บทที่ 463 อย่าหาว่าฉันโหดเหี้ยมอำมหิตแล้วกัน

จี้อี้ละสายตาอย่างไม่ใส่ใจ จัดเก็บเครื่องมือบนโต๊ะไปด้วย พูดจัดการไปด้วย : "ฉันจะส่งตัวอย่างไปให้ในภายหลัง มีข่าวสารแล้วจะแจ้งคุณให้ทราบ"

เธอพูดจบ ก็บังเอิญเห็นโทรศัพท์สีเงินวางอยู่บนโต๊ะกู้ฉางฉิง ก็ตกตะลึง : "นักออกแบบกู้ คุณเปลี่ยนโทรศัพท์ใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"นั่นไม่ใช่โทรศัพท์ฉัน จิ่งเหยาให้ฉันยืมมา"

รอยยิ้มจี้อี้ก็แข็งทื่อ : "ที่แท้เป็นของจิ่งเหยา มิน่าล่ะฉันเห็นก็คุ้นหูคุ้นตา จิ่งเหยานี่ดีกับคุณจริงๆ"

คำพูดเสียดสีนี้ ทำให้กู้ฉางฉิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

เธอมองจี้อี้ ไม่อยากสนทนากับเธอมากจนเกินไป จึงเปลี่ยนเรื่องว่า พูดว่า : "เมื่อกี้ผู้จัดการใหญ่บอกฉันให้ทำงานเสร็จแล้วไปหา ฉันไปก่อนนะ"

จี้อี้จ้องมองภาพเธอที่จากไป ความริษยาในสายตาก็ไม่สามารถปกปิดไว้ได้อีก

ในห้องทำงานผู้จัดการใหญ่ กู้ฉางฉิงรายงานแผนการทำงาน

ฟลี่ม่านพยักหน้าอย่างพอใจ : "ลำบากนักออกแบบกู้เลย"

กู้ฉางฉิงส่ายหัวถ่อมตัว อีกทั้งรายงานสถานการณ์การทำงานบางส่วน จึงออกไป

เธอออกจากห้องทำงานไป คิดแล้วว่าที่บริษัทไม่มีงานอะไร จึงคิดจะกลับ

เมื่อเธอออกไปจากประตูใหญ่ของบริษัท มองไปที่ท้องฟ้าด้านนอก ทว่าไม่อยากกลับตระกูลเฟิงไปเร็วอย่างนี้

เธอดูๆเวลา เกือบจะเที่ยงแล้ว คิดว่าจะไปที่สำนักงานใหญ่เพื่อหาเฟิงจิ่งเหยาไปทานข้าวด้วยกัน

แน่นอน เธอก็ไม่ได้บอกเฟิงจิ่งเหยา อยากให้เขาเซอร์ไพรส์

สิบนาทีต่อมา เธอก็มาถึงสำนักงานใหญ่ หลังจากแจ้งกับชวี่ยี่แล้ว ก็ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังห้องทำงานของประธาน

"คุณนายรอง ท่านประธานอยู่ที่ห้อง"

ชวี่ยี่เห็นกู้ฉางฉิงออกมาจากลิฟท์ ก็เข้าไปต้อนรับ พูดเบาๆข้างๆกู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงพยักหน้า เดินไปที่ห้องทำงาน

"เข้ามา"

หลังจากเคาะประตู เสียงเย็นชาของเฟิงจิ่งเหยาดังมาจากในห้องทำงาน

กู้ฉางฉิงผลักประตูเข้าไป

เฟิงจิ่งเหยายังคิดว่าเป็นชวี่ยี่เข้ามารายงานการทำงาน ก็ไม่ได้เงยหน้ามอง

กู้ฉางฉิงเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากอย่างขี้เล่น มองไปที่โต๊ะทำงานของเฟิงจิ่งเหยา

"บอสใหญ่ ควรทานข้าวได้แล้วนะ"

เธอยื่นมือออกมาและกดลงบนเอกสารที่เฟิงจิ่งเหยากำลังจะอ่านต่อ

เฟิงจิ่งเหยาเงยหน้ามาก็ประหลาดใจ : "คุณมาได้ยังไง?"

"นี่เที่ยงแล้วไม่ใช่หรอ อยากทานข้าวด้วยกันกับคุณไง"

"งั้นคุณรอฉันสักครู่ ฉันยังมีเอกสารนี้ที่ต้องจัดการ"

กู้ฉางฉิงพยักหน้า หันกลับไปนั่งที่โซฟา

เธอเท้าคางมองเฟิงจิ่งเหยาซึ่งตั้งใจทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงาน ก็เบื่อเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาคิดจะเลื่อนหน้าเว็บไซต์ดู ผลคือผลปรากฏว่าโทรศัพท์ของเฟิงจิ่งเหยาสะอาดเอี่ยม APPอะไรก็ไม่ได้ดาวน์โหลดไว้เลย

"คาดไม่ถึงว่ายังมีคนไม่ใช้โปรแกรมAPPเหล่านี้ด้วย"

เธอถือโทรศัพท์บ่นพึมพำอย่างยากที่จะเชื่อ

พูดจบ เงาดำบนศีรษะของเธอ ก็ไม่รู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ : "พูดว่าอะไรนะ?"

กู้ฉางฉิงเห็นเขา ก็ยกโทรศัพท์ในมือขึ้น พูดหยอกล้อว่า : "ฉันพูดว่าคุณดูไม่เหมือนคนหัวโบราณเลย คาดไม่ถึงว่าสไตล์นี้ เหมือนกับผู้อาวุโส นึกไม่ถึงจะไม่มีซอฟต์แวร์แชทเกมส์บนโทรศัพท์เลย ฉันยังคิดว่าเราไม่มีช่องว่างระหว่างวัย ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันยังหาช่องว่างระหว่างวัยไม่เจอ"

เฟิงจิ่งเหยาสีหน้ามืดครึ้มลง

ช่องว่างระหว่างวัย? นี่บอกว่าเขาแก่อยู่ใช่ไหม?

เขาจ้องมองกู้ฉางฉิงด้วยแววตาลึกลับ พูดในสิ่งที่ซ่อนไว้ว่า : "คืนนี้ฉันจะทำให้คุณรู้ว่าเรามีช่องว่างระหว่างวัยหรือเปล่า!"

กู้ฉางฉิงมองดวงตาที่ลึกซึ้งนั้น ใจก็เต้นเล็กน้อย ในที่สุดก็เข้าใจคำว่าแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

"เหอะๆ ฉันล้อเล่นน่ะ"

"แต่ฉันไม่ได้ล้อเล่น"