บทที่ 242

เสิ่นทิงฉือยังจะสามารถพูดอะไรได้อีก?

เธอหยิบกระเป๋าพลางลุกขึ้น “ขอโทษด้วยนะ น้าทำให้เธอกินข้าวไม่อร่อยซะแล้ว เธอค่อย ๆ กินไปแล้วกัน น้าจ่ายเงินให้แล้ว”

พูดจบ เสิ่นทิงฉือหันตัวเดินออกไปทันที

เซ่าเยว่ทอดสายตามองตามเธอออกไป จากนั้นละสายตากลับมาที่เดิม

เธอมองไปยังอาหารที่ยังคงส่งกลิ่นหอมด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่กลับโล่งใจที่เซ่าสวินไม่ได้ตามมาด้วย

ถ้าเขารู้ คงต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่

และคงจะว่าเธอที่เจอน้าเล็ก พลางพูดเหน็บแนมว่า ว่างมากนักเหรอไง ถึงได้มาหาเรื่องให้โดนด่า ไม่ฉลาดเอาเสียเลย!

เซ่าเยว่ต้องใช้พลังกายอย่างมากในการดำเนินชีวิตและการทำงาน เธอจึงไม่เคยควบคุมอาหาร

ตอนนี้ยังกินไม่อิ่ม จึงกินต่อ

นอกจากเซ่าสวินที่วิ่งมาแอบฟังก่อนแล้ว ยังมีเฟิงเจียอีกคน

เฟิงเจียรู้ว่าเซ่าเยว่ไม่รู้จักเธอ เธอจึงนั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ อย่างไม่ปกปิดตัวตน

เฟิงเจียสั่งอาหารให้ตัวเอง เธอกินไปพลาง และคอยเงี่ยหูแอบฟังไปพลาง

เมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมด เธอก็สบายใจได้เสียที

เซ่าเยว่หย่าร้าง มีอดีตสามี น้องชายกำลังจะล้มละลาย การหย่าที่เป็นใหญ่ขนาดนี้มีเพียงแค่น้ามาหาคนเดียว นั่นหมายความว่าพ่อแม่ของเธออาจจะไม่อยู่แล้ว ไม่มีใครคอยช่วยเหลือ และยังมีน้องชายที่ทำธุรกิจล้มเหลวและเป็นตัวถ่วงอีกคน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพื้นเพครอบครัวของเธอย่ำแย่อย่างมาก...

เธอทำงานเป็นเลขานุการ แม้จะแค่ฟังสิ่งที่เธอพูด ก็รู้ว่าเธอนั้นฉลาดมาก

แต่เลขานุการก็คือเลขานุการ ไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ แถมยังมีปัญหามากมาย

ในเมื่อเป็นแบบนี้ จะไปสู้กับเธอได้อย่างไร?

เฟิงเจียเห็นด้วยกับสิ่งที่เฟิงเยี่ยนพูดอย่างมากว่า จะได้ตกลงปลงใจกับซางจื้อเหนียนหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับว่าเขาจะรักเธอหรือเปล่า แต่หากจะไปถึงขั้นแต่งงานจริง ๆ ก็ยังคงต้องดูที่ความเหมาะสมของฐานะอยู่ดี

พูดถึงแม่ของซางจื้อเหนียน เธอทั้งเข้มงวดและเจ้ากี้เจ้าการ คงเป็นเรื่องแปลกถ้าเธอจะยอมรับผู้หญิงที่หย่าแล้วอย่างเซ่าเยว่ ได้!

ในขณะที่ เฟิงเจีย มีชาติตระกูลที่ดี ไม่เคยผ่านการคบหากับใครมาก่อน เป็นนักวาดภาพที่มีชื่อเสียงอยู่บ้าง

ไม่ว่าจะเป็นฐานะ ตำแหน่ง หรือความสามารถ เธอก็มีดีทุกด้าน แล้วเซ่าเยว่จะเอาอะไรมาเทียบกับเธอได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฟิงเจียก็เผยรอยยิ้มที่แสดงความเหนือกว่าผู้อื่นออกมา