บทที่ 226

เซ่าเยว่ไม่ได้สังเกตเห็น

หัวใจของกู้อี้ชวนเต้นรัวตึกตัก ๆ

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่า เป็นหนุ่มโฮสต์ของเซ่าเยว่ก็ดีเหมือนกัน

กู้อี้ชวนพูดตามคำพูดของเธอ “เธออย่าไปฟังลู่เจี้ยนเฉินพูดจาซี้ซั้ว เขารังแกฉันมาตลอด”

ลู่เจี้ยนเฉิน “นายเอาอีกแล้ว กู้อี้ชวน นายมันสตรอว์เบอร์รีเก่งตั้งแต่เด็กจนโต!”

กู้อี้ชวนเดือดดาลจนขำ “นายยังมีหน้ามาว่าฉันสตรอว์เบอร์รีอีกเหรอ?”

ลู่เจี้ยนเฉิน “เซ่าเยว่ คุณมาตัดสินเลย!”

กู้อี้ชวนยังหวนนึกถึงช่วงเวลาที่สัมผัสถูกกล้ามเนื้อโดยไม่ได้ตั้งใจนั่น ทว่าไม่ได้เผยพิรุธใด ๆ ออกมา “ใช่ เซ่าเยว่ ตัดสินเลย”

เซ่าเยว่ “พวกนายคุยกันไปก่อนนะ”

พูดจบเซ่าเยว่ก็ออกไปเลย

โจวซูไป๋เห็นดังนั้น ก็รีบลุกขึ้นตามไปทันที

กู้อี้ชวน “...”

ถ้าเขามองไม่ผิด ตอนที่นั่งโจวซูไป๋จงใจแนบชิดเซ่าเยว่

ตัวกู้อี้ชวนเองกลับยังรักษาระยะห่างไว้สิบเซนติเมตร

ให้ตายเถอะ!

ลู่เจี้ยนเฉินสังเกตเห็นความเป็นศัตรูที่กู้อี้ชวนมีต่อโจวซูไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชาชั่วร้าย “นายอารมณ์ไม่ดีจริง ๆ เหรอ? ล้อเล่นนิดหน่อยก็ไม่ไหว พอเทียบกับตอนเด็ก ๆ นับวันนายก็ยิ่งน่าเบื่อ!”

กู้อี้ชวน “นายจะไปเข้าใจอะไร”

ลู่เจี้ยนเฉิน “เป็นหนุ่มโฮสต์มีอะไรไม่ดีกัน? ชีวิตคนเราก็คือการลิ้มลองประสบการณ์ ลองประสบการณ์เยอะ ๆ ถึงจะเรียกว่าสนุก”

กู้อี้ชวนขี้เกียจจะพูดเรื่องไร้สาระกับลู่เจี้ยนเฉิน

เขากำลังคิดว่าจะออกไปตามเซ่าเยว่ดีไหม

แต่ถ้าตามไป ควรพูดอะไรดี?

ถ้าจะพัฒนาอะไรกับเซ่าเยว่ต่อ ก็ต้องพัวพันกับเธอ

ไม่งั้นก็ช่วยเหลือเซ่าเยว่ ให้เธอติดค้างน้ำใจตน

ไม่งั้นก็กลับกัน ให้เซ่าเยว่ช่วยเขา แล้วเขาไปตอบแทนน้ำใจ

เหมือนว่าอย่างหลังค่อนข้างดีหน่อย...

กู้อี้ชวนกำลังครุ่นคิด จู่ ๆ เขาก็ลุกขึ้น แล้วมองไปที่ลู่เจี้ยนเฉิน...เครื่องมือใหม่คนนี้

กู้อี้ชวนฝืนยิ้มทั้งที่ไม่ได้อยากจะยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร