บทที่ 468 สนใจเรื่องของเธอให้น้อยลง

สองวันต่อมา กู้ฉางฉิงไม่ได้ออกจากบ้านไปอีก

เพียงแต่ฉิยเป่ยหานโทรหาเธอตลอดอ้างว่าสอบถามเรื่องสัญญา

กู้ฉางฉิงไม่อยากสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็น ก็หลบหลีกตลอด ให้ฉินเป่ยหานไปที่กู้ซื่อ

สองวันผ่านไป ในเมืองหลวงก็มีข่าวใหญ่อีกครั้ง แสดงความยินดีอย่างล้นหลามกับความสำเร็จในการลงนามของตระกูลฉินและญ่าหวง

ข่าวนี้ออกไป ทำให้บริษัทอื่นๆในเมืองหลวงแปลกใจ

พวกเขาคาดไม่ถึงว่าจะมีคนก่อเหตุในช่วงวิกฤติ โดยไม่คำนึงถึงการกดดันของเฟิงซื่อกรุ๊ปร่วมมือกับญ่าหวงกรุ๊ป

แน่นอนว่าหลังจากที่เซอร์ไพรส์แล้ว

เพราะหลังจากกู้ฉางซินเซ็นต์สัญญำเร็จ ก็ทำให้ญ่าหวงเข้าสู่ตลาดในประเทศได้ ขับเคลื่อนให้ฉินซื่อกรุ๊ปได้รับโครงการมากมายทั้งในประเทศและต่างประเทศอีกด้วย จนถึงขั้นชิงทรัพยากรไม่น้อยที่เดิมทีเป็นของเฟิงซื่อกรุ๊ปมาได้

ที่ต่างประเทศ เฟิงจิ่งเหยาก็ได้รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ภายในประเทศจากรายงานของชวี่ยี่

เขาสีหน้าเคร่งขรึมสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "เรื่องทางด้านนี้จัดการไปเกือบเสร็จแล้ว คุณไปจองตั๋วเครื่องบิน พรุ่งนี้เราจะกลับไป ในเวลาเดียวกันให้คนไปตรวจสอบว่าญ่าหวงกับตระกูลเฉินร่วมมือกันอย่างไร ฉันต้องการการเคลื่อนไหวล่าสุดของพวกเขา"

ชวี่ยี่รับคำสั่งแล้วไปทำ

……

วันต่อมา กู้ฉางฉิงเพิ่งจะตื่นขึ้นมาก็ไก้รับข่าวว่าเฟิงจิ่งเหยากลับมาแล้ว ก็ดีใจอย่างมาก อารมณ์ดีตลอดทั้งวัน

รอจนถึงตอนเย็น เฟิงจิ่งเหยากลับมา

"จิ่งเหยา"

เธอไม่ปกปิดความคิดถึงในใจรีบเดินเข้าไปต้อนรับเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาหยุดฝีเท้าเล็กน้อย มองเธออย่างเย็นชา เดินผ่านเธอไปด้วยสีหน้าเยือกเย็น

กู้ฉางฉิงตกตะลึง มองเขาที่จากไปอย่างงุนงง ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็น ยืนอยู่กับทที่ทำอะไรไม่ถูก

ถึงแม่ว่ามั่วหลีจะไม่รู้ว่าทำไมเฟิงจิ่งเหยาถึงมีท่าทีนี้ต่อกู้ฉางฉิง แต่เมื่อเห็นการแสดงออกที่ตกตะลึงของกู้ฉางฉิงนั้น เธอยกยิ้มอย่างยินดีในความโชคร้ายของผู้อื่น เดินตามเฟิงจิ่งเหยาไป

"คุณผู้ชาย ออกไปทำงานที่ต่างประเทศครั้งนี้ราบรื่นดีไหม?"

เฟิงจิ่งเหยาทำเสียงเย็นชา ตรงไปที่ห้องรับแขกและวางกระเป๋าเอกสารลง

สถานการณ์ของญ่าหวงตระกูลฉินเป็นอย่างไร?"

เขาถามมั่วหลี ทว่าสายตากลับมองกู้ฉางฉิง

เดิมทีบนเส้นทางที่กลับมา เฟิงจิ่งเหยาได้พบสาเหตที่ญ่าหวงสามารถตั้งถิ่นฐานในเมืองหลวงได้แล้ว ทั้งหมดนี้เกิดจากกู้ฉางฉิง

"บอกฉันมา ในเรื่องนี้ คุณทำอะไร"

“……”

กู้ฉางฉิงเม้มปาก ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร

"ไม่มีอะไรจะพูดใช่ไหม?" เฟิงจิ่งเหยาสีหน้าย่ำแย่ยิ่งขึ้น

กู้ฉางฉิงรู้สึกผิดในใจ แต่ไม่สามารถพูดความจริงได้ : "ตระกูลกู้ต้องการให้ญ่าหวงดำเนินการขึ้นมา ทางด้านคุณนี้ก็ไม่เห็นด้วยตลอด ฉันก็ได้แต่ไปหาฉินเป่ยหานเท่านั้น

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะ : "จนปัญญางั้นหรอ? ฉันไม่ใช่พูดแล้วว่า คุณลำบากใจกับตระกูลกู้ก็บอกฉันหรอ? แล้วอีกอย่าง ฉันบอกไม่ใช่หรอว่าให้คุณอยู่ห่างเพื่อนชายคนสนิทของคุณหน่อย หรือว่าช่วงนี้ฉันใจดีกับคุณมากเกินไป เลยทำให้คุณลืมความเหมาะสม?"

กู้ฉางฉิงน้ำท่วมปาก อ้ำๆอึ้งๆมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างเศร้าใจ

เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติในสายตาของเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขานึกถึงภาพถ่ายที่มั่วหลีแสดงให้เขาดู ในใจก็โกรธเดือดดาล

"กู้ฉางซิน ดูเหมือนว่าที่ฉันดูถูกคุณ ฉันยังคิดว่าช่วงนี้คุณประพฤติตัวดีแล้ว ที่แท้เพียงแค่อวดฉลาดต่อหน้าฉัน วางแผนหาผลประโยชน์ให้คนรักเก่าของคุณ ทำไม เพื่อคนรักเก่าแล้ว แม้แต่ตัวเองคุณก็เสียสละได้ ลืมว่าญ่าหวงทำให้คุณอับอายขายหน้า หรือสันดานเดิมของคุณเป็นผู้หญิงไร้ยางอาย? เป็นวันนั้นที่ฉันไปยุ่งเรื่องชาวบ้านทำลายเรื่องดีๆของคุณ?"

สีหน้ากู้ฉางฉิงซีดเผือดเล็กน้อย : "ไม่ใช่อย่างนั้นนะ!"

เฟิงจิ่งเหยาไม่เชื่อคำพูดของเธอแล้ว มองลึกไปที่เธอ แล้วหันกลับขึ้นชั้นบนไป

กู้ฉางฉิงต้องการจะตามไป ผลคือถูกมั่วหลีขัดขวางไว้

"หลีกไป!"

เธอถลึงตาใส่มั่วหลี ผลักมั่วหลีอย่างแรง ทว่ามั่วหลีก็ไม่สนใจ

"คุณนายรอง หรือว่าคุณมองไม่ออกหรอ? ตอนนี้ที่คุณผู้ชายไม่อยากเห็นมากที่สุดก็คือคุณ ฉันจะแนะนำคุณให้นะ อย่าเข้าไปกวนโมโหคุณผู้ชายอีก เพื่อจากได้หลีกเลี่ยงคำพูดไม่น่าหังที่คุณผู้ชายพูดออกมา"