บทที่ 461 บีบเค้นคุณค่าสุดท้ายของเธอ

ในคฤหาสน์ กู้ฉางซินทราบว่ากู้หงเซินรีบมาดึกๆดื่นๆแบบนี้ ในแววตาก็ประกายความประหลาดใจ

"พ่อ ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณยังมาอีก?"

กู้หงเซินพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงค็อกเทลและผลที่ตามมา : "บางทีงานเลี้ยงค็อกเทลอาจจะทำพัง เจียงเฉิงฉี่ก่อเรื่องกับกู้ฉางฉิง ทำให้เฟิงจิ่งเหยาโกรธ"

กู้ฉางฉิงสีหน้าเคร่งขรึม โมโหอย่างมาก

"พ่อ คุณเลอะเลือนหรือไง! ตอนนี้ญ่าหวงของเรายังคงต้องการเฟิงซื่อกรุ๊ปเพื่อขับเคลื่อน กู้ฉางฉิงผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงอยู่ตระกูลเฟิง คุณปล่อยให้เจียงเฉิงฉี่กระทำกับเธอแบบนี้ อยากทำให้แผนการของฉันล้มเหลวใช่ไหม?"

"เรื่องนี้เป็นพ่อที่ทำผิด ก็แค่อยากจะใช้โอกาสสั่งสอนกู้ฉางฉิงคนไร้ประโยชน์คนนั้น ใครจะรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาบ้าคลั่งขนาดนั้น เมื่องานเลี้ยงจบก็วิ่งมาเลย"

กู้หงเซินได้รับข่าวจากสถานีตำรวจทางด้านนั้น ก็เลยพูดออกมา : "ฉางซิน คุณว่าตอนนี้พวกเราควรจะทำอะไรดี? ขณะนี้คนถูกเฟิงจิ่งเหยาส่งเข้าไปแล้ว คนคนนั้นไม่ยอมวางมือหรอก ถึงเวลาที่คุณอยากดึงญ่าหวงไปปักหลักที่เมืองหลวง ทางด้านเฟิงซื่อนั้นก็จะกัดไม่ปล่อย เกรงว่ามันจะกลายเป็นเรื่องยากแล้ว"

แน่นอนว่ากู้ฉางซินก็คิดถึงจุดนี้ แต่เธอก็จนปัญญา อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า : "พ่อ ตอนที่คุณจัดการเรื่องเหล่านี้ทำไมไม่บอกฉัน?"

กู้ฉางซินไม่รอให้เขาตอบกลับ พูดต่อว่า : "ช่างเถอะ ตอนนี้มาพูดก็สายไปแล้ว สิ่งสำคัญในตอนนี้คือจะเยียวยาอย่างไร ให้ไม่ต้องกระทบถึงแผนการของฉัน!"

เธอพูดจบ แววตาคิดใคร่ครวญ ก็ไม่รู้ว่าเธอนึกถึงอะไร แววตาเป็นประกาย : "แผนในตอนนี้ก็ดูเหมือนจะมีแค่วิธีนี้"

"วิธีอะไร?"

"ให้กู้ฉางฉิงไปโน้มน้าวเฟิงจิ่งเหยา ให้ปล่อยเจียงเฉิงฉี่

"คนไร้ประโยชน์นั่นสูญเสียมากขนาดนี้ เกรงว่าจะไม่เห็นด้วย"

กู้หงเซินขมวดคิ้วขึ้นมา รู้สึกว่าวิธีนี้ไม่น่าจะได้

แววตากู้ฉางซินโหดเหี้ยมไร้ความปรานี หัวเราะอย่างเย็นชา พูดว่า : "เธอไม่เห็นด้วยก็ติ้งเห็นด้วย ยกเว้นเธอจะไม่ต้องการแม่เธอแล้ว!"

……

วันต่อมา ที่ตระกูลเฟิง

เดิมทีกู้ฉางฉิงที่หลับสนิทดูเหมือนจะฝันร้าย ลืมตาขึ้นด้วยความหวาดกลัว ลุกขึ้นมานั่ง

หน้าผากเธอเหงื่อออกเต็มไปหมด อ้าปากหายใจมองไปรอบๆ ก็พบห้องที่คุ้นเคย จึงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอถูกเฟิงจิ่งเหยาช่วยชีวิตไว้

"เป็นอะไรไป?"

เฟิงจิ่งเหยาเห็นเฟิงจิ่งเหยาตื่นตกใจ ก็ลุกขึ้นมานั่ง มองเธออย่างเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร แค่ฝันร้าย"

กู้ฉางฉิงส่ายหัว เธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ก็มองเฟิงจิ่งเหยาอย่างซาบซึ้งใจ : "เมื่อคืนของคุณนะ ถ้าไม่ใช่ว่าคุณมาทันเวลา ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเกิดเรื่องอะไร……”

เฟิงจิ่งเหยาแววตาเคร่งขรึม นึกถึงเมื่อคืนที่เธอคิดจะฆ่าตัวตาย พูดอย่างไม่สบายใจ : "สถานการณ์ไหนๆก็ไม่สามารถสละชีวิตของตนเองไปง่ายๆ!"

กู้ฉางฉิงมองเขา ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไร

เฟิงจิ่งเหยาถอนหายใจเบาๆ : "ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหม? วันหลังจะกล้าออกจากบ้านไปคนเดียวอีกไหม?"

กู้ฉางฉิงส่ายหัว : "ไม่กล้าแล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ไต่ถามต่อ แต่สังเกตใบหน้าของเธอที่ได้รับบาดเจ็บ : "ดูเหมือนว่าจะบวมมากเลยนะ อีกสักครู่ก็ทายาอีกหน่อย ตอนดึกก็น่าจะยุบลง"

กู้ฉางฉิงลูบหน้าโดยจิตใต้สำนึก พอเริ่มคลำก็เจ็บปวด ทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ว่าในใจก็มีความสุข : "ฉันรู้แล้ว"

เฟิงจิ่งเหยามองเธอ ก็เตรียมจะลงจากเตียงไปอาบน้ำ : "วันนี้คุณพักผ่อนอยู่บ้านเถอะ ฉันจะให้ชวี่ยี่ช่วยลางานให้คุณ"

กู้ฉางฉิงไม่ได้ปฏิเสธ ตอนนี้สภาพเธอเช่นนี้ไม่เหมาะที่จะไปบริษัทจริงๆ

สายวันนี้ เฟิงจิ่งเหยาก็ทานอาหารเช้าแล้วออกไปที่เฟิงซื่อกรุ๊ป

เขาเรียกชวี่ยี่มาแล้วกล่าวสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: "นับแต่นี้ต่อไป ธุรกิจภายใต้การบริหารของเฟิงซื่อกรุ๊ปปฏิเสธที่จะร่วมมือกับบริษัทญ่าหวงทั้งหมด!"

กู้หงเซินไม่คาดคิดว่าเฟิงจิ่งเหยาจะเคลื่อนไหวเร็วแบบนี้