บทที่ 460 เชื่อฟังนะ ร่วมมือกับฉัน

นอกห้อง คนขับรถเพิ่งจัดการกับบอดี้การ์ดของเจียงเฉิงฉี่เสร็จ จน'นอนแน่นิ่ง'อยู่บนพื้น

เขาไม่ใช่คนขับรถธรรมดา แต่ผ่านการคัดเลือกเป็นบอดี้การ์ดจากเฟิงจิ่งเหยาแล้ว

"คนล่ะ?"

เวลานี้ เฟิงจิ่งเหยาก็รีบเข้ามา

"ยังอยู่ที่ห้อง……”

เฟิงจิ่งเหยาไม่รอให้เขาพูดจบ ใบหน้าเย็นชาเดินไปที่ประตู ใช้แรงถีบประตูให้เปิด

เสียงดัง'โครม' ประตูห้องถูกถีบให้เปิดออก ภาพด้านในทำให้เฟิงจิ่งเหยาโกรธจนแทบจะระเบิด โมโหเดือดดาล

เจียงเฉิงฉี่ถูกขัดจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า ก็โมโห : "ไอ้สารเลวตัวไหนมาทำลายเรื่องดีๆของกูวะ!"

ยังไม่รอให้เขามองได้ชัด คนทั้งคนก็ลอยไปทุ่มกับกำแพง

กู้ฉางฉิงสติยังไม่กลับมาจากเหตุการณ์เลวร้ายนี้ เสื้อสูทที่มีกลิ่นอบอุ่นและคุ้นเคยโชยลงมา

"ขอโทษนะ ที่ฉันมาช้า" เฟิงจิ่งเหยาเห็นใบหน้าเธอบวมแดงอย่างมาก แววตาก็ดุดันขึ้นมา

"คุณมาได้ยังไง?"

กู้ฉางฉิงโผเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเฟิงจิ่งเหยา ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว : "คุณมาช้ากว่านี้อีกหน่อย ก็จะไม่ได้เห็นฉันอีกต่อไป"

เฟิงจิ่งเหยาตะลึงเล็กน้อย แน่นอนว่าเขารู้ว่าคำพูดนี้หมายความว่าอะไร

"ไม่ได้ ฉันไม่ให้เกิดเรื่องกับคุณหรอก!"

ในแววตาเขาประกายความมืดครึ้ม มองไปทางเจียงเฉิงฉี่ราวกับจะจ้องให้ตาย

"เฟิงจิ่งเหยา คุณนั่นเอง!"

เวลานี้เจียงเฉิงฉี่คลี่คลายลงแล้ว เขาประคองเอวยืนขึ้นพิงกำแพงอย่างยากลำบาก

กู้ฉางฉิงเห็นเขา ก็หวาดกลัวจนขดตัวกลับมา

เฟิงจิ่งเหยาปลอบๆเธอ ส่งสายตาไปที่คนขับรถด้านนอก

คนขับรถรับคำสั่งเดินไปทางเจียงเฉิงฉี่

"คุณคิดจะทำอะไร?"

เจียงเฉิงฉี่มองคนขับรถที่สีหน้าไม่เป็นมิตร ก็ถอยหลังอย่างระวังตัว

แต่ด้านหลังเขาเป็นกำแพง ก็ไม่ทางหนี ถูกคนขับรถจับได้อย่างง่ายดาย

"หักแขนขาของมัน แล้วส่งไปที่สถานีตำรวจ"

เฟิงจิ่งเหยาสั่งอย่างเย็นชา อุ้มกู้ฉางฉิงขึ้นมา คิดจะพาเธอออกไป

"สมควรตาย เฟิงจิ่งเหยา แกก็รู้ว่าฉันเป็นใคร? กล้าทำกับฉันอย่างนี้ ไม่กลัวถูกแก้แค้นหรือไง?"

เจียงเฉิงฉี่จ้องมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างหวาดกลัว ชำเลืองมองกู้ฉางฉิง แล้วหัวเราะขึ้นมา : "ฉันมองออก ว่าแกใส่ใจผู้หญิงคนนี้มาก แต่แกก็ไม่สามารถติดตามเธอได้ทุกที่ทุกเวลาหรอก"

เฟิงจิ่งเหยาแววตาเคร่งขรึม ปรารถนาที่จะสังหาร กระหายเลือดพูดว่า : "งั้นแกก็รู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร? กล้ามาแตะต้องคนของฉัน เบื่อหน่ายกับชีวิตแล้วใช่ไหม?"

เขาพูดจบ ก็ชำเลืองมองคนขับรถ : "ยังไม่ลงมืออีก?"

คนขัยรถสีหน้าเคร่งขรึม จับแขนของเจียงเฉิงฉี่แล้วบิดอย่างแรง

'กร็อบ!"

"โอ๊ยยย——”

เสียงกระดูกที่หักผสมกับเสียงร้องดังออกมาจากในห้อง

กู้ฉาฉิงตัวสั่น ดูเหมือนว่าจะตกใจ ซุกศีรษะเข้าไปในอ้อมกอดเฟิงจิ่งเหยา

"ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่แล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาปลอบโยนกู้ฉางฉิง ส่งสายตาให้คนขับรถจัดการให้เรียบร้อย จึงอุ้มคนออกไป

สิบกว่านาทีต่อมา เฟิงจิ่งเหยาก็พากู้ฉางฉิงกลับมาที่ตระกูลเฟิง

มั่วหลีอยู่ที่ห้องรับแขกได้ยินการเคลื่อนไหว รีบออกมาต้อนรับ : "คุณผู้ชาย หาคุณนายรองเจอไหม?"

กำลังพูดอยู่ เธอก็เห็นเฟิงเหยาอุ้มกู้ฉางฉิงไว้ในอ้อมกอด ท่าทางที่วุ่นวายทำให้เธอตาเป็นประกาย

"พระเจ้า คุณนายรองเป็อะไรไป?"

"เกิดอุบัติเหตุข้างนอก คุณไปให้พ่อบ้านเอายาลดอักเสบไปที่ชั้นบนด้วย"

เฟิงจิ่งเหยาไม่ต้องการพูดมาก สั่งสองสามคำ แล้วก็พากู้ฉางฉิงขึ้นชั้นบนไป

คนทั้งสองกลับมาถึงห้อง เฟิงจิ่งเหยาวางกู้ฉางฉิงลงบนที่นอนทาทามิ