บทที่ 388 กามเทพปฏิบัติหน้าที่

หลังจากที่ ญาณิน ลงไปชั้นล่าง เธอพบว่าไม่มีใครอยู่ที่ชั้นหนึ่งแล้ว ทุกคนคงออกไปกันหมดแล้ว

เป็นไปได้ว่าเพื่อให้ไซม่อน สะดวกในการตามตื๊อเธอ

ญาณิน รู้ว่ามีคนจำนวนมากเกลี้ยกล่อมให้คืนดีกันแทนที่จะจากกัน เพราะคำโบราณกล่าวว่าการทำลายวัดสิบแห่งดีกว่าทำลายการแต่งงานครั้งเดียว

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ญาณิน ก็เดินจากไปและอยากออกไปดูข้างนอก

“คุณหญิงธิษณา。”

คนรับใช้เดินเข้ามาจากข้างนอก เห็นเธอแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า " คุณหญิงธิษณา คุณกินข้าวเช้าหรือยังคะ? "

คุณนายน้อยตระกูลอริยชัยกุลอยู่ข้างนอก แต่ใจเธออยู่ข้างใน จึงส่งให้เธอเข้ามาดู

ญาณิน หยุดและพูดอย่างอ่อนโยนว่า : "พี่บัว ไม่เรียกฉันว่าคุณหญิงธิษณาได้ไหม? ฉันชื่อญาณิน คุณเรียกฉันว่าคุณญาณินก็ได้ คุณนายน้อยตระกูลอริยชัยกุลอยู่ที่ไหน "

คนรับใช้ชื่อ พี่บัวตอบว่า: " คุณนายน้อยตระกูลอริยชัยกุลและคุณมิลินท์ กำลังนั่งอยู่ข้างนอกใต้ศาลา นายน้อยและคนอื่น ๆ ก็อยู่ในสวนด้วย "

ญาณิน ตอบอืมและเดินออกไป

พี่บัวรู้ว่า ญาณิน ยังไม่ได้กินข้าว เธอจึงเข้าไปในครัว

ไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็เดินออกมาพร้อมกับอาหารเช้า

ญาณิน ได้ก้าวเข้าไปในศาลาแล้ว

" แม่"

เทวิกา ลุกขึ้นไปหาแม่

มิลินท์ ยืนขึ้นและกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม

เธอชอบคุณป้าญาณินมาก บุคลิกภาพดีและอ่อนโยน เธอมักจะพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิ และจะแต่งหน้าเบาๆ และดูแล้วสบายใจจริงๆ

เสื้อผ้าคุณป้าญาณินก็ดูดีมีรสนิยมเช่นกัน เธอคู่ควรกับการเป็นภรรยาของหัวหน้าตระกูลใหญ่จริงๆ

“แม่ ออกมาเองเหรอ?”

เทวิกา มองไปข้างหลังแม่ แต่เธอไม่เห็นพ่อผู้ให้กำเนิดเธอเลย ดังนั้นเธอจึงถามอย่างระมัดระวัง

“แม่ออกมาเองไม่ได้เหรอ”

" ค่ะๆๆ "

เทวิการีบประคองแม่ให้นั่งลงหน้าโต๊ะ มองดูท่าทางของแม่อย่างระมัดระวัง

ญาณิน อดไม่ได้ที่จะแตะหัวเธอและพูดด้วยรอยยิ้ม: " อย่ามองแม่แบบนี้ แม่ไม่อยากเห็นพ่อของลูก แต่เห็นแก่ลูกและพี่ชายของลูก แม่จะไม่ทะเลาะกับเขา อย่าไปสนใจก็พอแล้ว จากนี้ไป ลูกกับพี่ไม่ต้องให้พ่อและแม่อยู่ตามลำพังแล้ว นอกเสียจากว่าย้อนเวลากลับไปตอนที่พ่อกับแม่เจอกันครั้งแรก”

เธอจะเลือกอีกครั้งอย่างแน่นอน

เทวิกาจับแขนแม่และพูดอย่างอ่อนหวาน: " แม่ หนูไม่ได้ช่วยพ่อเลย หนูอยู่ข้างแม่นะ พี่ชายของหนูก็เช่นกัน "

ญาณิน หัวเราะ ไม่พูดความคิดในใจของเด็ก ๆ

ลูกเข้าข้างเธอ แต่ใจร้ายกับพ่อตัวเองก็ไม่ได้

พี่บัวมาพร้อมกับอาหารเช้า

เมื่อรู้ว่าแม่ยังไม่ได้กินข้าว เทวิกาจึงรีบเกลี้ยกล่อม: " แม่ ถ้าแม่ไม่กิน แม่จะหิวนะ กินหน่อยๆ สิ "

" แม่ไม่หิว "

เทวิกาเกลี้ยกล่อมเธออยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าแม่ไม่อยากกินข้าว เธอบังเอิญเห็นสามีและพี่ชายของเธอเดินมาทางนี้ เธอโน้มตัวเข้าไปที่หูของแม่แล้วกระซิบว่า " แม่คะ หนูหาผู้หญิงดีๆ ให้กับพี่ชาย เดี๋ยวจะโทรชวนเธอออกไปซื้อของ แม่อยากเจอเธอไหม? "

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของ ญาณิน ก็สว่างขึ้น และเธอรีบถามว่า " ผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้าง? "

“แม่ บอกหนูทีว่าอยากเจอไหม? ถ้าอยากเจอก็รีบกินดื่มให้อิ่ม เดี๋ยวไปซื้อของด้วยกัน จะให้พี่ชายเป็นคนรับใช้ของพวกเรา และให้เขาพบกับณิศาอย่างอัตโนมัติ”

หลังจากที่ ญาณิน ตื่น เธอก็เห็นว่าลูกสาวของเธอแต่งงานแล้ว และแต่งได้ดีด้วย เธอพอใจกับลูกเขยยศพัฒน์ มาก ลูกสาวแต่งงานแล้ว แต่ลูกชายยังเป็นโสด ไม่มีแม้แต่แฟน และห้ามเพศตรงข้ามเข้าใกล้ในระยะสามเมตร

เมื่อรู้เรื่องนี้ ญาณิน โกรธมากจนหัวใจของเธอเจ็บปวด

การกระทำของลูกชายคือคิดที่จะเป็นโสดไปตลอดชีวิตหรือไง?