บทที่ 229

ซางจื้อเหนียนปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เซ่าเยว่ไม่ได้ตกตะลึงมากนัก

ทว่ายังมีซางจื้อเหนียนและเจียงเฉินหานอยู่ด้วย อยากจะเป็นบ้าก็เป็นบ้าไม่ได้ เพราะถ้าจะลงไม้ลงมือกันในบาร์จริง ๆ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็แพร่ไปทั้งวงการแล้ว คุณปู่ต้องรู้เรื่องแน่นอน

ขืนทะเลาะวิวาทกันอีก คงนัดหมายเป็นการส่วนตัวเหมือนอย่างที่ที่ทำการกิจการพลเรือน

แต่ก็คงไม่มีโอกาสแบบนี้อีก

ถึงยังไงทั้งสองคนก็อายุยี่สิบแปดแล้ว เป็นผู้ชายที่บรรลุนิติภาวะแล้ว อยากจะกระตุ้นอีกฝ่าย วิธีการมีถมเถไป ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือเสมอไป

เซ่าเยว่คิดคาดการณ์คร่าว ๆ เห็นชัดได้ด้วยตาเปล่าว่าเจียงเฉินหานสงบสติอารมณ์ลงแล้ว

วินาทีก่อนเจียงเฉินหานเกือบควบคุมความโกรธของตัวเองไม่อยู่ แต่หลังจากเห็นซางจื้อเหนียน ก็พลันสงบสติอารมณ์ลงทันที

บนใบหน้านอกจากความเยือกเย็นแล้ว ก็มองอารมณ์อย่างอื่นไม่ออก

เจียงเฉินหานแสยะยิ้ม พลางเดินไปทางซางจื้อเหนียน

กู้อี้ชวนไม่เคยเห็นท่าทีที่พี่น้องคู่นี้อยู่กันสองต่อสองมาก่อน แต่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาแย่แค่ไหน คิดจะขวางเอาไว้

เจียงเฉินหานสะบัดมือของเขาออก แล้วเดินไปข้างกายซางจื้อเหนียน

รูปร่างของสองพี่น้องคล้ายกัน ส่วนสูงเกือบเท่ากัน และบุคลิกล้วนแข็งแกร่ง ยืนอยู่ด้วยกันน่ากลัวมาก

ทุกคนต่างถอยหลังหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ รวมถึงเซ่าเยว่ด้วย

แน่นอนว่า โจวซูไป๋ถอยออกไปยืนห่างตั้งห้าก้าวตั้งนานแล้ว เขาอาจจะกลัวจริง ๆ

เจียงเฉินหานก้าวเข้าไปอีกก้าวหนึ่ง เมื่อมาถึงข้างตัวซางจื้อเหนียน ก็ใช้น้ำเสียงได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้นเย้ยหยันอย่างถึงที่สุด “เห็นหรือยัง? เซ่าเยว่เรียกหนุ่มโฮสต์ ไม่มองนายเพิ่มเลยสักนิด!”

ซางจื้อเหนียนพลันเม้มริมฝีปากแน่น

เขาแสดงสีหน้าออกมาน้อยมาก แต่เจียงเฉินหานรู้จักเขาดี ก็ยังสังเกตเห็น

ซางจื้อเหนียนแคร์!

เจียงเฉินหานอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ โดยตรง ที่เซ่าเยว่ไม่เชื่อฟัง ทำให้เขาหงุดหงิด แต่เมื่อเห็นซางจื้อเหนียนไม่สบอารมณ์ ก็กลบความหงุดหงิดพวกนั้นได้หมดแล้ว

ดังนั้นตอนนี้ไม่มีอะไรให้หงุดหงิดแล้ว!

เจียงเฉินหานพูดจบ ก็มองไปที่เซ่าเยว่

ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเซ่าเยว่อยู่ในสายตา สายตาจึงไม่ค่อยโฟกัสเท่าไหร่

ตอนนี้ได้มองเธอตรง ๆ แล้ว สายตาที่มองเธอโฟกัสมากกว่าปกติ ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นลึกซึ้งอย่างยิ่ง

น้ำเสียงของเขาเองก็สงบลงมา “ฉันค่อยไปหาเธอทีหลัง”

ไม่รอให้เซ่าเยว่พูดจาไม่เสนาะหูอะไร เจียงเฉินหานก็เดินออกไปทั้งอย่างนี้

เซ่าเยว่มองแผ่นหลังของเจียงเฉินหานด้วยความเย็นชา

เธอก็ยังไม่ชอบมองเขาจากมุมแบบนี้ โชคดีที่ตอนนี้เธอไม่รู้สึกเจ็บปวด คิดแค่อยากสับไปด้วยมีดเท่านั้น