บทที่ 228

วินาทีนี้ เธอก่นด่าเจียงเฉินหานอย่างโหดเหี้ยม ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอสบายใจด้วย เดิมทีไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าอะไร เธอจะไม่เก็บอาการอีกต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีที่พึ่งดี ๆ อย่างซางจื้อเหนียนอยู่

เซ่าเยว่ปลดบ่วงความคิดแล้ว

ซางจื้อเหนียนสัญญาเองกับปากว่าหลอกใช้เขาได้ เธอชดใช้ไหว ไม่มีอะไรให้กังวลทั้งนั้น

เจียงเฉินหานเกรี้ยวกราดจนเสียงลมหายใจหนักอึ้ง

เขาแทบจะใช้สายตาสับเซ่าเยว่ทั้งในและนอกรอบหนึ่ง อยากมองให้ชัดว่า เซ่าเยว่คนไหนกันแน่ที่เป็นเธอตัวจริง

เจียงเฉินหานกำมือเข้าหากันแน่น ทันใดนั้นเขาต้องยอมรับ ตนทำตัวน่าสมเพชจริง ๆ

เซ่าเยว่ตามใจเขา เขาจะยิ่งสบายใจ แต่จะไม่มองเธอเพิ่มอีกแม้แต่น้อย

ท่าทางที่แหลมคมสุดขีดที่เซ่าเยว่มีต่อเขา ทั้ง ๆ ที่เขาเดือดมาก แต่แค่ไม่สามารถเบือนสายตาออกไปได้

เขากระทั่งหวังว่า เซ่าเยว่ยังจะทำเรื่องกล้าหาญยิ่งยวดอะไรออกมาได้

เซ่าเยว่เห็นเขาไม่พูดต่ออีก เธอย่อมจะเดินออกไปอยู่แล้ว “หลีกไป ฉันเห็นนายแล้วหงุดหงิดชะมัด”

เจียงเฉินหานตาไม่กะพริบ “ให้ผู้ชายคนนั้นไสหัวไปซะ”

สายตาเซ่าเยว่เย็นเยียบ “จะจุ้นจ้านให้ได้เลย?”

เจียงเฉินหาน “ทำตามที่ฉันบอก!”

เซ่าเยว่ “ได้ แต่ฉันก็จะเรียกหนุ่มโฮสต์คนอื่นมาอีก นายจะคอยจับตามองฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ได้อยู่แล้ว ตอนที่นายไม่เห็น ข้างกายฉันไม่มีทางขาดผู้ชาย จะเปลืองแรงเปล่าไปทำไม?”

เป็นครั้งแรกที่เจียงเฉินหานได้สัมผัสว่า อะไรที่เรียกว่าโกรธจนงุนงง

บางทีอาจเป็นเพราะดื่มเหล้าไป ถึงยังไงในวินาทีนี้ เขาก็โกรธจนไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

เซ่าเยว่เพียงแสยะยิ้ม เลี่ยงเขาแล้วเดินออกไป

โจวซูไป๋ไม่รู้เป็นเพราะตกตะลึงหรือเป็นเพราะเหตุผลอื่น เขายังยืนอึ้งอยู่ที่เดิม

เซ่าเยว่ลากเขา “ไปกันเถอะ”

ทันใดนั้นเจียงเฉินหานก็ตอบสนองกลับมา จะไปคว้ามือของเซ่าเยว่

กู้อี้ชวนมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี เขาจึงเข้าไปขวางตามสัญชาตญาณ

โจวซูไป๋ขวางหน้าเซ่าเยว่ แขนน้อย ๆ มีความเจ็บปวดสายหนึ่งแปลบขึ้นมา ทว่าวินาทีถัดไป ก็ถูกชายหนุ่มผู้กรุ่นโกรธสะบัดออก

เจียงเฉินหาน “ไสหัวไปซะ!”

ตรงหน้าผากของโจวซูไป๋มีเหงื่อเย็นไหลออกมาแล้ว “คุณใจเย็นก่อนนะครับ”

กู้อี้ชวนถลึงตาใส่โจวซูไป๋อย่างแรงหลายที ในตอนนี้ถึงขวางตรงหน้าเจียงเฉินหาน มองเขาด้วยสายตาเคร่งขรึม พร้อมพูดปลอบ “พี่เจียง”