บทที่ 464 ฉันไม่กล้าทำผิดอีกต่อไปแล้ว

กู้ฉางฉิงเห็นกู้ฉางซินก็ตกตะลึง มองไปทางกู้หงเซินอย่างทำอะไรไม่ถูก อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดที่กู้หงเซินพูดกับเธอก่อนหน้านี้

พวกเขามาหาตนที่นี่ไม่ใช่เพื่อยุติการทำงานร่วมกันใช่ไหม?

เธอคิดถึงตรงนี้ สีหน้าก็ค่อยๆซีดเผือดขึ้นมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคิดว่าแต่นี้ต่อไปจะไม่ได้เห็นเฟิงจิ่งเหยาอีก หัวใจก็เหมือนจะขาดออกจากกัน หายใจก็ยังเจ็บปวด

กู้หงเซินกับกู้ฉางซินมองเห็นการเปลี่ยนแปลงสีหน้าท่าทางของเธอทั้งหมด

"ยืนทำอะไรอยู่? คงไม่ได้ต้องการให้ฉันเรียกคุณนั่งลงใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงสติกลับมา เม้มปากแน่นนั่งลงตรงหน้าคนทั้งสอง ฝืนให้สงบลงพูดว่า : บอกมาเถอะ ที่เรียกฉันมาอยากจะให้ฉันทำอะไร?'

"วางใจเถอะ ครั้งนี้ที่ให้คุณมา ไม่ใช่จะเปลี่ยนตัวหรอก ในเมื่อบอกว่าหนึ่งปี ก็ต้องรอจนกว่าจะถึงเวลา"

กู้ฉางซินจ้องมองกู้ฉางฉิงเหมือนจะยิ้มไม่ยิ้ม ดูเหมือนว่าเธอจะมองออก

กู้ฉางฉิงหายใจอย่างช้าๆ กังวลว่าความคิดของตนเองจะถูกมองออก หันไปมองกู้ฉางฉิงแล้วถามอีกครั้ง : "สรุปคุณต้องการให้ฉันทำอะไร?"

กู้ฉางซินหรี่ตา ไม่รอให้กู้หงเซินตอบกลับ เธอพูดก่อนว่า : "ไม่ได้ทำอะไร แค่อยากรู้สถานการณ์ล่าสุดของคุณ เพียงแต่ฉันเห็นว่าคุณตึงเครียดมาก ทำไม กลัวว่าฉันจะเรียกคุณกลับมาหรอ?"

เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยมองไปที่กู้ฉางฉิง ทำให้กู้ฉางฉิงเข้าใจผิดคิดว่ามองออก

"จะเป็นไปได้อย่างไร ฉันกังกลเกี่ยวกับแม่ของฉันอยู่ ในตอนแรกเราก็พูดสัญญากันดีแล้ว ฉันเป็นตัวแทนคุณ พวกคุณก็ช่วยรักษาแม่ของฉัน"

กู้ฉางฉิงแสร้งทำเป็นตอบโต้กลับอย่างเยือกเย็น

กู้ฉางซินจ้องมองเธอด้วยสายตามืดครึ้ม : "วางใจเถอะ ในเมื่อพวกเรารับปากแล้ว ก็ต้องทำ จะว่าไปฉันยังต้องขอบคุณคุณอย่างสุดซึ้ง ที่ช่วยฉันคลายความสัมพันธ์กับตระกูลเฟิง แม่แต่เฟิงจิ่งเหยาก็สนใจฉันอย่างมาก"

กู้ฉางฉิงหายใจติดขัด มิงกู้ฉางซินอย่างตกตะลึง ความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้แผ่ซ่านอยู่ในจิตใจ

ความเยาะเย้ยฉายในดวงตาของเธอ ก็เข้าใจความหมายในคำพูดนี้ของกู้ฉางซิน

เป็นเพียงการเตือนสติเธอ ว่าภรรยาของเฟิงจิ่งเหยาก็คือกู้ฉางซิน และไม่ใช่กู้ฉางฉิง

เธอหายใจเข้าลึกๆ เก็บกดอารมณ์ในใจ ยิ้มพูดว่า : "คุณควรจะขอบคุณฉันจริงๆ เพียงแต่ฉันหวังว่าคำขอบคุณนี้จะใช้กับแม่ของฉันได้ เห็นไม่ค่อยมีเวลาให้ความร่วมมือ อาการของแม่ฉันดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรดีขึ้น"

เธอเดาในใจว่าสองพ่อลูกกำลังหยั่งเชิงเธอ ก็ตอบอย่างไม่มีช่องโหว่ แสดงออกว่าทุกอย่างเป็นเพราะความร่วมมือกัน เธอปกปิดความรักที่มีต่อเฟิงจิ่งเหยาไว้เป็นอย่างดี

แต่เป็นเช่นนี้ การเปลี่ยนแปลงในการแสดงออกของเธอในตอนแรกยังคงทำให้พ่อและลูกกู้หงเซินระแคะระคาย

ทั้งสองคนมองหน้ากัน ยังคิดจะหยั่งเชิง แต่กู้ฉางฉิงเดาเจตนาของเขาได้ ไม่คิดที่จะอยู่นาน เกรงว่าตนเองพูดมากก็จะผิดมาก

"ถ้าไม่มีเรื่องอื่น ฉันขอกลับไปก่อน วันนี้ปลีกตัวออกจากคนของเฟิงจิ่งเหยามา ตอนกลางคืนเกรงว่ายังต้องถูกถามอีก ฉันต้องกลับไปดตรียมตัวก่อน"

เธอโบ้ยไปที่เฟิงจิ่งเหยา กู้ฉางซินกับกู้หงเซินจำใจต้องปล่อยไป

หลังจากกู้ฉางฉิงออกมาจากคฤหาสน์ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เธอกลับไปที่ห้องนอนตระกูลเฟิงโดยเงียบมาตลอดทาง นั่งอยู่บนที่นอนหวนนึกถึงภาพฉากที่คฤหาสน์เมื่อกี้กู้ฉางซินต้องกลับมาที่นี่ ต้องอยู่อีกนาน

แม้ว่ากู้ฉางซินจะพูดว่าความร่วมมือจะดำเนินการจนเต็มระยะเวลา แต่กู้ฉางฉิงเพียงแต่นึกถึงอีกไม่กี่เดือนต่อมา เธอก็ต้องจำใจจากเฟิงจิ่งเหยาไป เมื่อถึงเวลาสิ่งดีๆของเขา ความอ่อนโยนของเขาก็จะไม่เป็นของเธออีกต่อไป เขาอาจไม่เคยรู้ด้วยซ้ำ ว่าเคยมีกู้ฉางฉิงคนนี้ปรากฏอยู่ในชีวิตเขา

ช่วงเวลานี้ ก็รับไม่ไหวอีกต่อไป โผตัวลงที่นอนแล้วร้องไห้อย่างเสียใจ

น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากมุมตาของเธอ ไม่นานน้ำตาก็เปียกโชกปลอกหมอน

เป็นเวลานาน เสียงร้องไห้นี้จึงหยุดลง ก็เปลี่ยนเป็นเสี่ยงสะอื้นเป็นระยะๆ

ใครจะถึงเวลาที่เฟิงจิ่งเหยาเลิกงานกลับมา กู้ฉางฉิงจึงลุกขึ้นจากที่นอน จัดการภาพลักษณ์ภายนอกให้ดี

แต่เมื่อกี้เธอร้องหนักมาก รอบดววตาบวมแดงเล็กน้อย ถึงแม้ว่าจะประคบเย็นอยู่นานก็ไม่ได้ลดลง

"ช่างเถอะ ถ้าถูกถาม ก็บอกไปว่าตาอักเสบ"