บทที่ 472 อย่าให้ใครมารังแก

ณ ตระกูลกู้

“ให้ตายเถอะ เฟิงจิ่งเหยานี่มันโหดเหี้ยมจริงๆ ที่จะฉกทรัพยากรหนึ่งในสามของพวกเราได้ในคราวเดียว”

เมื่อกู้ฉางซินได้รับสถานะทางธุรกิจของบริษัทที่รายงานจากลูกน้อง เขาโกรธมากจนทุบข้าวของ

กู้หงเซินโกรธมากและกู้ซื่อกรุ๊ปของพวกเขาก็ได้รับผลกระทบสาหัสเช่นกัน

ภายนอกนั้นคือสัญญาของตระกูลฉินและญ่าหวง แต่ไม่มีใครรู้ว่าตระกูลกู้ของพวกเขาก็เข้าร่วมด้วยเช่นกัน

เขารู้ว่าสั่งให้กู้ฉางฉิงบังคับเฟิงจิ่งเหยาร่วมมือกับญ่าหวง และชายคนนั้นเดาว่าบริษัทนั้นมีอะไรเกี่ยวข้องกับครอบครัวกู้ของเขา

เดิมทีเขาคิดว่า แม้หลังจากเหตุการณ์นั้น ชายคนนี้จะเห็นแก่หน้าของตระกูลกู้แล้วปล่อยตระกูลกู้ แต่เขาไม่ได้คิดไม่ถึงว่าตระกูลกู้จะได้รับความเสียหายมากกว่าตระกูลฉินและญ่าหวง

แน่นอนเขารู้ด้วยว่านี่เป็นคำเตือนของเฟิงจิ่งเหยาที่มีต่อเขา

"สิ่งสำคัญในตอนนี้คือวิธีการกู้คืนความสูญเสียเหล่านี้ แต่ฉันกลัวว่าจะยากที่จะกู้คืนจากเฟิงจิ่งเหยา"

กู้หงเซินถอนหายใจเศร้าโศก

จากการต่อสู้หลายครั้งตอนนี้เขาต้องยอมรับว่าเฟิงจิ่เหยาไม่ธรรมดาจริงๆและพรสวรรค์ทางธุรกิจของเขาราวกับไม่ใช่คน

"ไม่ใช่เรื่องยาก ฉันได้ยินมาว่ายัยขยะกู้ฉางฉิงนั่นเกลี้ยกล่อมเขาได้แล้ว เพียงแค่ปล่อยให้เธอเป่าหูก็พอ"

ในความคิดของกู้หงเซินนั้นมีปัญหาใหญ่เลยทีเดียว แต่กู้ฉางซินกลับไม่คิดเช่นนั้น

ในขณะเดียวกันเธอก็มั่นใจในความคิดของตัวเองก่อนหน้านี้มาก และเฟิงจิ่งเหยามีความรู้สึกกับยัยขยะนั่น

กู้หงเซินขมวดคิ้ว “ถ้าคุณขู่ผู้หญิงคนนั้นอีก ฉันกลัวว่ามันจะไม่ง่ายที่จะยอมแล้วสิ?”

กู้ฉางซินหัวเราะเยาะ "ไม่ยอมฉันก็ทำให้ยอมได้"

กู้ฉางฉิงไม่รู้เรื่องนี้

ในเวลานี้เธองงงันกับข่าวที่เฟิงจิ่งเหยานำมาให้เธอ

“ไปทำงานต่างที่อีกแล้วเหรอ”

"ใช่ สถานการณ์ในต่างประเทศเพิ่งจะทรงตัว โครงการมีความสำคัญต่อบริษัทมาก ฉันต้องไปด้วยตัวเอง ฉันจะออกเดินทางในอีกสองวัน ฉันเลยมาบอกเธอไว้ก่อน"

เฟิงจิ่งเหยาอธิบายกับกู้ฉางฉิงอย่างอดทน

กู้ฉางฉิงรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง "ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปด้วยได้ไหม"

เธอมองไปที่เฟิงจิ่งเหยาอย่างมีความหวัง ใครจะรู้ว่าครั้งนี้เขาจะไปอีกนานแค่ไหน

ถ้าไปสองหรือสามเดือนเหมือนก่อนหน้านี้ กลัวว่าถ้ารอเขากลับมา เธอคงจะถูกกู้หงเซินส่งกลับไปแล้ว

"ไม่ได้ สถานการณ์ที่นั่นมันพิเศษมาก ฉันกลัวว่าจะดูแลคุณไม่ได้ถ้าพาคุณไปที่นั่นด้วย"

เฟิงจิ่งเหยานึกถึงกลุ่มเสินหมิงที่ซ่อนตัวอยู่ ปฏิเสธโดยไม่คิดทันที

กู้ฉางฉิงรู้สึกผิดหวังมาก อยากจะอ้อนให้เฟิงจิ่งเหยายอม และก็กังวลว่าเขาจะทำให้เฟิงจิ่งเหยาเดือดร้อน

ในท้ายที่สุด เหตุผลก็พ่ายแพ้ต่อความรู้สึก จำนนต่อการจัดการของเฟิงจิ่งเหยา

“แล้วอีกนานกว่าจะกลับแค่ไหน?”

เฟิงจิ่งเหยาไม่รู้ความคิดที่แท้จริงในใจของเธอ เมื่อมองไปที่ท่าทางไม่เต็มใจของเธอ คิดเพียงว่าเธอไม่อยากจะห่างเขา ยิ้มแล้วพูดว่า "ยังไม่ได้กำหนดเวลา แต่ฉันสัญญากับเธอ ฉันจะจัดการเรื่องที่นั่นโดยเร็วที่สุดแล้วกลับมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ"

กู้ฉางฉิวไม่ได้รับคำตอบที่เขาต้องการ ในใจเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

เธอไม่ได้งอแงกับคำพูดของเฟิงจิ่งเหยา จับมือเขาและพูดอย่างจริงจัง "จำคำพูดของคุณไว้ คุณจะต้องรีบกลับมาให้เร็วที่สุด"

เฟิงจิ่งเหยาไม่เคยเห็นกู้ฉางฉิงงอแงขนาดนี้มาก่อน แต่เขาไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ คิดว่าเป็นเพราะเขาจากไปนานเกินไป

“อืม ฉันรู้แล้ว อยู่บ้านดูแลตัวเองดีๆ ถ้าเจอเรื่องอะไรแล้วจัดการไม่ได้ก็บอกฉัน อย่าให้ใครมารังแก”

เขาพูดแบบนี้เพื่อเตือนกู้ฉางฉิงว่าอย่ายอมต่อตระกูลกู้และกู้หงเซิน

ในตอนนี้ เขายังนึกถึงการกระทำล่าสุดกับครอบครัวกู้ เพื่อป้องกันการเกิดเรื่องไม่คาดคิด เขาพูดเตือนไปอีก "จริงสิ ฉันสอนบทเรียนให้ตระกูลกู้สำหรับเรื่องก่อนหน้านี้แล้ว ถ้าพ่อของคุณต้องการพบคุณ ก็ให้เขามาหาฉัน"