บทที่ 381 ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ

เฟิงจิ่งเหยารอหลังจากชวี่ยี่ออกไป พร้อมกับเสียงจ้อแจ้กจอแจด้านนอก คิดจะเข้านอน

ไม่นาน เสียงเหล่านั้นก็หายไป โรงพยาบาลได้คืนความสงบกลับมาอีกครั้ง

เวลานี้ มีกลุ่มคนแฝงตัวเข้ามาจากประตูหลังโรงพยาบาล

เป้าหมายของพวกเขาชัดเจนมาก เดินไปทางห้องควบคุมของโรงพยาบาล

พวกเขาดูแล้วว่า จากประสบการณ์การต่อสู้ครั้งก่อน กำลังคนของเฟิงจิ่งเหยาน่าจะเน้นไปที่การไล่โจมตีเจียวหนูและคนอื่นๆ การป้องกันของทางด้านโรงพยาบาลนี้น่าจะอ่อนกำลังลง

บนความเป็นจริง ก็เป็นเช่นนี่

บนเส้นทาง พวกเขาไม่เจอกับคนของเฟิงจิ่งเหยาเลย ฉับพลันก็มาถึงห้องควบคุม พวกเขาเริ่มแยกย้ายกันไปปฏิบัติ

"เดี๋ยวสักครู่ไฟดับ เราก็ลงมือได้เลย"

หัวหน้าสรุปสั่งการเสร็จ

คนอื่นๆพยักหน้าตามๆกัน แล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่

"ทีมสี่เข้าประจำที่"

"ทีมเก้าเข้าประจำที่"

"ทีมสิบเข้าประจำที่"

เมื่อพวกเขามาถึงสถานที่ที่กำหนด แต่ละคนใช้เครื่องเชื่อมต่อไร้สายรายงาน

หัวหน้าได้ฟังแล้ว สั่งลูกน้องที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องควบคุมทันที : "ลงมือได้"

พร้อมกับคำสั่งของเขา ลูกน้องที่ซ่อนอยู่ในห้องควบคุมก็ดำเนินการ

ใครจะรู้ว่าในรอบๆห้องควบคุมนี้เฟิงจิ่งเหยายังจัดให้คนเฝ้าอยู่ด้วย และขณะนี้ก็พบความผิดปกติ

"ใคร?"

ลูกน้องถามด้วยเสียงเฉียบขาด ในเวลาเดียวกันก็เตรียมป้องกันอย่างแน่นหนา

คนที่ซุ่มโจมตีได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไป เห็นฝ่ายตรงข้ามใกล้เข้ามา หลังจากที่พวกเขามองหน้ากัน ก็จู่โจมออกไปตามคำสั่งของหัวหน้า

ในเวลาเดียวกันคนที่ซ่อนอยู่ในห้องผู้ป่วยอื่นก็ใช้วิธีสังหารลูกน้องนอกห้องผู้ป่วยของเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาหลับตื้นๆ มีการเคลื่อนไหวต่อสู้อย่างรุนแรง แน่นอนว่าเฟิงจิ่งเหยาก็ตื่นขึ้นมา

พอดีกับที่เขาเตรีนมจะเรียกคนเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออก

ก็เห็นชายรูปร่างสูงใหญ่ห้าคนมุ่งเข้ามาในห้องผู้ป่วย

เฟิงจิ่งเหยาเห็นพวกเขา ก็หรี่ตาขึ้นมาอย่างเยือกเย็น

แต่หลังจากชายรูปร่างสูงใหญ่ห้าคนมองหน้ากัน ก็เข้ามาลงมือกับเฟิงจิ่งเหยาอย่างพร้อมเพรียงกัน

จับชายคนนี้ได้เลย พวกเขาอยากได้สิ่งของอะไรยังต้องกลัวว่าจะไม่ได้อีกหรอ?

เฟิงจิ่งเหยาเห็นพวกเขาลงมือ ก็ไม่ได้หวั่นเกรง โต้ตอบกลับทันที

ถึงแม้ว่าหนึ่งต่อห้าจะค่อนข้างกินแรงเขา แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสชนะ

เขาราวกับสุนัขจิ้งจอก เคลื่อนไหวแพรวพราวท่ามกลางชายร่างใหญ่ทั้งห้า มักจะยืมความแข็งแกร่งเพื่อต่อสู้กลับ

ชายร่างใหญ่ทั้งห้าทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ท้ายที่สุดแล้วพวกเขามีเวลาจำกัด ด้วยเหตุนี้การลงมือยิ่งโหดเหี้ยมขึ้น

เฟิงจิ่งเหยามองออกว่าพวกเขาร้อนใจ สีหน้ายิ่งเคร่งขรึมเย็นชายิ่งขึ้น

ฉับพลันการตอบโต้ของเขาก็ลำบากมากขึ้น จนถูกบีบไปอยู่ที่ริมหน้าต่าง บางทีวินาทีต่อไปก็อาจจะถูกจับได้ ในที่สุดชวี่ยี่ก็พาคนเข้ามา

"ท่านประธาน!"

ชวี่ยี่เห็นเฟิงจิ่งเหยาถูกคนรายล้อมอยู่ ฉับพลันสีหน้าก็เปลี่ยนไป : "ยังไม่ไปช่วยท่านประธานอีก!"

เขาสั่งลูกน้องข้างๆด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

พร้อมกับคำสั่งของเขา คนที่ติดตามเขามุ่งไปลงมือกัยชายร่างใหญ่ทั้งห้าทันที

ชายร่างใหญ่ทั้งห้าสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เวลานี้ พวกเขาก็ได้รับคำสั่งจากหัวหน้า : "ถอยออกมา การช่วยเหลือของพวกมันกลับมาแล้ว!"

ชายร่างใหญ่ทั้งห้าได้ฟังแล้ว ถึงแม้จะไม่ยินยอม แต่ยังคงฟังคำสั่ง เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลังจากตกใจกลัวลูกน้องของเฟิงจิ่งเหยาจนถอยกลับ ก็พลิกตัวจากหน้าต่างออกไปอย่างคล่องแคล่ว

"ตามไป!"

ชวี่ยี่เห็นภาพนี้ ก็สั่งการทันที

ลูกน้องเหล่านั้นไม่กล้าละเลย โดดหน้าต่างตามออกไป