บทที่ 389 ความสุขมากะทันหันเกินไป

หลังจากที่ตัวตนของ เทวิกา ถูกเปิดเผย กัญณิศา ก็ได้ขอให้ตรวจสอบตระกูลสาระทา แต่ระบบป้องกันของตระกูลสาระทา นั้นก้าวหน้าเกินไป และคนของเธอไม่สามารถเข้าไปได้ พวกเขาได้รับข้อมูลสาธารณะบางอย่างที่ตระกูลสาระทาต้องการให้บุคคลภายนอกทราบเท่านั้น

ในเมื่อจะไปช้อปปิ้ง ญาณิน จึงรีบกินและดื่มให้อิ่ม

แล้วยุให้ลูกชายลูกสาวรีบออกไป

ประยสย์ รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี

คิดไปคิดมา มาที่นี่เพื่อซื้อของกับแม่กับน้องสาว แม่กับพี่สาวคงไม่เอาตัวเขาไปขาย?

เมื่อคิดเช่นนี้ ประยสย์ ก็ไม่คิดอะไรมาก พาบอดี้การ์ดส่วนตัวของเขา ขับรถสองสามคันออกจากโรงรถของน้องเขย และขับรถพาแม่และน้องสาวออกไปภายใต้สายตาอิจฉาริษยาของพ่อตา

ลินท์ไม่ได้ไปด้วย เธอเดินไปที่บ้านสองหลังจากที่เทวิกาออกไป

“คุณมิลินท์”

คนรับใช้ทักทายเธอด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นเธอ

ลินท์ตอบอืม ก้าวเข้าไปในห้องและถามอย่างเป็นกันเองว่า " คุณชายรองทำอะไรอยู่? "

“คุณชายรองขังตัวเองอยู่ในห้องทำงาน ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ พวกเราไม่กล้าเข้าห้องสมุดถ้าไม่ได้รับอนุญาต”

ดังนั้น เมื่อคุณมิลินท์ถามพวกเขา พวกเขาก็ไม่มีคำตอบ

ลินท์ตอบอืมอีกครั้ง

หลังจากที่เธอเข้ามาในห้อง เธอก็นั่งลง หน้าโซฟามีขนมที่เธอโปรดปรานมากมายบนโต๊ะกาแฟ เธอจึงหยิบมากินสองสามชิ้น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตั้งครรภ์หรือเปล่า ปากของเธอเริ่มตะกละและชอบกินมาก

ความอยากอาหารก็ดีมาก ข้อเสียอย่างเดียวคือง่วงนอนง่าย

หลังจากกินไปสักพัก ลินท์ยังคงเดินขึ้นไปชั้นบน เธออยากรู้ว่ากษิดิกำลังทำอะไรในห้องทำงานอยู่?

สำหรับคนรับใช้แล้วห้องทำงานของกษิดิ เป็นสถานที่สำคัญ เป็นสถานที่ต้องห้าม และพวกเขาไม่สามารถเข้าไปได้หากไม่ได้รับอนุญาต แต่สำหรับลินท์แล้ว มันเหมือนกับตลาดที่เธอเข้าออกได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

แม้ว่าทั้งสองจะทะเลาะกันและมีเรื่องขัดแย้งกันอยู่เสมอ แต่เขาก็ไม่เคยห้ามไม่ให้เธอเข้าไปในอาณาเขตส่วนตัวของเขา

ผลักประตูและเข้าไปข้างใน เห็นกษิดินั่งอยู่หลังโต๊ะ ถือกรรไกรขนาดเล็กคู่หนึ่งกำลังจะตัดอะไรบางอย่าง เมื่อเห็นเธอเข้ามา เขาอยากจะซ่อนของเหล่านั้น แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

“เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู? ”

“ลืม คุณทำอะไรอยู่น่ะ”

มิลินท์ อยากจะบอกว่าเธอเข้ามาในอาณาเขตของเขาได้ตามใจและไม่ค่อยเคาะประตู นิสัยแย่ ๆ นี้ก่อตัวขึ้นและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ชั่วขณะ

เธอเดินไป และเมื่อเธอเห็นสิ่งที่ กษิดิ ถืออยู่ เธอเบิกตากว้างและหยิบดอกกุหลาบที่เพิ่งสานใหม่จากมือของเขาด้วยความเหลือเชื่อ ใช้ไหมสีทองแดงและสานได้สวยงามมาก

เธอคิดว่าเธอมีความสามารถในงานฝีมือ แต่เธอนั้นยังไม่สามารถจะสานได้เลย

เพราะเธอไม่มีความสนใจในด้านนี้

เธอรู้จักจุกษิดิตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นอาจกล่าวได้ว่าเธอรู้ทุกอย่าง เธอไม่รู้เลยว่ามือของกษิดิคล่องแคล่วมากขนาดนี้ และสามารถสานดอกกุหลาบด้วยริบบิ้นได้

“คุณเรียนรู้สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

เมื่อเห็นว่าเธอรู้แล้ว กษิดิก็สานต่ออย่างเปิดเผยและตอบว่า: " ผมทำเป็นแต่เด็ก แต่ผมไม่กล้าให้คุณรู้ กลัวว่าคุณจะบอกว่าผมเหมือนผู้หญิง ป้าของผมมีเพื่อนที่เก่งในด้านนี้ ผมได้เรียนรู้จากเธอ แต่ผมไม่ได้สานมานานกว่าสิบปีแล้ว ตอนนี้ไม่ถนัดแล้ว”

ลินท์มองดูเขาพับดอกกุหลาบด้วยริบบิ้น และเชื่อว่าเขาทำเป็นจริงๆ