บทที่ 249

ลุงของเซ่าเยว่เก็บเพนท์เฮาส์ที่หมู่บ้านเฟอรี่เลขที่ 1ไว้ให้เธอ ซึ่งเซ่าสวินไม่เคยมาที่นี่เลยสักครั้ง

เพื่อที่กระชับความสัมพันธ์และความเข้าใจระหว่างพี่น้องให้แน่นแฟ้นมากขึ้น เซ่าเยว่จึงพาเขามาบ้าน เซ่าสวินไม่เต็มใจดังคาด แต่ยังดีที่เขาให้ความสำคัญเรื่องเซี่ยหมิง

เมื่อจอดรถเสร็จแล้ว เซ่าเยว่ก็ลงจากรถเพื่อไปหยิบเอกสารที่อยู่บนเบาะหลัง เธอเปิดประตูรถและก็หิ้วมันออกมา

เซ่าสวินยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ เขามองอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็ฉวยกระเป๋าทำงานของเธอไปโดยไม่ทันให้เธอได้พูดอะไร เขายกกระเป๋าเพื่อประเมินน้ำหนักแล้วถามว่า “หนักขนาดนี้ ข้างในมีอะไร?”

เซ่าเย่วคิดว่าการที่น้องชายช่วยหิ้วกระเป๋าเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว จึงไม่ต้องพูดขอบคุณอะไร

เธอเดินนำหน้าออกไป เซ่าสวินเดินตามหลังเธอ

“เอกสารอ้างอิงที่ต้องใช้เขียนวิจัย”

เซ่าสวินฉลาดสู้เซ่าเยว่ไม่ได้มาตั้งแต่เด็ก แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะความสามารถด้านกีฬาของเขาเหนือกว่าเธอมากนัก แต่ตอนเด็ก ๆ เขาก็ยังถูกเซ่าเยว่ทุบตีอยู่บ่อย ๆ

ขณะที่เขาเดินตามหลังเธอ เซ่าสวินพลันพบว่า พี่สาวปีศาจที่เคยทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวในวัยเด็ก ตอนนี้ดูตัวเล็กกว่าเขาไปมากแล้ว

เซ่าเยว่ก็ไม่ถือว่าเตี้ยอะไรนัก แต่เมื่อเทียบกับส่วนสูงของเซ่าสวินแล้ว ส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามเซนของเธออยู่แค่ระดับคางของเขาเท่านั้น เซ่าสวินครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง เขาพลันจินตนาการภาพที่ว่าเขาต่อยพี่สาวให้ปลิวได้จริง ๆ ขึ้นมาในหัว เขายกยิ้มมุมปากอย่างกวน ๆ แน่นอนว่าเขาไม่ยอมให้เซ่าเยว่เห็นอยู่แล้ว

แม้เซ่าเยว่จะตัวเตี้ยกว่าเขาอยู่บ้าง แต่ในช่วงหลังนี้ที่ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ไม่ว่าเซ่าสวินจะยอมรับหรือไม่ เขาก็รู้สึกได้ว่าภาพลักษณ์ของเซ่าเยว่ดูสูงส่งน่าเกรงขาม เป็นคนที่เขาสามารถไว้วางใจและพึ่งพาได้

อย่างไรก็ตาม ตอนที่เขาเจอปัญหา จิตใจที่แข็งแกร่งและมั่นคงของเธอก็สามารถส่งผลมาถึงเขาได้ ทำให้จิตใจที่ร้อนรุ่มของเขาก็ค่อย ๆ สงบลงได้เช่นกัน

เซ่าเยว่มีความมุมานะอย่างมาก และไม่มีถูกโค่นล้มได้ง่าย ๆ

เมื่อเซ่าสวินคิดถึงแบบนี้ เขาก็รู้สึกลำพองใจเล็กน้อย มีพี่สาวเจ๋งขนาดนี้ จี้หยางก็คงจะรู้สึกอิจฉาเขาบ้าง

เซ่าเยว่กดเข้าสู่ระบบของเจ้าของห้อง หันไปออกคำสั่งกับเซ่าสวิน “สแกนลายนิ้วมือ”

เซ่าสวินพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “เพื่ออะไร? ”

“ต่อจากนี้เธอจะได้มาหาพี่ได้ทุกเมื่อ”

เซ่าสวินทำเสียงหึๆ ในลำคอ “ใครจะอยากมากัน ฉันไม่มีเวลาหรอกนะ”

เซ่าเยว่ตีไปที่แขนของเขาหนึ่งที เซ่าสวินแสดงสีหน้าไม่เต็มใจ แต่สุดท้ายก็ยอมสแกนลายนิ้วมือแต่โดยดี

เข้าลิฟต์ ขึ้นชั้นบน เดินออกมาจากลิฟต์

เซ่าเยว่ตั้งรหัสผ่านสำหรับประตูให้เขาด้วย รหัสผ่านนั้นคือวันเกิดของเธอ เซ่าสวินก็คงจะรู้อยู่แล้ว

แน่นอนว่าเซ่าสวินจำได้ แต่สองเดือนก่อน เขาไม่ได้ฉลองให้เธอ