บทที่ 382 ใครมองคุณ

กู้ฉางฉิงเห็น ก็อดไม่ได้ที่จะหลงใหล

เธออดที่จะยกมือขึ้นมาวาดเค้าโครงของเฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ เหมือนกับต้องการให้ภาพภาพนี้สะท้อนเข้าไปในกระดูก

แต่ไม่ได้พบว่า การกระทำให้ตอนแรกของเธอ ขนตาของเฟิงจิ่งเหยาก็สั่นๆเล็กน้อย

เขาลืมตาโดยไม่มีสัญญาณเตือน อมยิ้มจ้องมองกู้ฉางฉิง

"น่ามองไหม?"

กู้ฉางฉิงตกตะลึง สติกลับมา ที่ตนเองแอบมองอยู่ก็ถูกจับได้

ชั่วขณะ หน้าเธอก็แดงขึ้นมา

"ใคร ใครมองคุณ ฉันก็เพิ่งตื่น"

เธอโต้แย้งโดยจิตใต้สำนึก พูดจบ ก็ต้องการจะลุกขึ้น ทว่าถูกเฟิงจิ่งเหยากอดเอวไว้

"โอเค โอเค คุณไม่ได้แอบมอง แต่มองตรงๆเลย"

เขารู้ว่านี่คือกู้ฉางฉิงเขิน อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อ

กู้ฉางฉิงได้ยืนคำพูดของเขา อุณหภูมิสองแก้มก็สูงขึ้น พูดอย่างโกรธๆ : "ปล่อย"

เฟิงจิ่งเหยาเลิกคิ้ว กอดเอวแน่นขึ้น : "ไม่ปล่อย"

กู้ฉางฉิงเห็นเช่นนั้น ก็ออกแรงดิ้นรน พยายามหนีออกไปจากที่แห่งนี้ที่ทำให้เธอหวั่นไหว

โดยเฉพาะลมหายใจที่ร้อนผ่าว ยิ่งทำให้เธอใจสั่นมากขึ้น

ทว่าไม่รู้ การบิดไปมานี้ของเธอต่อเฟิงจึงเหยา มันช่างน่าดึงดูดใจ

"อย่าขยับสิ!"

เขากอดเอวกู้ฉางฉิงไว้แน่น พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมหายใจถี่เล็กน้อย

กู้ฉางฉิงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของเขาในคำพูดเหล่านี้ ชั่วขณะความแดงบนใบหน้าก็เพิ่มมากขึ้น ราวกับแอปเปิ้ลสุก

เธอไม่ได้ขยับ ทำให้เฟิงจิ่งเหยาผิดหวังมาก

เวลานี้ ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเคาะดังขึ้น

"ท่านประธาน ตื่นแล้วหรือยัง?"

เสียงชวี่ยี่ดังมาจากด้านนอก

กู้ฉางฉิงได้ยิน ก็รีบดิ้นจะลงจากเตียง

"ปล่อยเร็ว ถ้าให้ชวี่ยี่มาเห็น จะเป็นยังไง"

เธอจ้องมองไปที่เฟิงจิงเหยาด้วยความโกรธ

ถึงแม่ว่าเฟิงจิ่งเหยาจะไม่พอใจ แต่ยังคงปล่อยไป ให้กู้ฉางฉิงลงจากเตียง

เขามองกู้ฉางฉิงที่ยืนอยู่ข้างเตียวจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หลังจากไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เธอกระแอมๆแล้วพูดว่า : "ผู้ช่วยพิเศษชวี่เข้ามาเถอะ"

ชวี่ยี่ขานรับแล้วผลักประตูเข้ามา

ใครจะคิด เพิ่งจะเข้าประตูมาก็ปะทะกับสายตาอันเยือกเย็นของท่านประธานของตน

เขาเห็นความแดงบนใบหน้ากู้ฉางฉิงที่ยังไม่หายไปหมด จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตนเองไปรบกวนเรื่องดีๆของท่านประธาน

คิดถึงตรงนี้ เขาลูบๆจมูกด้วยใบหน้าเหยเก คิดจะไปก็ไม่ได้ ได้แต่ยืนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ข้างๆ

กู้ฉางฉิงมองออกถึงความผิดปกติในห้องผู้ป่วย ก็หันไปจ้องมองเฟิงจิ่งเหยา ให้เขาเก็บอาการเล็กน้อย

แต่ไม่รู้ว่า ท่าทางของเธอนี้ ทำให้เฟิงจิ่งเหยาปรารถนาที่จะขย้ำยิ่งนัก

"พวกคุณคุยกันไปก่อน ฉันจะไปต้มโจ๊กที่ห้องครัวชั้นล่างซะหน่อย"

กู้ฉางฉิงพูดจบ ก็หันกลับออกไปจากห้องผู้ป่วย เว้นช่องว่างให้ทั้งสองคน

เธอรู้ว่าชวี่ยี่มาจะต้องมีเรื่องใหญ่แน่ๆ

"ท่านประธาน?"

กู้ฉางฉิงออกไป ชวี่ยี่ก็มองท่านประธานของตนอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะถูกลงโทษ

เฟิงจิ่งเหยาชำเลืองมองเขา ไม่ได้สนใจเรื่องที่ถูกขัดจังหวะต่อไป ถาวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า : "สืบได้เรื่องอย่างไรบ้าง?"

พูดถึงตรงนี้ ชวี่ยี่ก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

"ท่านประธาน คนเหล่านั้นยังตรวจสอบไม่เจอ ข่าวคราวของผู้หญิงคนนั้นก็หายไปเช่นกัน"