บทที่ 454 ผู้หญิงคนนี้ขาดการสั่งสอน

วันต่อมา กู้ฉางฉิงที่เมาค้างตื่นขึ้นมา นวดๆหัวที่ปวดแล้วลงจากเตียง พบว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่อยู่แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะโล่งใจ

ถึงแม้ว่าเมื่อคืนเธอจะเมาจนหลับไป แต่มีเศษเสี้ยวบางส่วนอยู่ในสมอง ทำให้เธออับอายอย่างมากที่จะเห็นเฟิงจิ่งเหยา

โดยเฉพาะกลัวว่าเขาจะถามว่าเมื่อคืนเธอเผลอพูดอะไรไป

เธออาบน้ำออกมา คนก็สดชื่นขึ้นมาก

เธอคิดจะจัดการเรื่องยุ่งๆของเมื่อคืนต่อ

แน่นอนว่าเธอไม่ได้จัดการทำแบบนี้จะเป็นการยืดเวลาออกไป

คิดว่าขืนช้าต่อไปก็จะไม่ได้เผชิญหน้ากับเฟิงจิ่งเหยา

ใครจะคิด เธอพบว่าเอกสารสัญญาบนโต๊ะทำงานหายไป

เธอตกตะลึง ก็ไม่ได้คิดมาก เข้าใจผิดคิดว่าตนเองเก็บสัญญาไว้

สิบนาทีต่อมา เธอรู้สึกว่าได้เวลาแล้ว ก็เลยเก็บของบนโต๊ะ จึงออกจากห้องลงไปชั้นล่าง

ผลคือคนที่คิดว่าน่าจะไปแล้ว ทว่ายังอยู่ที่ห้องอาหาร

"ทำไมคุณยังไม่ไปที่บริษัทอีก?"

กู้ฉางฉิงพูดอย่างตะลึงงัน ในน้ำเสียงมีความหวาดหวั่นเล็กน้อย

เฟิงจิ่งเหยาก็ฟังออก รู้ว่าเธอกลัวการถามถึงเรื่องเมื่อคืน

เขารู้ว่าถามไปก็ไม่ได้คำติบที่ตนเองต้องการ ดังนั้นท้ายที่สุดแล้วเขาจึงไม่ถาม

"คุณยังไม่ตื่น เมื่อคืนดื่มไปมากขนาดนั้น ฉันไม่วางใจ รอคุณตื่นแล้วค่อยไป"

เขาพูดจบ ก็ชี้ไปที่ซุปแก้เมาค้างให้กู้ฉางฉิงดื่ม

กู้ฉางฉิงได้ยิน ชั่วขณะในใจก็อบอุ่น ในเวลาเดียวกันก็ละอายใจอย่างมาก

เพื่อไม่ให้เฟิงจิ่งเหยาเห็นถึงความผิดปกติ หลังจากเธอนั่งลง ก็ปิดบังใบหน้าของเธอด้วยการดื่มซุป

แต่ไม่รู้ว่าการแสดงออกอย่างปิดบังของเธอ ก็ถูกเฟิงจิ่งเหยามองอยู่

เพียงแต่เขาเข้าใจผิดคิดว่าเพราะเรื่องสัญญานั่น

ผ่านไปหนึ่งคืน ท้ายที่สุดเขาก็เข้าใจความรู้สึกของกู้ฉางฉิง

เข้าใจผิดคิดว่าเธอจะให้ตนเองเซ็นลงนาม ให้ตระกูลกู้เอาเปรียบตระกูลเฟิงของพวกเขา

คิดแล้ว เพื่อไม่ให้เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของกู้ฉางฉิง เขาจึงเซ็นสัญญานั้นเอง

"เมื่อคืนหลังจากที่คุณหลับไป ฉันก็ได้ดูสัญญาบนโต๊ะคุณ น่าจะเป็นพ่อของคุณที่ขอให้คุณเอากลับมาให้ฉันดูใช่มั้ย?"

ถึงแม้ว่าเขาจะใช้เป็นประโยคคำถาม แต่ในน้ำเสียงนั้นก็ยืนยันแน่ใจ

แต่กู้ฉางฉิงเพราะคำพูดของเขาก็เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ

เดิมทีสัญญาไม่ได้ถูกเธอเก็บไว้ แต่ถูกเฟิงจิ่งเหยาเอามา

เธออ้ำๆอึ้งๆ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี พักหนึ่งก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

เฟิงจางเหยาก็ได้สนใจ พูดอีกครั้งว่า : "ฉันได้ลงนามในที่ที่ต้องลงนามแล้ว บันทึกสำเนาหนึ่งฉบับ แล้วมีหนึ่งฉบับที่ห้องหนังสือของฉัน ถ้าพ่อของคุณมาถามหาจากคุณ คุณก็ไปเอามาให้เขาก็ได้"

พูดคำนี้ออกมา กู้ฉางฉิงก็ตกใจอย่างไม่มีอะไรมาบรรยายได้

"คุณเซ็นได้ยังไง ฉันยังไม่ได้บอก แล้วก็ยังไม่ได้ตรวจสอบด้วย"

"ไม่เป็นไร ฉันให้ชวี่ยี่ตรวจสอบแล้ว การเซ็นสัญญาโครงการนี้ไม่ใช่เรื่องเสียหายกับเฟิงซื่อ"

กู้ฉางฉิงได้ฟังคำพูดนี้ ก็มองเฟิงจิ่งเหยาอย่างตกตะลึง

เฟิงจิ่งเหยารู้ว่าเธอยังไม่เปลี่ยนความคิด จึงอธิบายรายละเอียดให้เธอฟังอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

"คุณก็รู้ว่าพ่อค้าผลกำไรเป็นใหญ่ แผนโดยรวมสำหรับสัญญานี้ดูดีทีเดียว ในเมื่อมีผลกำไรที่น่าจะได้รับ ทำไมจะไม่ตอยรับล่ะ อีกอย่าง ที่ฉันลงนามไป คุณจะได้รายงานผลงานกับพ่อคุณ ดึกๆกลับมาฉันไม่อยากเห็นว่าเมามายอีก"

เพราะเดิมทีกู้ฉางฉิงรู้สึกซาบซึ้งใจกับคำพูดของเขา เมื่อได้ฟังประโยคสุดท้าย ชั่วขณะใบหน้าก็เขินอาย

"ขอบคุณนะ……”

เธออดกลั้นความร้อนผ่าวบนใบหน้าพูดขอบคุณเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาได้ยิน ก็มองกู้ฉางฉิงอย่างนิ่งๆ

กู้ฉางฉิงถูกเขามองก็สับสน ยังคิดว่าเขากำลังรอตนเองอธิบายคำพูดที่พูดตอนเมาเมื่อคืนวานอยู่ กำลังวางแผนที่จะพูดเอาตัวรอด ก็ได้ยินคำพูดของเขาที่พูดอย่างกึ่งหยอกล้อ

"ฉันบอกแล้วไงว่า เราเป็นคู่สามีภรรยากัน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ไม่ต้องขอบคุณ"