บทที่ 471 ดูถูกผู้หญิงคนนี้ไม่ได้แล้วสิ

ตามคำพูดของเฟิงจิ่งเหยา คนรับใช้หลายคนด้านล่างรู้สึกไม่ยอม แต่เนื่องจากสถานะของพวกเขาพวกเขาไม่กล้าที่จะแสดงความคิดเห็น

ในที่สุดเฟิงจิ่งเหยาก็เตือนอีกสองสามประโยคก่อนจะปล่อยพวกเขาออกไปและหันกลับไปที่ห้องนอน

จนกระทั่งเฟิงจิ่งเหยาเข้ามาในบ้านที่ มั่วหลีเดินออกมาจากมุมมืดที่ซ่อนตัวอยู่

เธอมองไปที่คนรับใช้ที่ก้มหน้าก้มตาสิ้นหวังชั้นล่าง จากนั้นมองไปที่ห้องนอน หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจต่อกู้ฉางฉิง

ผู้หญิงคนนี้หรอจะป่วยจริงๆ กลัวว่าจะเป็นความตั้งใจมากกว่า

เห็นแก่ตัวจริงๆ!

กู้ฉางฉิงไม่รู้เรื่องนี้

เธอถูกความหิวทำให้ตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปเป็นเวลาสองชั่วโมง

"ตื่นแล้วหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวข้างกาย เขาวางมือลงและมองไปด้านข้าง“ ไข้หายแล้ว”

เขาใช้มือสัมผัสหน้าผากของกู้ฉางฉิง เขารู้สึกโล่งใจหลังจากยืนยันว่าอุณหภูมิร่างของเธอปกติ

แต่กู้ฉางฉิงมองไปที่ใบหน้าหล่อที่เข้ามาใกล้ เธอก็ตกตะลึง

“ จิ่งเหยา ... ”

เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบท้องก็ร้องครวญคราง

ครั้งที่สาม!

เธอดึงผ้านวมมาคลุมตัวด้วยความอาย

เฟิงจิ่งเหยามองไปที่กู้ฉางฉิงที่ห่อตัวราวกับลูกนกในรัง และในที่สุดรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ที่มีแต่ความเย็นชา

เขารู้ว่ากู้ฉางฉิงขี้อายและไม่ได้ดึงผ้าห่มออก แต่ออกไปขอให้แม่บ้านนำโจ๊กในครัวมาให้

เมื่อกู้ฉางฉิงซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้านวมได้ยินเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆห่างไป จู่ๆความรู้สึกขัดเคืองของเขาก็เริ่มขึ้น

เมื่อกี้เธอแค่อายจนลืมไปว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเฟิงจิ่งเหยาไม่เหมือนเมื่อก่อน

ก่อนหน้านี้พวกเขายังคงอยู่ในสงครามเย็น มันง่ายมากที่เฟิงจิ่งเหยาจะยอมเข้าใจเธอเพราะความเจ็บป่วยของเธอ ทำไมเธอถึงซ่อนตัว เธอควรใช้โอกาสนี้ในการสารภาพความผิดของเธอกับเฟิงจิ่งเหยา

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้กู้ฉางฉิงก็เสียใจ

เธอเปิดผ้านวมและวางแผนที่จะออกตามเฟิงจิ่งเหยา คิดไม่ถึงว่าเฟิงจิ่งเหยาจะเดินถือถ้วยโจ๊กเข้ามา

“ลุกออกจากเตียงทำไม?”

เฟิงจิ่งเหยามองดูกู้ฉางฉิงยืนเท้าเปล่าบนพื้น ขมวดคิ้วเป็นปม

เขาก้าวฉับๆ วางชามกระเบื้องลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วพากู้ฉางฉิงนั่งลงบนเบาะทันที

"รู้สึกดีขึ้นแล้วหรอ?อยากลุกขึ้นอีกหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาตำหนิด้วยใบหน้าเคร่งขรึม กู้ฉางฉิงมองไปที่เขาอย่างว่างเปล่า

ไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงจู่ๆเธอก็กอดเอวของเฟิงจิ่งเหยาด้วยความน้อยใจ "ฉันคิดว่าคุณไม่สนใจต่อให้ฉันไป"

เฟิงจิ่งเหยาตัวแข็งทื่อเมื่อเธอกอดเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอได้ยินเสียงเศร้าของเธอ ดวงตาฉายแววสับสนวุ่นวาย

"ตอนนี้รู้ว่าตัวเองทำผิดแล้วใช่ไหม?"

หลังจากนั้นเขาก็ถอนหายใจ ลูบหลังปลอบประโลมกู้ฉางฉิงและถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการให้อภัย

"รู้แล้ว"

กู้ฉางฉิงได้ยินน้ำเสียงที่นุ่มนวลของเขาและพยักหน้าโดยหวังว่าหลังจากนี้ทั้งสองคนจะกลับมาเหมือนเดิท

อย่างไรก็ตามความคิดนี้สวยงาม แต่ความเป็นจริงทำให้เธอคาดไม่ถึง

“แล้วรู้ไหมว่าผิดตรงไหน?”

เฟิงจิ่งเหยาดึงเธอออกจากอ้อมแขนมาถาม ทำให้กู่ฉางชิงหายใจติดขัด

“ฉันไม่ควรไปพบฉินเป่ยหาน ไม่ควรขัดคำสั่งคุณช่วยญ่าหวงกับตระกูลฉิน”