บทที่ 241

เซ่าสวินกัดฟันแน่นจนกรามเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระยะ ๆ

นับตั้งแต่ที่แม่ประสบอุบัติเหตุ พี่สาวแต่งงานออกจากบ้านไป เขาก็ได้ถือว่าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว...

เซ่าสวินต้องใช้ชีวิตโดดเดี่ยวอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาชิงชังโลกใบนี้ กลายเป็นคนมองทุกอย่างในแง่ร้าย และเกลียดเซ่าเยว่ที่แต่งงานออกบ้านไปอย่างง่ายดาย โดยไม่สนว่าเขาจะเป็นตายร้ายดียังไง! ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นน้องชายของเธอแท้ ๆ!

เซ่าสวินเลิกติดต่อกับเซ่าเยว่ทุกช่องทางทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนเช่นกัน ต่อให้เซ่าเยว่จะมาหา เขาก็ไม่ยอมออกมาเจอ

แต่จวบจนตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เซ่าสวินเพิ่งจะตระหนักรู้ว่า แม้เซ่าเยว่จะแต่งงานอย่างบ้าบิ่นไปแล้ว แต่ที่จริงแล้วเธอก็เป็นห่วงเขามาโดยตลอด

บนโลกใบนี้มีแต่เซ่าเยว่ที่จะทำดีกับเขาได้ถึงขนาดนี้ และมีเพียงสิ่งที่เธอทำเท่านั้นที่เซ่าสวินจะเชื่อได้อย่างสนิทใจว่ามาจากความจริงใจ ไม่ใช่จากเจตนาแอบแฝง

เหมือนตอนที่เขาตกที่นั่งลำบาก ในท้ายที่สุดคนที่ยื่นมือมาช่วย

ไม่ใช่คนอื่น มีเพียงเซ่าเยว่พี่สาวของเขาเท่านั้น

ที่จริงแล้วเซ่าเยว่ก็ไม่ต่างจากเขา เธอก็สูญเสียแม่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเช่นเดียวกับเขา แต่เธอก็ยังต้องเอาแรงกายแรงใจมาคอยช่วยน้องชายที่ไม่ได้เรื่องอย่างเขา...

เมื่อเซ่าเยว่รู้สึกเสียใจ น้องชายเพียงคนเดียวของเธอกลับพูดจาประชดประชันและเหน็บแนมไม่หยุด แล้วสภาพจิตใจของเธอจะเป็นอย่างไร?

มันอาจจะเป็นอย่างที่เธอบอกจริง ๆ นั่นแหละ เธอคงจะเจ็บปวดและเสียใจมากแค่ไหนกันนะ?

จู่ ๆ เซ่าสวินก็ไม่อยากจะคิดไปมากกว่านี้แล้ว

ความรู้สึกผิดอาจจะกลืนกินเขาได้

เขายังเด็กเกินไป ในตอนนี้เอาแต่คิดจะหนีปัญหา เขาไม่สามารถรับผิดชอบอะไรได้ และยังไม่สามารถเป็นน้องชายที่ดีได้อีก

เซ่าสวินปิดหน้าตนเอง น้ำตาไหลรินออกมาจากหางตา

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อเซ่าเยว่พูดจบ เธอใช้สายตาเย็นยะเยือกราวกับน้ำค้างแข็งมองไปที่เสิ่นทิงฉือ

หากว่าเมื่อก่อนเธออาจจะแค่ไม่แยแส ตอนนี้เธอมีความเกลียดชังเพิ่มขึ้นมาด้วย

เธอเกลียดเสิ่นทิงฉือที่รู้อยู่แก่ใจทุกอย่าง แต่ก็ยังจงใจเอาเรื่องนี้มาพูดหยั่งเชิง ขุดหลุมพราง ใช้วาจาหว่านล้อมให้เธอและเซ่าสวินกระโดดลงไป

เซ่าเยว่สัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายที่เสิ่นทิงฉือมีต่อเธอกับเซ่าสวิน และความเหี้ยมโหดที่ต้องการบ่อนทำลายพวกเขาทั้งคู่