บทที่ 231

เซ่าเยว่เริ่มคุ้นเคยกับการอยู่กับซางจื้อเหนียนแล้ว แต่คำพูดของเขาก็ยังคงเหนือความคาดหมายของเธออยู่ดี

จากการพูดคุยกันสองประโยคก่อนหน้านี้ เธอไม่ได้มองไปที่ประธานซาง แต่ด้วยความประหลาดใจที่เกินคาด ตอนนี้เธอจึงหันกลับไปมองอย่างอดไม่ได้

ใบหน้าด้านข้างของซางจื้อเหนียนดูดีมาก ถัดลงไปคือลูกกระเดือกที่คมชัด และถัดจากนั้นคือช่วงไหล่ที่กว้างใหญ่สมกับเป็นชายหนุ่ม ไม่ใช่ไหล่ที่บอบบางแบบเด็ก ๆ

คราวนี้เซ่าเยว่ไม่ได้ตอบตามคำพูดของเขา แต่พูดว่า “ประธานซางคะ ฉันคิดมาตลอดเลยว่าคุณไม่ได้เห็นเจียงเฉินหานอยู่ในสายตาเลย... ขออภัยที่อาจจะล่วงเกินนะคะ แต่ฉันรู้สึกว่าคุณให้ความสำคัญกับเขามาก”

ซางจื้อเหนียน “…”

เขาหันศีรษะมามองเซ่าเยว่แวบหนึ่ง

แล้วกลับไปมองตรงไปข้างหน้าอีกครั้ง

เซ่าเยว่อธิบายว่า “เพราะว่าคุณมักจะเอาทุกอย่างที่ฉันทำไปโยงกับเจียงเฉินหานเสมอ ประธานซางคะ ฉันอยากจะบอกว่าเจียงเฉินหานไม่ได้สำคัญขนาดนั้นเลยนะคะ หรือว่าถ้าตอนนี้ฉันมีแฟนคนใหม่ ก็เพียงเพื่อจะทำให้อดีตแฟนเก่าอย่างเจียงเฉินหานเห็นอีกเหรอคะ? แบบนั้นฉันก็ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเจียงเฉินหานอยู่ดีน่ะสิคะ?”

เซ่าเยว่เอ่ยด้วยยิ้ม “เจียงเฉินหานไม่คู่ควรที่ฉันจะต้องทำอะไรแบบนั้นแล้วค่ะ ตอนนี้ฉันก้าวไปข้างหน้าแล้ว ไม่ได้หยุดอยู่กับที่อีกต่อไป เจียงเฉินหานไม่สำคัญแล้วค่ะ พูดแบบนี้แล้ว ประธานซางเข้าใจหรือยังคะ?”

คำพูดเหล่านี้ เซ่าเยว่ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟังอย่างละเอียด

แต่ในเมื่อเธอยึดซางจื้อเหนียนไว้เป็นที่พึ่ง เรื่องของเจียงเฉินหาน เธอก็ต้องพิสูจน์ตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า

ซางจื้อเหนียนไม่ได้ตอบเซ่าเยว่ทันที หลังจากขับรถผ่านทางแยกหนึ่ง เขาหักพวงมาลัย แล้วจอดรถในลานจอดรถด้านนอกร้านเอ็ม-แอล

เซ่าเยว่ยังจำได้ว่าซางจื้อเหนียนจะมอบของขวัญหย่าร้างให้เธอ

น่าจะเป็นแก้วน้ำของเอ็ม-แอล

เซ่าเยว่รอให้ซางจื้อเหนียนขยับตัวลงจากรถก่อน แล้วเธอถึงจะขยับตาม

แต่จู่ๆ เธอก็ได้ยินเขาพูดขึ้นมาว่า “อ้อ คุณแค่ชอบจ้างหนุ่มโฮสต์บริสุทธิ์สินะ”

เซ่าเยว่ “…”

ซางจื้อเหนียนมองมาที่เธอ “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ควรพลาดงานปาร์ตีของลู่เจี้ยนเฉินนะ”

เซ่าเยว่ “ประธานซางคะ ฉัน…”

“ไปไหม? ตอนนี้ผมจะไปส่งคุณ”

เซ่าเยว่ “…ไม่ล่ะค่ะ ประธานซาง”

ซางจื้อเหนียน “เกรงใจผมเหรอ?”

เซ่าเยว่ “ก็ไม่เชิง…”

ซางจื้อเหนียนถามอีกครั้ง “แล้วจะไปไหม?”