บทที่ 462 เอาใจใส่เธอเกินไปแล้ว

ในโทรศัพท์ ชวี่ยี่พูดอย่างแค้นเคืองไม่เป็นธรรมว่า : "ท่านประธาน กู้หงเซินนี่คาดไม่ถึงว่าจะใจแข็งต้องการเอาผู้รับผิดชอบญ่าหวงออกมา ได้ข่าวมาว่าเขารักคุณนายรองมากที่สุดไม่ใช่หรอ? เกิดเรื่องเช่นนั้น คาดไม่ถึงว่าเขาไม่ได้แก้แค้นให้คุณนายรอง ยังช่วยไอ้หมอนั่นด้วย!"

เพราะว่าโมโหเกินไป ชวี่ยี่ก็เลยพูดอย่างไม่เคารพเหมือนก่อน

เฟิงจิ่งเหยาสีหน้าเย็นชา : "ทั้งหมดที่คุณพูดเป็นข่าวลือ สถานการณ์จริงเป็นอย่างไร ก็ไม่มีใครรู้ อีกอย่าง ผลประโยชน์ตรงหน้า ไม่ว่าอย่างไรก็สามารถเปลี่ยนไปได้หมด"

“……”

ชวี่ยี่ไม่โต้แย้ง : "งั้นเช่นนี้ต่อไป กู้หงเซินจนปัญญา ก็สามารถมาหาคุณนายเฟิงได้อีกใช่ไหม?"

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตาขึ้นอย่างอันตราย ตามนิสัยของกู้หงเซินที่มุ่งแต่จะเอาผลประโยชน์อย่างเดียวนั้น เกรงว่าเรื่องนี้มันจะเป็นไปได้จริงๆที่เขาจะทำ!

……

วันต่อมา กู้ฉางฉิงกับเฟิงจิ่งเหยาอยู่ด้วยกันบนเตียง

เฟิงจิ่งเหยารอกู้ฉางฉิงเข้าห้องน้ำไปแล้ว แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินไปที่ตู้ข้างเตียงของกู้ฉางฉิง อีกทั้งยังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดเครื่องแล้วใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง

กู้ฉางฉิงไม่รู้ว่าโทรศัพท์ของตนเองถูกเอาไปแล้ว อาบน้ำเสร็จก็เรียกเฟิงจิ่งเหยาไปที่ห้องน้ำ : "แปรงสีฟันฉันวางไว้บนอ่างล้างหน้าให้คุณ ช่วยบีบยาสีฟันให้คุณแล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า เดินไปที่ห้องน้ำ เมื่อผ่านกู้ฉางฉิง อดไม่ได้ที่จะหยุดและจูบหน้าผากที่สดชื่นของเธอ

กู้ฉางฉิงได้รับการสัมผัสอบอุ่นที่หน้าผาก แววตาก็เต็มไปด้วยความสุข ทว่าบนใบหน้าแสร้งทำเป็นเขินอายผลักเฟิงจิ่งเหยาออกไป : "เหม็นจะตายแล้ว ไม่ได้แปรงฟัน"

เฟิงจิ่งเหยาฟังคำพูดที่ปากไม่ตรงกับใจของเธอ เสียงหัวเราะราวกับเสียงไวโอลินดังออกมาจากลำคอ : "ทำไม ตอนนี้ก็เริ่มรังเกียจฉันแล้วหรอ?"

เขาจับกู้ฉางฉิงอย่างไม่พอใจดูเหมือนต้องการจะโจมตีอีกครั้ง

กู้ฉางฉิงแกล้งทำเป็นดิ้นรน

ไม่นาน ในห้องเสียงจูบก็ดังขึ้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฟิงจิ่งเหยาออกมาอย่างสดชื่น กู้ฉางฉิงอยู่ข้างๆเขา แก้มสองข้างแดง โดยเฉพาะริมฝีปากนั้น แดงราวกับเลือด

"เดี๋ยว ฉันลืมโทรศัพท์"

กู้ฉางฉิงพูดจบ ก็กลับไปที่ห้องอีกครั้ง : "เอ๊ โทรศัพท์ฉันล่ะ?"

เฟิงจิ่งเหยากระพริบๆตา แกล้งเดินไปทำเป็นไม่รู้ : "อะไรหรอ?"

"โทรศัพท์ฉันหาย ฉันจำได้ว่าวางไว้ที่นี่"

"บางทีคุณอาจลืมว่าวางไว้ที่ไหน คุณใช้โทรศัพท์ฉันไปก่อน แล้วจะให้คนรับใช้ช่วยคุณหาทีหลัง"

เฟิงจิ่งเหยาส่งโทรศัพท์ของเขาไป

กู้ฉางฉิงมองไปที่โทรศัพท์สีขาวเงินตรงหน้า ลังเลเล็กน้อย : "ฉันเอาโทรศัพท์คุณมา แล้วคุณใช้อะไรล่ะ?"

"ฉันมีโทรศัพท์ส่วนตัวอีก"

กู้ฉางฉิงไม่ได้ปฏิเสธ ทั้งสองลงไปชั้นล่างเพื่อรับประทานอาหาร

หลังจากทานอาหารเสร็จ เฟิงจิ่งเหยาก็ส่งกู้ฉางฉิงไปบที่บริษัท จึงกลับมาที่สำนักงานใหญ่

เขายุ่งตลอดทั้งเช้าบ่าย เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์ของกู้ฉางฉิงอยู่ที่เขา หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเปิดเครื่อง

คาดไม่ถึง โทรศัพท์เพิ่งขะเปิดเครื่อง กู้หงเซินก็โทรเข้ามา

เฟิงจิ่งเหยาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างอันตราย เป็นเวลานานจึงรับสาย

"ทำไมนานขนาดนี้ถึงได้รับโทรศัพท์?"

พอรับสาย น้ำเสียงหงุดหงิดของกู้หงเซินก็ดังออกมา

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วแน่น ท่าทีของกู้หงเซินนี้ไม่ได้รักกู้ฉางซินเหมือนข่าวลือ

ในแววตาเขาก็สงสัย แล้วก็มีความเยือกเย็น : "ฉันเอง"

เฟิง เฟิงจิ่งเหยา?"

กู้หงเซินเอาโทรศัพท์มาตรวจสอบอย่างไม่กล้าที่จะเชื่อ