บทที่ 227

เซ่าเยว่เห็นเจียงเฉินหานที่สีหน้าเคร่งขรึม ก็นึกถึงวันที่เซ็นสัญญาหย่า วันต่อมาก็บังเอิญเจอเขาเลย

วันนี้เพิ่งไปเอาทะเบียนหย่ามาอย่างเป็นทางการ ก็มาเจอเธอเรียกหนุ่มโฮสต์อยู่ที่บาร์

ช่างเป็นเวรกรรมจริง ๆ

เซ่าเยว่มองประเมินเจียงเฉินหานตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขาทะเลาะกับซางจื้อเหนียน เขาคว้านผลประโยชน์อะไรไม่ได้เลย ตอนนี้จัดการปกปิดมิดชิด จนมองร่องรอยอะไรไม่ออก

น้อยครั้งที่เจียงเฉินหานจะได้รับ ‘การมองประเมิน’ ของเซ่าเยว่ สีหน้ายิ่งปั้นยากเข้าไปใหญ่ “เธอมาทำอะไรที่นี่? แล้วเขาเป็นใคร?”

เซ่าเยว่รู้สึกน่าขำ “มาบาร์นอกจากจะดื่มเหล้าแล้วจะทำอะไรได้ หรือว่าประธานเจียงอยากให้คนอื่นรู้ว่าอดีตภรรยาของนาย ไม่มีปัญญาซื้อข้าวกินจนต้องมาทำงานที่บาร์งั้นเหรอ?”

เจียงเฉินหานพูดขึ้นด้วยความเย็นชา “อย่าเปลี่ยนเรื่อง”

เขาถลึงตาใส่โจวซูไป๋อย่างดุดันทีหนึ่ง

โจวซูไป๋แข็งทื่อไปทั้งตัว ถ้าบอกว่าประธานกู้ที่อยู่ในห้องรับรองก็ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขา นั่นก็ยิ่งเหมือนเรื่องล้อเล่นเข้าไปใหญ่ รู้ว่าเขาไม่พอใจตน แต่ในใจคุณรู้ดีว่าประธานกู้จะไม่ทำอะไรเขา เลยยังมีความรู้สึกปลอดภัยอยู่

แต่ตอนนี้คุณคนนี้ โจวซูไป๋สัมผัสได้ถึงความกลัวจริง ๆ แล้ว

เพราะสายตาเขาหม่นหมองเกินไป มักรู้สึกว่าเขาจะพุ่งเข้ามากัดคนได้ทุกเมื่อ

โจวซูไป๋ในฐานะผู้ชายที่โตเป็นผู้ใหญ่ซึ่งสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของเขาแวบหนึ่ง ก็รับรู้ได้ถึงความกลัวโดยสัญชาตญาณ แต่ไม่คิดเลยว่าเซ่าเยว่จะไม่สะทกสะท้าน

มิน่าล่ะตนถึงทำให้เธอหวั่นไหวไม่ได้เลย

เพราะความแตกต่างอยู่ตรงนี้นี่เอง

เซ่าเยว่ “เขาเป็นใคร ฉันไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายกับนาย”

รู้ว่าเขาจะพูดยังไง เซ่าเยว่จึงพูดแทนเขาโดยตรง “หรือจะบอกว่านายเห็นฉันยืนอยู่กับผู้ชาย ก็คิดว่าฉันกับเขามีอะไรกัน?”

ใบหน้าของเซ่าเยว่เต็มไปด้วยความรังเกียจ “นายอดรนทนไม่ไหวที่จะสวมเขาให้ตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ” เธอพูดต่ออีกว่า “พูดผิดแล้ว เราหย่ากันแล้ว ต่อให้ฉันจะสวมเขาให้ใครจริง ๆ ก็ไม่มีทางสวมเขาให้นายได้”

พูดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หุบไป “หลีกไป”

เจียงเฉินหายระเบิดเพราะคำว่า ‘สวมเขา’ ในวินาทีนี้สีหน้าเขาทั้งคล้ำดำหมองและน่ากลัว เดิมทีไม่ยอมให้เธอไปอยู่แล้ว “เซ่าเยว่ เธอกล้าดีมาจากไหน ไม่คิดเลยว่าจะกล้าพูดแบบนี้กับฉัน!”