศัพท์

เซ่าเยว่ไม่อยากรับมือ

อันที่จริงลู่เจี้ยนเฉินอยู่ตรงนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องให้เธอต้อนรับกู้อี้ชวน

กู้อี้ชวนรีบชำเลืองมองโจวซูไป๋

ไม่คิดเลยว่าเจ้าโง่นี่จะกำลังล่อลวงเซ่าเยว่อยู่ ต้องควักลูกตาทั้งสองนั่นออกมาถึงจะดี

วินาทีถัดมา กู้อี้ชวนก็รู้สึกว่าไหล่ถูกลู่เจี้ยนเฉินใช้มือพาดเอาไว้

เขาแข็งทื่อไปหนึ่งวินาที ก่อนจะสะบัดออก “อย่ามาแตะต้องฉัน”

ใบหน้าของลู่เจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความฉงน “นายโมโหอะไรไม่ทราบ?”

“ฉันไม่เคยทำหน้าดี ๆ ใส่นายอยู่แล้ว”

ลู่เจี้ยนเฉิน “...แล้วนายมาหาพระแสงอะไร!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ฉันเป็นห่วงนาย ฉันจะมาหานายเหรอ?” แม่แท้ ๆ กลายเป็นเครื่องมือของกู้อี้ชวน

มีเหตุผลให้เข้าใกล้ลู่เจี้ยนเฉิน เซ่าเยว่เองก็จะไม่สงสัยอะไร