บทที่ 465 เพียงแต่เป็นของเล่นของเขา

กู้ฉางฉิงมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างคาดหวัง

ก็ตำหนิเธอไม่ได้ที่ขอร้องเช่นนี้ จริงๆเฟิงจิ่งเหยาก็ทิ้งความประทับใจไว้ให้เธอในการไปปฏิบัติงานนอกสถานที่ก่อนหน้านี้ ทำให้เธอไม่วางใจอย่างมาก รู้สึกว่าขอเพียงแต่ตนเองอยู่ข้างๆเฟิงจิ่งเหยา เธอจึงจะสบายใจ

เฟิงจิ่งเหยาคาดไม่ถึงว่าเธอจะขอร้องอย่างนี้ มองกู้ฉางฉิงอย่างประหลาดใจ แน่นอนว่าเห็นความเป็นห่วงในสายตาเธอ ก็อบอุ่นในใจ

"วางใจเถอะ ครั้งนี้จะไม่เกิดอุบัติเหตุอะไรอีก คุณอยู่บ้านอย่างสบายใจเถอะ ฉันจะจัดการกับเรื่องราวโดยเร็วที่สุดและจะกลับมา"

กู้ฉางฉิงผิดหวังมาก แต่ก็ไม่เข้าใจ

เฟิงจิ่งเหยาไปทำงาน เกรงว่าจะไม่สะดวกในการพาเธอไป เธอไม่ควรเห็นแก่ตัว ทำให้เฟิงจิ่งเหยาลำบาก

"อืม งั้นฉันจะรอคุณอยู่บ้าน คุณต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะ"

……

วันต่อมา กู้ฉางฉิงส่งเฟิงจิ่งเหยาไปอย่างอาลัยอาวรณ์ ทั้งคนก็เปลี่ยนเป็นไม่มีชีวิตชีวา

ตอนสายๆ พ่อบ้านก็เช้ามา : "คุณนายรอง คุณจี้มา"

ถึงแม้กู้ฉางฉิงจะสงสัย แต่ยังคงไปที่ห้องรับแขก

"ผู้จัดการจี้มามีเรื่องอะไรหรอ?"

"ก็ไม่มีเรื่องอะไรหรอก แค่จะมาบอกคุณ ว่าลูกค้าที่เราส่งตัวอย่างไปในวันนั้นพอใจมาก"

จี้อี้ตอบกลับอย่างขอไปที แล้วมองไปรอบๆห้องรับแขก : "วันนี้วันอาทิตย์ ทำไมไม่เห็นจิงเหยาพักผ่อน เขาไม่ได้ไปบริษัทเพื่อทำงานล่วงเวลาอีกแล้วใช่ไหม?"

น้ำเสียงที่คุ้นเคยนี้ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว ในใจก็เดาจุดประสงค์การมาของจี้อี้ออก จ้องมองเธอเหมือนจะยิ้มไม่ยิ้ม : "ผู้จัดการจี้มาไม่พอดีกัน เช้านี้จิ่งเหยาออกไปปฏิบัติงานนอกสถานที่แล้ว วันกลับไม่แน่นอน"

"อย่างนี้เอง งั้นก็ไม่พอดีกันจริงๆ"

จี้อี้ก็ไม่หลบหลีก ราวกับไม่สนใจว่าความคิดของตนจะถูกมองออก

กู้ฉางฉิงดึงสีหน้าลง : "ผู้จัดการจี้ยังมีเรื่องอื่นอีกไหม?"

จี้อี้จะฟังความหมายการไล่แขกของกู้ฉางฉิงได้อย่างไร เดิมทีเฟิงจิ่งเหยาไม่อยู่ เธอก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ

"ไม่มีแล้ว"

กู้ฉางฉิงเดินไปส่งจี้อี้ แล้วกลับไปที่ห้อง ก็รู้สึกเหงาอย่างอธิบายไม่ถูก

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา อดไม่ได้ที่จะโทรไปหาเฟิงจิ่งเหยา เวลานี้เฟิงจิ่งเหยาน่าจะไปถึงประเทศGแล้ว

หลังจากโทรศัพท์ดังขึ้น ก็รับสาย น้ำเสียงอ่อนโยนของเฟิงจิ่งเหยาดังออกมาจากด้านใน

"ฉางซิน มีอะไรหรอ?"

"ไม่เป็นไร ก็แค่อยากถามว่าคุณถึงแล้วหรือยัง?"

กู้ฉางฉิงได้ฟังน้ำเสียงของเฟิงจิ่งเหยา อารมณ์ที่ขุ่นมัวก็สลายไป นอนอยู่บนที่นอนอย่างมีความสุข

ทั้งสองคนคุยเล่นกันสักพัก เพราะเฟิงจิงเหยามีเรื่องที่ต้องจัดการ ไม่นานก็วางสายไป

แต่แค่เช่นนี้ ก็ยังช่วยให้กู้ฉางฉิงอารมณ์ดี

ต่อมาไม่กี่วัน ก็เช่นเดียวกัน

ต่อมากู้ฉางฉิงพบว่าเฟิงจิ่งเหยาโทรหาเธอทุกวัน หรือเมื่อรับสายเธอ น้ำเสียงมักแสดงถึงความเหนื่อยล้า

เกี่ยวกับสถานการณ์แบบนี้ กู้ฉางฉิงก็เป็นห่วงมาก

แต่เธออยู่ไกลในเมืองหลวง เดิมทีก็ช่วยเฟิงจิ่งเหยาไม่ได้ สามารถทำได้แค่ระงับความคิดถึง โทรหาเฟิงจิ่งเหยาให้น้อยลง ให้เขามีเวลาพักผ่อนมากขึ้น

วันนี้ เธอเพิ่งจะวางสายจากเฟิงจิ่งเหยา กู้หงเซินก็โทรเข้ามา

"อีกครึ่งชั่วโมง จะมีคนมารับคุณ ไม่ต้องพาคนของตระกูลเฟิงมา"

กู้หงเซินพูดจบ ก็วางสายไปเลย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา กู้หงเซินก็ส่งคนมา กู้ฉางฉิงทำได้เพียงปลีกตัวจากมั่วหลีแล้วขึ้นรถไป

มั่วหลีมองรถเก๋งที่ออกไปไกล ก็ไม่ได้ตามไป อีกทั้งคุณผู้ชายไม่อยู่ เธอไม่จำเป็นต้องปฏิบัติ

คฤหาสน์ตระกูลกู้

กู้ฉางฉิงถูกคนพาเข้ามาในห้องรับแขก เห็นกู้หงเซินและกู้ฉางซินนั่งคู่กันอยู่บนโซฟา