บทที่ 459 อย่ามาแตะต้องฉัน

เจียงเฉิงฉี่เห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของกู้ฉางฉิงคล้ายกับคนคนนั้น ความคิดชั่วร้ายในใจก็เริ่มควบคุมไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ

เขาหัวเราะเบาๆ พูดว่า : "บนโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่เจียงเฉิงฉี่อย่างฉันไม่กล้า อีกอย่างประธานเฟิงก็ทำให้ฉันอับอายขายหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ในฐานะที่คุณเป็นคุณนายรองของตระกูลเฟิงไม่ควรจะชดใช้ให้ฉันบ้างเลยหรอ?"

กู้ฉางฉิงหวาดกลัว หันกลับวิ่งหนีไป

"ไม่เห็นคนวิ่งหนีไปหรือไง? ยังไม่รีบไปจับอีก"

ใจกู้ฉางฉิงตึงเครียด รีบเร่งฝีเท้า

เธอคิดจะไปหากู้หงเซินเพื่อให้ช่วย แต่บนเส้นทาง เธอไม่พบใครสักคน ฝีเท้าด้านหลังก็ยิ่งใกล้เข้ามา

"หยุด อย่าหนีนะ!"

กู้ฉางฉิงไม่กล้าหันกลับไปมอง แล้วก็ไม่ได้คาดหวังกับกู้หงเซินอีกต่อไป

เธอเปลี่ยนทิศทางฝีเท้า คิดจะวิ่งออกไปตรงนอกทางเดิน

คนขับรถของตระกูลเฟิงอยู่ที่ด้านนอกประตูใหญ่ ขอเพียงแต่ออกจากประตูใหญ่นี้ไปได้ เธอก็ขอความช่วยเหลือได้แล้ว

เธอพยายามอย่างสุดชีวิต กำลังจะวิ่งออกจากประตูใหญ่ไป จู่ๆคนสองสามคนก็วิ่งออกมาตรงหน้า ตกใจจนเธอต้องหยุดฝีเท้า

"คุณนายรองเฟิง คุณหนีไม่พ้นหรอก"

เจียงเฉิงฉี่ยืนเผชิญหน้ากับกู้ฉางฉิง สายตามุ่งมั่น

กู้ฉางฉิงกลัวจนต้องถอยหนี ด้านหลังมีฝีเท้ามาสมทบ เห็นบอดี้การ์ดที่ไล่ตามเธอก่อนหน้านี้รีบเข้ามา

เธอรู้ว่าตนเองหนีไม่พ้น จึงเตือนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม : "คุณทำอย่างนี้ ไม่กลัวจะผิดใจกับตระกูลเฟิงและตระกูลกู้หรอ?

เจียงเฉิงฉี่หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไร แต่ความหมายก็ชัดเจนมาก ว่าเขาไม่ได้สนใจเลย

เขาส่งสายตาให้บอดี้การ์ดรอบๆ พวกบอดี้การ์ดรับคำสั่งเดินมาทางกู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงปลุกใจขึ้นมา ระมัดระวังตัว

เธอคว้ากระเป๋าถือทุบไปที่บอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที ในเวลาเดียวกันก็ใช้ประโยชน์จากสถานการณ์เพื่อหลีจากวงล้อมของบอดี้การ์ด แล้ววิ่งไปที่ประตูใหญ่อีกครั้ง

"ช่วยด้วย มีคนจะลักพาตัว!"

เธอวิ่งไปด้วย ตะโกนไปด้วย

เจียงเฉิงฉี่ด่าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม : "ตะลึงอะไรยู่ ยังไม่รีบตามไปจับมา"

บอดี้การ์ดสติกลับมา ก็ทยอยกันวิ่งตามกู้ฉางฉิงไป

"ช่วยด้วย……ช่วยด้วย……มี……"

กู้ฉางฉิงตะโกนขอความช่วยเหลืออีกครั้ง แต่ยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกบอดี้การ์ดข้างหลังตามมาปิดปากไว้

"อื้ออื้อ……ปล่อย……ฉัน……”

กู้ฉางฉิงพยายามดิ้นรน เธอทั้งจิกทั้งถีบทั้งข่วนบอดี้การ์ด

น่าเสียดายที่ความแข็งแกร่งของเธอไม่มีผลต่อบอดี้การ์ดที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีเหล่านี้

พวกเขาจับมือไพล่หลังไว้ ทำให้กู้ฉางฉิงเจ็บปวดอย่างมาก

เจียงเฉิงฉี่เดินไปตรงหน้ากู้ฉางฉิง หัวเราะพูดว่า : "คุณนายรองเฟิง ฉันว่า คุณเชื่อฟังดีๆเถอะ จะได้ไม่ต้องบาดเจ็บ จะทำให้ตนเองลำบากไปทำไมล่ะ?"

กู้ฉางฉิงจ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ : "ถ้าคุณกล้าแตะต้องฉันแม้แต่น้อย ตระกูลเฟองกับตระกูลกู้ไม่ปล่อยคุณไว้แน่!"

เจียงเฉิงฉี่ยกยิ้มเหยียดหยาม : "คุณนายรองเฟิงคงไม่รู้เรื่องนี้ว่าพ่อของคุณขอให้ฉันอบรมสั่งสอนคุณแทนเขา"

กู้ฉางฉิงตาโต ชั่วขณะความหนาวเย็นก็แผ่ซ่านไปทั่วเท้า

ยังไม่ทันได้สติกลับมา ก็ได้ยินเจียงเฉิงฉี่พูดต่อว่า : "ส่วนตระกูลเฟิง ก็ไม่อยู่ในสายตาฉันหรอก"

เจียงเฉิงฉี่พูดจบ ดูเหมือนจะพอใจมากกับสีหน้าตกใจของกู้ฉางฉิง เม้มๆปากตะโกน พูดว่า : "พาตัวไป!"

พวกเขาออกไปไม่นาน ก็มีคนเดินเข้ามาจากประตูใหญ่

คนคนนี้คือคนขับรถของตระกูลเฟิง เมื่อกี้เขาได้ยินเสียงของกู้ฉางฉิงลางๆ แต่ก็ไม่เห็นคนออกมา ไม่สบายใจเล็กน้อยจึงเข้ามาตรวจสอบ

นี่มันกระเป๋าถือของคุณนายรองไม่ใช่หรอ?"

เขาเดินไปไม่กี่ก้าว ก็เห็นกระเป๋าถือของกู้ฉางฉิงตกอยู่บนพื้น

"คุณนายรอง?"

คนขับรถหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วขมวดคิ้ว ตะโกนไปรอบๆ

“……”

โดยรอบนอกจากเสียงลมก็ไม่มีเสียงอะไรเลย

จู่ๆคนขับรถก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ กำลังจะโทรไปรายงานเฟิงจิ่งเหยา เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าถือก็ดังขึ้นมา