ตอนที่ 7 กริช

“อย่าบอกคุณลุงเจ็ดเรื่องนี้นะคะ ฉันจะกลับบ้านทันทีหลังกินมื้อเย็นเสร็จค่ะ” ญานินหน้าแดงเล็กน้อย ในใจของเธอรู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย เมื่อเธอพูดถึงลุงเจ็ดต่อหน้ากวิน

ญานินเป็นคนสำคัญสำหรับสุจริต ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าที่จะขัดคำสั่งเธอ แต่กระนั้นคนขับรถก็มองเธออย่างเป็นห่วง แต่ก็ต้องกลับไปตามคำสั่งโดยไม่มีทางเลือก

ด้วยสภาพอากาศที่ไม่ดี ทันทีที่รถกลับออกไป ญานินสังเกตว่าฝนกำลังจะตก เธอรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่เธอก็ตอบตกลงที่จะไปกินข้าวกับกวินแล้ว ดังนั้นเธอจึงอดทนต่อความกลัวและตามเขาไป

ฝนตกลงมาอย่างไม่มีปีไม่มีขลุ่ย กวินเองก็ไม่คาดคิดว่าฝนจะตกเช่นกัน ปฏิกิริยาแรกของเขาคือการคว้าข้อมือของ ญานินและวิ่งไปที่ป้อมยาม

ญานินชำเลืองมองที่ข้อมือของเธอ และภายในใจของเธอช่างว่างเปล่าขณะที่เธอเดินตามเขาไป

ทันใดนั้น กวินก็ถอดเสื้อคลุมของเขาออกและถือไว้เหนือหัวของญานินเพื่อกันฝน ถึงแม้เขาจะเปียก เขายังคงยิ้มเหมือนไม่สะทกสะท้าน มันเหมือนกับว่าทุกอย่างสำหรับเขาเป็นเรื่องเล่นๆ

ญานินตกตะลึง หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงในขณะที่เธอพยายามหลบสายตาของเขาโดยสัญชาตญาณ

ทั้งสองคนขึ้นรถแท็กซี่ มันเริ่มดึกแล้วและใช้เวลาจากโรงเรียนไปถึงตัวเมืองก็ค่อนข้างนาน นี่เป็นครั้งแรกที่ญานินออกไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่น เมื่อท้องฟ้ามืดลงและฝนก็ตกหนักขึ้น เธอเริ่มเสียใจกับการตัดสินใจของเธอ

"ญานิน ผู้ชายคนนั้นพูดถึงคุณลุงเจ็ด คุณลุงเจ็ดเขาคือใคร?" นี่เป็นครั้งแรกของกวินในการไล่ตามจีบผู้หญิงดีๆ แบบนี้ เป็นเพราะเขาไม่เคยประสบการณ์ในการจีบผู้หญิง ดังนั้นเขาจึงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเริ่มต้นการสนทนากับเธอ

“คุณลุงเจ็ดก็คือคุณลุงเจ็ด” ญานินไม่ชอบเมื่อคนอื่นพูดถึงสุจริต

กวินยอมรับคำตอบนี้ แต่เขาไม่ได้โกรธเคืองกลับหัวเราะออกมาแทน

เขามักจะเห็นญานินเป็นนักเรียนดีเด่นในสายตาของอาจารย์และเป็นเพียงเด็กทั่วไปแถวนั้นในสายตาของพ่อแม่ของเขา แต่หลังจากได้คุยกับเธอไม่กี่วันนี้ เขาก็รู้ว่าบุคลิกของเธอไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เขาคิด

"กวิน นี่คือทางไปตัวเมืองใช่ไหม?"

“ทำไมรู้สึกเหมือนเรายิ่งห่างออกไป?” ญานินมองออกไปที่นอกหน้าต่าง หวาดกลัวกับสิ่งที่ไม่คุ้นเคย เหมือนกับเด็กที่เพิ่งออกจากบ้านเป็นครั้งแรก

กวินมองไปรอบ ๆ และตระหนักว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

“คุณครับ เรากำลังจะไปที่ตัวเมืองหรือเปล่าครับ?”

“คุณกำลังไปผิดทางหรือเปล่า?”

คนขับแท็กซี่ไม่ยอมตอบคำถาม เขากลับเร่งความเร็วแทน

นั่นคือตอนที่กวินตระหนักว่าพวกเขากำลังไปผิดทางจริงๆ และพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังชานเมืองที่ไกลขึ้นเรื่อยๆ