บทที่ 469 อย่าโกรธกันเลยนะ

ในห้องหนังสือ เฟิงจิ่งเหยาออกแรงสลัดกู้ฉางฉิง

กู้ฉางฉิงไม่ทันได้ป้องกัน ความแรงทำให้เธอชนเข้ากับโต๊ะหนังสือ ฉับพลันเอวที่กระแทกก็เจ็บปวดทันที

"โอ๊ยเจ็บ……”

เธอเพิ่งจะร้องด้วยความเจ็บปวด คางก็ถูกเฟิงจิ่งเหยาบีบอย่างรุนแรง

"บอกมา ทำไมคุณต้องไปหาฉินเป่ยหาน?"

เขาจ้องมองกู้ฉางฉิงด้วยแววตาที่น่ากลัว : "ยังคงบอกว่าฉันไม่อยู่บ้าน คุณอดทนกับความเหงาไม่ไหว ขาดผู้ชายใช่ไหม?"

กู้ฉางฉิงเจ็บปวด แต่เธอไม่ได้เจ็บปวดใจ

เฟิงจิ่งเหยาจะทำให้เธออับอายเช่นนี้ได้อย่างไร? แม้ว่าเรื่องนี้เธอจะทำผิดก็ตาม แต่เธอกับฉินเป่ยหานบริสุทธิ์ใจ พวกเขาอยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ ไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจกันเลยหรอ?

"ถ้าคุณคิดเช่นนั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด ส่วนทำไมถึงไปหาฉินเป่ยหาน ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่หรอ? คุณไม่ช่วยตระกูลกู้ พ่อฉันก็จะบังคับฉัน นอกจากเขา ฉันก็นึกถึงใครไม่ออกแล้ว!"

ชั่วขณะ เธอก็ไร้ซึ่งทางเลือกใดๆ กลับกันเธอก็ไม่สามารถที่จะอยู่ได้นานอีกต่อไป ยังจะรักษาภาพลักษณ์ดีๆอะไรไว้ได้?

ใบหน้าเฟิงจิ่งเหยามืดครึ้มราวกับน้ำหมึก โดยเฉพาะน้ำเสียงที่พูดอย่างเต็มปากเต็มคำของกู้ฉางฉิง ทำให้เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ : "ดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปแล้วว่าตอนนี้คุณเป็นใคร ทำเรื่องอย่างนี้ก็ไม่แม้แต่จะสำนึกผิด ยังเถียงข้างๆคูๆ คุณรู้ไหม เพราะเรื่องเหล่านี้ที่คุณทำ มันสร้างความเดือดร้อนให้กับบริษัทมากมายแค่ไหน?"

กู้ฉางฉิงตกตะลึง : "คุณหมายความว่ายังไง?"

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะ : "ทำไม ตอนนี้แกล้งทำเป็นโง่กับฉันหรอ? คุณไม่รู้เลยหรอว่าเพราะตระกูลฉินร่วมมือกับญ่าหวง จึงแอบกินทรัพยากรของเราไปไม่น้อย บริษัทเป็นเพราะคุณ จึงได้สูญเงินหลายหมื่นล้าน!"

ดวงตาของกู้ฉางฉิงเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ : "ทำไมถึงป็นอย่างนั้น? พวกเขาพูดชัดเจนว่าจะไม่เป็นอันตรายต่อเฟิงซื่อ!"

เฟิงจิ่งเหยาหัวเราะเยาะ : "โกหกคุณ คุณก็เชื่อด้วยหรอ?"

“……”

กู้ฉางฉิงจนปัญญาที่จะตอบกลับ รู้ว่าตระกูลกู้ไม่มีคนดีสักคน คาดไม่ถึงว่าเธอจะโง่ไปเชื่อคำพูดของพวกเขา

เฟิงจิ่งเหยาเห็นการแสดงออกทั้งหมดของเธอในสายตาของเขา ก็เดาได้ว่าเธอน่าจะถูกตระกูลกู้หลอก

เขาทำเสียงไม่พอใจ ทันใดนั้นก็ปล่อยมือที่จับคางของกู้ฉางฉิง พูดตำหนิว่า : "ตนเองกลับไปที่ห้องแล้วพิจารณาดีๆ ท้ายที่สุดแล้วคุณเป็นคนของใคร!"

กู้ฉางฉิงสติกลับมา เห็นว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่สนใจเธออีก ก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

เธอเดินกลับไปที่ห้องอย่างซึมเศร้า โกรธกู้หงเซินแล้วก็กู้ฉางซินอย่างมาก

โดยเฉพาะฉินเป่ยหาน ชั่วขณะเธออยากจะโทรไปถามเขา แต่ท้ายที่สุด เธอก็สงบจิตใจลง

เรื่องธุรกิจ เดิมทีเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปตำหนิฉินเป่ยหาน

ชั่วขณะ จิตใจเธอย่ำแย่ถึงขีดสุด ก็อดไม่ได้ที่คิดจะดื่มเหล้า

เธอกดโทรไป ให้เสี่ยวเหม่ยเอาเหล้ามาให้ แล้วนั่งที่ระเบียงคนเดียว

เวลานี้เธอดื่มจนเมาแล้ว เธอจึงไม่ทุกข์มากขนาดนั้น

เมื่อถึงเที่ยงคืน เฟิงจิ่งเหยากลับมาที่ห้อง ก็เห็นกู้ฉางฉิงนั่งอยู่ที่ระเบียงเมามายไม่ได้สติ

เขาก็ขมวดคิ้วเดินเข้าไป

กู้ฉางฉิงไม่ได้สังเกตเห็น เธอเหมือนเด็กที่ทำผิด คอตก เมาไม่ได้สติบ่นพึมพำ : "ขอโทษ จิ่งเหยา……”

สายตาเฟิงจิ่งเหยามองเธอด้วยความยุ่งเหยิง ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจ เดินไปอุ้มคนขึ้นมา

ก็ไม่รู้ว่ากู้ฉางฉิงได้กลิ่นที่คุ้นเคยหรือเปล่า เดิมทีคิ้วเธอที่ขมวดแน่นก็คลายลงเล็กน้อย มือคว้ามุมเสื้อผ้าของเฟิงจิ่งเหยาโดยไม่รู้ตัว

"จิ่งเหยา ฉันไม่ได้ตั้งใจ อย่าโกรธกันเลยนะ……”

เธอหลับตาบ่นพึมพำ มีน้ำตาไหลออกมาจากหางตา ชั่วขณะเสื้อบนหน้าอกของเฟิงจิ่งเหยาก็เปียกโชก แปะติดอยู่บนผิวหนังของเขา ร้อนผ่าวผิวหนังของเขา

เฟิงจิ่งเหยาแข็งทื่อไปชั่วขณะ เม้มริมฝีปากแน่นแล้ววางคนลงบนเตียง