ตอนที่ 6 ความกรุณาปรานี

สุจริตตัวแข็งทื่อเพราะคำว่า 'ทอดทิ้ง' นั้นเป็นเหมือนกริชที่แหลมคมทิ่มแทงหัวใจของเขา เขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่ากริชเล่มนี้จะถูกลบล้างให้หายไปเมื่อใด และไม่สามารถรับปากได้ว่าเขาจะไม่ทอดทิ้งเธอ

ภายในหัวใจของสุจริตเองก็ร้าวราน เขาขมวดคิ้วและเอามือลูบหัวของญานินที่กำลังซุกอยู่ในอกของเขา

เมื่อคืนนี้พ่อบ้านศาสตรา ได้สืบหารายละเอียดของการทะเลาะวิวาทที่โรงเรียนของญานินและได้ทำสำเนาภาพได้จากกล้องวงจรปิดไว้

นั่นคือตอนที่สุจริตรู้สึกได้ว่าญานินได้เติบโตขึ้นแล้ว

ความแตกต่างระหว่างชายและหญิงปรากฏขึ้นในโลกของเธอ เธอเริ่มพัฒนาความรู้สึกอื่นที่นอกเหนือจากความรักกับคนในครอบครัว ใบหน้าของเธอแดงขึ้นจริงๆ เมื่อเธอเห็นเด็กชายชื่อกวิน และเธอยังปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นนอกจากตัวเขาเอง มาโอบกอดเธอ

นี่คือสาเหตุหลักที่ทำให้สุจริตไม่สบอารมณ์ แต่เขาปฏิเสธที่จะยอมรับมัน

ดังนั้นเขาจึงหันเหความความสนใจไปเรื่องอื่นแทน

"ญานิน ต่อไปถ้าจะมีเรื่องอีกจำไว้ว่าต้องโหดไร้แบบความปราณี" จู่ๆ สุจริตก็พูดขึ้นมา

ญานินตัวแข็งทื่อและเงยหน้าขึ้นมาด้วยสายตาสับสน

“ถ้ามีคนรังแกเธอ เธอก็ต้องสู้มันกลับ สู้ให้สุดกำลังและไม่ต้องแสดงความเมตตาอะไรทั้งนั้น”

สายตาที่จ้องเขม็งของสุจริต ทำให้เขาเห็นภาพสะท้อนในแววตาของญานิน ดวงตาที่สวยฉ่ำของเธอมีเสน่ห์อยู่แล้วตั้งแต่เธอยังเด็ก ตอนนี้เธอโตขึ้นก็ยิ่งมีเสน่ห์เป็นพิเศษ ความหวั่นไหวปรากฏขึ้นในใจของสุจริตจนเกือบจะเกิดกระแสไฟฟ้าลั่นออกมา

"เธอรังแกคนอื่นได้ แต่คนอื่นไม่มีวันรังแกเธอได้"

"เข้าใจหรือเปล่า?"

คำพูดสั้นๆง่ายๆนี้ดังอยู่ในหูของญานิน มันทำให้เธอก็หยุดร้องไห้ เธอไม่เคยคาดหวังเลยว่าสุจริตจะพูดอะไรแบบนี้

“คุณลุงเจ็ด คุณลุงไม่โกรธหนูเหรอคะ?” เธอถามขณะที่เธอจ้องไปที่เขา

“ฉันโกรธที่ญานินของฉันถูกรังแก”

ญานินของฉันถูกรังแก

มันเป็นไม่กี่คำที่ทำให้ภายใจของญานินถูกไฟแผดเผาเข้าอย่างจัง ความความเร่าร้อนทำให้เธอสั่นสะท้านแต่เธอก็ไม่อยากให้มันหยุดลง

แต่ทว่า เธอไม่รู้เลยว่าคำเหล่านี้จะฟังดูน่าขันแค่ไหนในอีกหลายปีให้หลัง

“คืนนี้ฉันจะไปต่างประเทศ อย่าลืมพกโทรศัพท์ติดตัวไว้ตลอดเวลา” สุจริตตั้งใจที่จะบินในเมื่อคืนนี้ แต่บังเอิญมีเรื่องของเธอเกิดขึ้นเสียก่อน จึงเปลี่ยนกำหนดการใหม่เป็นคืนนั้น

ญานินคุ้นเคยกับตารางงานที่ยุ่งของสุจริตมานานแล้ว แต่ทุกครั้งที่เขาไปต่างประเทศ เธอเกรงว่าจะเกิดพายุฝนฟ้าคะนองมากเป็นพิเศษ

"ตกลงค่ะ หนูจะอดทนรอจนกว่าคุณลุงเจ็ดกลับมา" เธอพูดขณะที่เธอซุกศีรษะของเธอเข้ากับหน้าอกของสุจริตและบิดร่างกายของเธออย่างเย้ายวน

ร่างกายของ สุจริตเกิดการตอบสนองบางอย่างและแข็งทื่อขึ้นมาในทันที เขากระแอมในลำคอแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และผลักญานินออกแล้วเขาก็เดินผ่านเธอไป

"ลงไปกินข้าวข้างล่างได้แล้ว"

ที่โรงเรียน

ญานินมาถึงที่ประตูโรงเรียนและเห็นกวินอยู่ท่ามกลางผู้คน เขามองไปมารอบๆ เหมือนกำลังรอใครซักคน