บทที่ 456 อย่าได้เจอเธอเลย

กู้ฉางซินมองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไป สีหน้าก็ไม่สบายใจ

เธอรู้ดีว่าผู้คนมากมายที่อยู่ข้างๆนายท่านของเธอดูถูกเธอ แต่ที่สะบัดหน้าแบบนี้ใส่เธอ เจียงเฉิงฉี่คนนี้ยังคงเป็นคนแรก

ถ้าไม่ใช่ว่าที่นี่ไม่เหมาะที่จะกระทำการ เธอจะจัดการคนที่ไม่เคารพเธอคนนี้อย่างแน่นอน!

รอก่อนเถอะ รอให้เธอช่วยนายท่านทำเรื่องใหญ่เสร็จ คนเหล่านี้ที่ทำให้เธอไม่สบายใจ เธอจะ一一กำจัดทิ้ง!

เธอเก็บโทรศัพท์อย่างโกรธแค้น ครุ่นคิดเรื่องงานเลี้ยงขึ้นมา

เรื่องใหญ่เช่นนี้ เป็นธรรมดาที่เธอต้องการได้คำแนะนำจากกู้หงเซิน

"บริษัทใหม่ต้องการสร้างชื่อเสียงในวงการอย่างรวดเร็ว นอกจากศักยภาพเบื้องหลังที่แข็งแกร่งแล้ว ยังต้องการเจ้าพ่อของวงการ สิ่งเหล่านี้เรามีหมดแล้ว ไม่ต้องกังวล เพียงแต่คุณต้องแน่ใจว่าเฟิงจิ่งเหยาจะมาเข้าร่วมอย่างตรงเวลา"

กู้หงเซินได้ฟังการจัดการของกู้ฉางซิน ก็พยายามวิเคราะห์อย่างเต็มที่

กู้ฉางซินขมวดคิ้ว พูดในสิ่งที่เจียงเฉิงฉี่รายงานมา : "ในเมื่อด้านนั้นเซ็นสัญญาแล้ว ต้องมาอย่างแน่นอน"

กู้หงเซินมองท่าทีที่แน่ใจของเธอ ในแววตาก็เต็มไปด้วยความจนปัญญา

"ฉางซิน หรือว่าคุณไม่ได้ใส่ใจแล้ว? คำพูดของคุณเมื่อกี้นี้เป็นการบอกต่อมา แต่ไม่ใช่ว่าจะมา"

กู้ฉางฉิงตกตะลึง ไม่นานก็เข้าใจเข้าใจความหมายของพ่อทันที สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่ขึ้นมา

การบอกเพียงแต่เป็นหน้ากาก เกรงว่าเดิมทีเฟิงจิ่งเหยาจะไม่ได้กลับไป

"เขามาไปก็ต้องไป เราไม่ใช่ว่ายังมีกู้ฉางฉิงหรอ?"

ผ่านไปไม่กี่วินาที ในที่สุดกู้ฉางซินก็ปลอบใจตนเองลงมา : "ขอเพียงแต่ผู้หญิงคนนั้นไป ก็ไม่เชื่อหรอกว่าเฟิงจิ่งเหยาจะไม่ไป"

กู้หงเซินรู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผล : "ได้ เรื่องนี้จะมอบให้คุณไปจัดการ"

พูดจบ เขาก็ติดต่อกู้ฉางฉิงเลย

กู้ฉางฉิงรับโทรศัพท์ของกู้หงเซิน อย่างหงุดหงิดมาก

"มีอะไรอีก?"

กู้หงเซินไม่สนใจน้ำเสียงที่ไม่พอใจของเธอ พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า : "อีกสองวัน มีงานเลี้ยงที่โรงแรมยู่จิ่ง คุณพาเฟิงจิ่งเหยาไปเข้าร่วมด้วย"

"งานเลี้ยง? ฉันไม่มีเวลาว่างหรอก"

กู้ฉางฉิงได้ฟังวัตถุประสงค์ในการมา ก็ชักสีหน้าเล็กน้อย

เธอพบว่าช่วงนี้ กู้หงเซินหาเรื่องให้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งเรื่องยังเกี่ยวข้องกับเฟิงจิ่งเหยาอีก

ก็ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่

"ฉันไม่สนว่าพวกคุณคิดจะทำอะไร จุดประสงค์คืออะไร ช่วงนี้ฉันไม่ว่าง ต้องการพบเฟิงจิ่งเหยา พวกคุณก็ไปหาเขาเองสิ!"

พูดจบ เธอไม่ได้ให้โอกาสกู้หงเซินได้โต้แย้ง วางสายไปเลย

แน่นอนว่าเธอไม่ได้พูดโกหก ช่วงนี้เธอไม่ว่างจริงๆ

การออกแบบขั้นตอนที่สองกับจี้อี้ได้เข้าสู่ช่วงเวลาสำคัญ ตอนนี้เธอยุ่งจนยืนไม่ติดทุกวัน บางคนั้งก็ต้องไปบริษัทเพื่อทำงานล่วงเวลา จะมีเวลาที่ไหนไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอะไรนั่น

สองวันนี้ เฟิงจิ่งเหยากลับมาก็ไม่กล้ารบกวนเธอตามอำเภอใจ

แต่สิ่งเหล่านี้กู้หงเซินไม่รู้ เขาถูกกู้ฉางฉิงวางสายไป สีหน้าก็ย่ำแย่อย่างมาก

กู้ฉางซินเห็นเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้ว : "ทำไม? เธอไม่เห็นด้วยหรอ?"

กู้หงเซินพยักหน้า : "บอกว่าเธอยุ่ง ให้เราไปหาเฟิงจิ่งเหยาเอง"

กู้ฉางฉิงได้ยืน ก็หัวเราะ : "ดูเหมือนว่านังสารเลวนี่อยู่ตระกูลเฟิงแล้วควบคุมยากขึ้นนะ นับวันยิ่งลืมฐานะของตนเอง รอเรื่องครั้งนี้จบลง ก็ควรจะได้รับการสั่งสอนสักหน่อย ทำให้เธอรู้ฐานะของตัวเอง!"

เธอพูดไปพลาง หยิบโทรศัพท์ของตนเองติดต่อกู้ฉางฉิงไปด้วย

มาว่าอย่างไร เฟิงจิ่งเหยาก็ต้องไปงานเลี้ยง!

แน่นอนว่าเธอไม่ได้โทร แต่ส่งข้อความไปหากู้ฉางฉิง แนบรูปถ่ายของติงเซียงหลานไปด้วย

ไม่นานกู้ฉางฉิงก็ได้รับข้อความนี้

"งานเลี้ยงวันนั้นฉันต้องเห็นว่าเฟิงจิ่งเหยาไป ถ้าไม่ทำตามที่ฉันบอก เช่นนั้นตลอดทั้งปีก็อย่าได้เจอเธอเลย!"

กู้ฉางฉิงเห็นคำพูดข่มขู่เช่นนี้ จะเดาไม่ออกได้อย่างไรว่าใครเป็นคนส่งข้อความ โกรธจนตัวสั่น

เธออยากโทรไปถามพวกเขาว่าต้องการจะทำอะไร แต่โทรศัพท์เพิ่งโทรไปก็ถูกตัดสายทิ้ง

โทรไปสามครั้งแล้ว เธอก็รู้แล้วว่ากู้ฉางซินไม่รับโทรศัพท์แน่ สุดท้ายก็ล้มเลิก

เธอกำมือถือแน่น ในใจก็โมโหอย่างมาก