บทที่ 470 ทั้งสะเทือนใจทั้งละอายใจ

ตอนเย็น คนรับใช้ก็มาตามกู้ฉางฉิงไปทานอาหาร แต่ไม่ว่าจะเคาะอย่างไร ในห้องก็ไม่มีเสียงตอบกลับ เลยทำให้มั่วหลีต้องมา

"มีอะไร?"

คนรับใช้เห็นเช่นนี้ก็รีบตอบกลับว่า : "คุณนายรองไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เคาะประตูก็ไม่มีการตอบกลับ ทางด้านห้องอาหารก็เตรียมอาหารเย็นพร้อมแล้ว"

มั่วหลีได้ยิน เหลือบมองไปที่ประตูอย่างดูถูก พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า : "ในเมื่อไม่ตอบก็ช่างเถอะ คุณอุ่นอาหารไว้ในห้องครัว คุณผู้ชายก็จะกลับมาแล้ว"

คนรับใช้พยักหน้า แล้วกลับไปทำ

ในเย็นนั้น เฟิงจิ่งเหยากลับมาพร้อมกับกระเป๋าเอกสาร

มั่วหลีอยู่ที่ห้องรับแขกเห็นเข้า ก็ยิ้มทันที รู้แนวทางปฏิบัติตอนก่อนของกู้ฉางฉิง เดินเข้าไปต้องการที่จะรับกระเป๋าและเสื้อในมือของเฟิงจิ่งเหยา

เฟิงจิ่งเหยาเห็นการกระทำของเธอ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วไม่ได้ส่งของให้เธอ

เขากวาดสายตามองห้องรับแขก ไม่เห็นคนที่อยากจะเจอ ในใจก็เป็นทุกข์เล็กน้อย

"คุณนายรองล่ะ?"

เดิมทีมั่วหลีก็ไม่มีความสุขเพราะว่าการปฏิเสธของเฟิงจิ่งเหยา เวลานี้มาถามเช่นนี้อีก สีหน้าก็เคร่งขรึมลง

เพียงแต่เมื่อมองเฟิงจิ่งเหยาก็เก็บอาการไว้ อมยิ้มตอบกลับไปว่า : "คุณนายรองอยู่ที่ห้อง"

เฟิงจิ่งเหยาพยักหน้า เดินผ่านเธอตรงไปที่ห้องนอน

มั่วหลีมองภาพเขาที่จากไป ดวงตาก็เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและไม่สบายใจ

เมื่อไหร่คุณผู้ชายจะมองเห็นความรักของเธอบ้าง

เวลาเดียวกัน เฟิงจิ่งเหยาเดินไปที่ห้องนอน

เขาผลักประตูเข้าไป ก็เห็นบนที่นอนขดสูง เข้าใจผิดคิดว่ากู้ฉางฉิงนอนพักผ่อนอยู่ การกระทำก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็สังเกตเห็นว่าผิดปกติ

แม้ว่าในตอนแรกเขาจะเข้าประตูมาเบาๆ แต่หลังจากนั้น เขาทั้งอาบน้ำ ทั้งหาเสื้อผ้า ตามที่ผู้หญิงคนนี้เป็นคนนอนหลับตื้น ก็น่าจะตื่นแล้ว ทำไมถึงนอนไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับเลย หรือว่ายังโกรธเขาเพราะเรื่องเมื่อวานอยู่?

เขากำลังคิดไปเรื่อย ประตูด้านนอกก็ถูกคนรับใช้เคาะ

"คุณชาย คุณนายรอง อาหารเย็นเตรียมเสร็จแล้ว ทาอาหารได้แล้วค่ะ"

"รู้แล้ว"

เฟิงจิ่งเหยาตอบกลับน้ำเสียงเคร่งขรึม ก็มองไปบนที่นอนทันที : "ตื่นได้แล้ว ถึงแม้ว่าคุณจะโกรธฉัน ก็ไม่จำเป็นต้องลำบากร่างกายของตนเอง อย่าลืมว่ากระเพาะคุณเพิ่งจะดีขึ้นไม่นาน"

เขาพูดจบ ก็เงียบๆรอกู้ฉางฉิงลุกขึ้น

แต่ผ่านไปสองสามนาที คนบนที่นอนก็ยังคงนอนไม่ไหวติง เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา

"กู้ฉางซิน!"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้ง

“……”

ยังคงนอนไม่มีเสียงตอบกลับเหมือนเดิม

ในที่สุดเฟิงจิ่งเหยาก็หมดความอดทน เดินไปที่เตียง ตรงไปเปิดผ้าห่มที่ห่มกู้ฉางฉิงอยู่

แค่ดึงผ้าห่มลง ก็เห็นกู้ฉางฉิงหลับตาแน่น เพราะพิษไข้สูง แก้มสองข้างจึงแดงกล่ำผิดปกติ ผมที่กระจัดกระจายบนหน้าผากติดผิวหนังแน่นเพราะเหงื่อ

เฟิงจิ่งเหยาเห็นก็รู้สึกผิดปกติ

"กู้ฉางซิน ตื่นสิ"

เขาสีหน้าเปลี่ยนไป เดินเข้าไปคิดจะปลุกให้คนตื่น แต่อุณหภูมิสูงโดนมือก็ทำให้เขาตกใจ

"ทำไมตัวร้อนขนาดนี้?"

เขาร้องอย่างตกใจ ในแววตาเต็มไปด้วยความกังวล

เขารีบโทรหาหนานกงเช่อ ไปห้องน้ำเอาผ้าชุปน้ำอุ่นมา เริ่มช่วยให้กู้ฉางฉิงอุณหภูมิลดลง

"ร้อน……อึดอัด……”

กู้ฉางฉิงถูกกระตุ้นด้วยน้ำเย็นในที่สุดก็มีสติเล็กน้อย ครางพึมพำอย่างไม่สบายใจ