บทที่ 230

เขาสงสัยว่าเมื่อกี้ตนพลาดอะไรไปหรือเปล่า!

เซ่าเยว่ไม่ประหลาดใจที่ซางจื้อเหนียนอยู่ที่นี่ เพราะลู่เจี้ยนเฉินเขาชอบดูเรื่องสนุกที่สุด กู้อี้ชวนหาเรื่องเสร็จก็ไป ต้องนั่งไม่ติดแน่ ไม่คิดเลยว่าจะเรียกประธานซางมา

เซ่าเยว่ตัดสินใจอยู่ให้ห่างจากลู่เจี้ยนเฉินชั่วคราว!

สุดท้ายลู่เจี้ยนเฉินก็เดินมา ทำท่าทีประหลาดใจอย่างมาก “นายมาถึงตั้งแต่ตอนไหน? ฉันยังไม่ได้เรียกนายมาเลยนะ!”

ในตอนนี้เซ่าเยว่ถึงมองไปที่ซางจื้อเหนียนโดยอัตโนมัติ

ลู่เจี้ยนเฉินไม่ได้เป็นคนเรียกมา?

เขามาเองงั้นเหรอ?

ซางจื้อเหนียนไม่ได้สนใจลู่เจี้ยนเฉิน ทว่ามองมาทางเซ่าเยว่และถามขึ้นด้วยน้ำเสียงขึงขัง “ตอนนี้ว่างหรือเปล่า?”

ต่อให้ไม่ว่างเซ่าเยว่ก็ต้องว่าง “ว่างค่ะ”

ซางจื้อเหนียน “ไปกับผม”

สามคำนี้ไม่อนุญาตให้สอดปากสอดคำ เซ่าเยว่ไม่สามารถปฏิเสธได้ “ประธานซาง คุณรอฉันเดี๋ยวนะคะ ฉันขอไปเอากระเป๋าฉันที่ห้องรับรองก่อน”

เซ่าเยว่ไปห้องรับรอง ลู่เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “ดูท่าฉันจะทายถูก...”

ซางจื้อเหนียนมองเตือนลู่เจี้ยนเฉินทีหนึ่ง น้ำเสียงเย็นเยียบสุดขีด “อย่าแอบทำเรื่องพวกนี้อีก”

ลู่เจี้ยนเฉินความรู้สึกไวสุด ๆ เขาสัมผัสได้ว่าซางจื้อเหนียนไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ย่อมไม่ไปเผชิญเคราะห์อยู่แล้ว “ฉันแค่แซะไปในกลุ่มส่ง ๆ นิดเดียวเอง ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเซ่าเยว่จะเรียกหนุ่มโฮสต์”

ซางจื้อเหนียน “...”

หนุ่มโฮสต์

เขามองไปยังทิศทางที่โจวซูไป๋เดินออกไป

ลู่เจี้ยนเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก “นายอย่าบอกว่านายไม่ประหลาดใจ ฉันนี่ตะลึงสุด ๆ ถึงได้แชร์ในกลุ่ม ฉันไม่ได้แอบทำอะไรสักหน่อย”

ลู่เจี้ยนเฉินพูดประโยคนี้จบ ตัวเขาเองยังไม่เชื่อเลย

สายตาเย็นเยียบของซางจื้อเหนียนพอจะอธิบายได้

ลู่เจี้ยนเฉินยกมือขึ้นยอมจำนน “ช่างมันเถอะ ต่อไปฉันจะไม่ทำเรื่องแบบนี้แล้วจริง ๆ”

เขาพูดอธิบาย “คราวก่อนเราเล่นเทนนิสเสร็จ อวี๋หลินโจวมาแอบบอกฉันว่า นายก็ไม่ได้ชอบเซ่าเยว่เลยสักนิด นายเองเห็นแล้ว หลังจากนี้ฉันก็กลับเมืองหลวงเลย ไม่มีเวลามาก่อกวนหรอก ที่ฉันบินมาวันนี้ เพราะอยากจัดปาร์ตีฉลองความโสดให้เซ่าเยว่เฉย ๆ จริง ๆ”

ซางจื้อเหนียนนึกถึงผู้ชายสิบคนที่ลู่เจี้ยนเฉินจัดหามา สีหน้าก็เย็นเยียบลงสองส่วน

ลู่เจี้ยนเฉิน “...นี่เซ่าเยว่ก็ไม่ได้ไปไม่ใช่เหรอ เธอไม่ไว้หน้าฉันเลยสักนิด”