บทที่ 458 ช่วยคุณอบรมสั่งสอนสักหน่อย

ใบหน้าของกู้ฉางฉิงเย็นชา เธอมองว่าแซ่เจียงคนนี้หยาบคายมาก การขอโทษของเธอจะไม่เป็นตัวแทนว่าเฟิงจิ่งเหยาอ่อนข้อให้หรอ?

"ในเมื่อฉันมาแล้ว ไม่มีเรื่องอื่นๆ ฉันก็กลับก่อน!"

เธอกวาดสายตามองเจียงเฉิงฉี่กับกู้หงเซินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา ก็ขอตัวออกไปเสียเลย

พูดจบ ต้องการจะเดินไป สรุปคือถูกกู้หงเซินดุด่าให้หยุด

"หยุดนะ ใครอนุญาตให้เธอไป ก่อนงานเลี้ยงจะสิ้นสุดลง หากไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน คุณไม่สามารถออกไปได้!"

กู้ฉางฉิงโกรธเกรี้ยว จ้องมองกู้หงเซิน

"มีสิทธิ์อะไร?"

กู้หงเซินหัวเราะเยาะ เดินเข้าไปข้างๆหูของกู้ฉางฉิงใช้น้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน : "นึกถึงแม่คุณหน่อย"

เขาพูดจบ ก็เดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว แกล้งทำเป็นช่วยจัดระเบียบกระโปรงให้กู้ฉางฉิง : "ยัยเด็กคนนี้ นิสัยไม่ดีจริงๆเลย พ่อบอกคุณไม่ได้สักคำ"

กู้ฉางฉิงมองท่าทางเสแสร้งแกล้งทำของเขา ในใจสะอิดสะเอียนจนอยากจะสะบัดคนออกไป

เธอถอนหายใจเบาๆ ดึงกระโปรงกลับทิ้งกู้หงเซินและเจียงเฉิงฉี่หันกลับไปยังสถานที่จัดงาน

กู้หงเซินมองเธอที่ออกไปไกล ในแววตาก็หงุดหงิดเล็กน้อย

เจียงเฉิงฉี่ชำเลืองมองสองพ่อลูก พูดอย่างจะยิ้มไม่ยิ้มว่า : "ประธานกู้ ดูเหมือนว่าลูกสาวของคุณ จะนิสัยหยาบคายมาก โดยเฉพาะคนนี้ เห็นว่าจำเป็นจะต้องสั่งสอนหน่อยนะ"

ต้องบอกว่า ปฏิกิริยานี้ของกู้ฉางฉิง ทำให้ เจียงเฉิงฉี่นึกถึงผู้หญิงที่เขาจดจำมาตลอด แววตาประกายแสงแห่งความลึกลับ

กู้ฟงเซินได้ยิน ก็หันกลับไปมองเจียงเฉิงฉี่ ไม่พลาดแสงที่ประกายในดวงตาของเขา

"นังเด็กต่ำช้าไม่รู้จักความเหมาะสม จะสามารถเป็นลูกสาวกู้หงเซินอย่างฉันได้ยังไง ถ้าคุณสนใจ ก็พาไปอบรมสั่งสอนได้"

คำนี้พูดออกมา สายตาของเจียงเฉิงฉี่ก็แววาว เต็มไปด้วยความสนใจ

"เช่นนี้ งั้นฉันจะช่วยคุณอบรมสั่งสอนสักหน่อย"

กู้หงเซินไม่พูดอะไร หันกลับออกไป

แต่ไม่รู้ว่าเจียงเฉิงฉี่พูดคำพูดนี้ในอีกนัยหนึ่ง คนที่อยู่ในความคิดคือกู้ฉางซินคนที่เขารักอย่างสุดหัวใจจริงๆ

พูดได้ว่า ถ้ากู้ฉางซินไม่ปีนขึ้นไปหานายท่านของเขา ทำให้เขาได้เพียงแค่มองแตะต้องไม่ได้ เขาก็จะเล่นกับนังผู้หญิงสารเลวนั่นได้มากขึ้น

ตอนนี้ยากที่หาผู้หญิงที่รูปร่างหน้าตาเหมือนกับนังผู้หญิงชั่วคนนั้น ความคิดชั่วร้ายในใจของเขาก็เก็บไว้ไม่อยู่

อยากจะสั่งสอบบทเรียนให้เฟิงจิ่งเหยาพอดี ที่กล้าหยามศักดิ์ศรีของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาคิดแล้ว ก็มองกู้ฉางฉิงอย่างเจ้าเล่ห์

ในงาน กู้ฉางฉิงรู้สึกเย็นสันหลังวาบ ยังคิดว่าหนาว คิดจะไปนั่งที่นั่งพักเพื่อรองานเลิก

……

และในเวลาเดียวกันนี้ ที่ตระกูลเฟิง

เฟิงจิ่งเหยาทำงานเสร็จ ก็กลับไปที่ห้องนอน

เดิมทีเขาคิดว่ากู้ฉางฉิงหลับแล้ว ใครจะคิดว่าเข้าไปในห้อง ก็พบว่าบนที่นอนไม่มีคน

"ฉางซิน?"

เขาเรียกเบาๆ แต่ว่าไม่มีคนตอบกลับเขา

เขาขมวดคิ้ว หันกลับเดินออกไปด้านนอก

"คุณนายรองล่ะ?"

เขาให้พ่อบ้านเรียกมั่วหลีมาถาม

มั่วหลีถูกถามก็งุนงงเล็กน้อย

"คุณนายรองไม่ได้อยู่ที่ห้องหรอ?"

เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้เห็นกู้ฉางฉิงกลับไปที่ห้อง

เดิมทีคิดว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ออกมาอีก ดังนั้นเธอจึงไม่ได้อยู่ที่ห้องรับแขกกลับไปพักผ่อนที่ห้อง

"เธอไม่อยู่ที่ห้อง"

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่เธออย่างเย็นชา ทำให้มั่วหลีตัวสั่น หัวใจยิ่งปั่นป่วนเพราะคำพูดเหล่านี้

"เป็นไปไม่ได้ ชัดเจนว่าฉันเห็นว่าคุณนายรองกลับเข้าห้องไปแล้วจึงออกไป"

เธอตอบอย่างตึงเครียด เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้สนใจ หันไปจ้องมองพ่อบ้าน

"สรุปคุณนายรองไปไหน?"

พ่อบ้านเห็นเช่นนี้ รีบนึกถึงเหตุการณ์ตอนกลางคืน

"คุณชาย ฉันนึกออกแล้ว คุณนายรองตอนประมาณสองทุ่ม สวมชุดราตรีออกจากบ้านไป"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว