บทที่ 474 แม้แต่วินาทีเดียวเธอก็รอไม่ได้

กู้ฉางฉิงมองไปที่แผ่นหลังของเฟิงจิ่งเหยา และรีบตามเขาทันที

เธอมีสัญชาตญาณว่าหากปล่อยเฟิงจิ่งเหยาในเวลานี้ หลังจากนี้คงจะเจอเขายากมาก

“จิ่งเหยา...”

เธอยื่นมือออกไปเพื่อจับเฟิงจิ่งเหยา แต่ชวี่ยี่ที่ได้รับคำสั่งนั้นขวางเอาไว่

“คุณนายรอง ท่านประธานกำลังโกรธอยู่หากคุณอยากอธิบายอะไรควรรอให้ท่านประธานหายโกรธก่อนดีกว่า”

ชวี่ยี่พูดออกไปอย่างคิดหนัก

ในตอนนี้เขาถูกประธานส่งตัวไปเป็นตัวร้าย หากพวกเขากลับมาคืนดีกันในอนาคต จะมาคิดบัญชีทีหลังทำไงล่ะ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เขาก็จุดเทียนให้ตัวเองอย่างเงียบ ๆ

แม้ว่าเขาจะกลัวการถูกคิดบัญชีในภายหลัง แต่เขาก็ยังคงทำตามความตั้งใจของประธานของเขาเอง

เมื่อกู้ฉางฉิงเห็นสิ่งนี้ อดรนทนไม่ไหว แต่ไม่มีทางเลือกนอกจากเฝ้าดูเฟิงจิ่งเหยาจากไป

ชวี่ยี่เหลือบดูประธานออกไป จากนั้นจึงเก็บมือกลับ บอกลาและออกไป

กู้ฉางฉิงจ้องมองเขาจากไป เก็บน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป

ฉินเป่ยหานมองไปที่ไหล่ที่สั่นเทาของเธอและเสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นข้างหู รู้สึกเป็นทุกข์ราวกับว่าถูกมีดทื่อ ๆ ทิ่มแทง

เขากุมมือที่บาดเจ็บแล้วเดินไป “ฉางซิน ฉันขอโทษ ฉันไม่ควรใช้อารมณ์เลย”

เมื่อกู้ฉางฉิงได้ยินสิ่งนี้เธอก็มองเขาผ่านน้ำตา

พูดตามตรงเธอรู้สึกไม่พอใจต่อฉินเป่ยหาน แต่เธอไม่พอใจตัวเองมากกว่า

ท้ายที่สุดเธอได้กระทำความผิดโดยเจตนาและทำให้เฟิงจิ่งเหยาโกรธ

"ช่างมันเถอะ ฉันมีเหตุผลสำหรับเรื่องนี้ ฉันต้องการกลับไปก่อน คุณ...ไปทำแผลที่โรงพยาบาลเถอะ"

เธอเหลือบมองไปที่แผลมือของฉินเป่ยหาน เม้มปากเตือน แล้วหมุนตัวออกไปโดยไม่คำนึงถึงการแสดงออกที่ลังเลของฉินเป่ยหาน

แม้ว่าชวี่ยี่จะขอให้เธอรอให้เฟิงจิ่งเหยาหายโกรธก่อน แต่แม้แต่วินาทีเดียวเธอก็รอไม่ได้

เธอไม่ต้องการให้ทั้งสองกลับมาอยู่ในสงครามเย็นอีก

อย่างไรก็ตามความเป็นจริงมักไม่เป็นที่น่าพอใจ

กู้ฉางฉิงไปที่เฟิงซื่อกรุ๊ป โดยใช้สถานะเป็นพนักงานเพื่อตามหาเฟิงจิ่งเหยา แต่ได้รับแจ้งว่าเฟิงจิ่งเหยาไม่ได้อยู่ในบริษัทแล้ว

เธอสงสัยว่าเฟิงจิ่งเหยาจะกลับไปที่บ้านแล้ว รีบร้อนกลับไปทันที

แต่กลับไม่มีใครอยู่ที่บ้าน เธอก็ลุกลี้ลุกลนอยู่พักหนึ่ง

เธอโทรหาเฟิงจิ่งเหยาอย่างกระวนกระวาย แต่เธอก็โทรไม่ติด

ในเวลาเดียวกันห้องรับรองวีไอพีของสนามบินปักกิ่ง

"ท่าประธานครับ ที่บริษัทเพิ่งโทรมาและบอกว่าคุณนายไปที่บริษัทเพื่อหาคุณ"

เฟิงจิ่งเหยามองเขาอย่างเย็นชา ความเย็นชาในดวงตาของเขาทำให้ชวี่ยี่สั่นกลัวและเขาไม่กล้าพูดต่อ

หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็ขึ้นเครื่องบินและออกจากปักกิ่ง

และกู้ฉางฉิงไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้

เธอยังคงปลอบใจตัวเองในบ้าน

เฟิงจิ่งหยาโกรธแค่แปปเดียวและเขาจะกลับมาในตอนเย็น

เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในสงครามเย็น แต่เฟิงจิ่งเหยาก็กลับมาทุกวัน

เธอกอดเข่านั่งในห้องนั่งเล่นด้วยความคิดนี้ คิดจะรอในนี้

เมื่อมั่วหลีกลับมา เห็นท่าทางหมดหวังของเธอ

ในตอนนี้เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองคนในร้านอาหาร แต่เมื่อเห็นกู้ฉางฉิงไม่มีความสุขเธอก็มีความสุข

ในขณะเดียวกันเธอก็อยากรู้มากเช่นกันใครทำให้ผู้หญิงคนนี้เป็นแบบนี้?

เธอคิดไป ทิ้งเขาไว้ในมุมห้องเงียบๆ

และแบบนี้ เวลาผ่านไปทีละนาที ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ นอกประตู

“คุณนายรอง อาหารเย็นพร้อมแล้ว คุณจะไปทานอาหารเย็นหรือยัง?”

พ่อบ้านเข้ามาถาม

กู้ฉางฉิงดึงสติกลับมา

เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปที่แม่บ้านอย่างว่างเปล่าและถามว่า "จิ่งเหยาไม่กลับมาหรอ?"

มั่วหลีเลิกคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งนี้ขณะนั่งอยู่ไม่ไกล