บทที่ 520 หน้าไหว้หลังหลอก

"เดี๋ยว"

กู้ฉางซินเรียกพ่อบ้านให้หยุดอีกครั้ง : "คุณปู่ เรื่องนี้คุณไม่ต้องเรียกเฟิงจิ่งเหยามาหรอก จริงๆแล้วฉันกับจิ่งเหยาได้จัดการเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวแล้ว เรื่องอื่นๆฉันก็ไม่ได้โกรธอะไร"

"ทำไมถึงบอกว่าจัดการเป็นการส่วนตัว? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่แจ้งให้ฉันทราบ?"

เห็นได้ชัดว่านายท่านเฟิงไม่พอใจคำพูดของกู้ฉางซิน

"คุณปู่ เรื่องนี้จิ่งเหยาได้ชดเชยให้ฉันแล้ว หากไปไปว่าเขาหรือแม่สามี เกรงว่าจิ่งเหยาจะเกลียดชังฉันเอาได้!"

"เขากล้าหรอ!" นายท่านเฟิงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว

กู้ฉางซินยิ้มมุมปากอย่างประหลาดใจ แล้วพูดอย่างน้อยใจว่า : "เขามีหรอจะไม่กล้า เหตุนี้ฉันจึงต้องการโครงการหนึ่งโครงการในมือเขาเพื่อถือว่าเป็นการชดเชย เขาก็กลับตัดความร่วมมือกับตระกูลกู้ของเรา ตอนนี้ตระกูลกู้ของเรามีสินค้าในมือกว่าสิบล้านที่ถูกทำลาย คุณปู่ คุณต้องช่วยฉันนะ กว่าสิบล้านนี้ จระกูลกู้ของเราไม่สามารถที่จะสูญเสียได้"

นายท่านเฟิงยิ่งโกรธมากขึ้น : "จิ่งเหยาทำขนาดนี้จริงๆหรอ?"

กู้ฉางซินสะอื้นไห้พยักหน้า : "เดิมทีฉันคิดว่าบริษัทสาขามั่นคงแล้ว ก็ปรึกษาจิ่งเหยาว่าจะไปช่วยเขาที่สำนักงานใหญ่ ผลคือถูกเขาใช้เรื่องนี้มาปฏิเสธ ยังบอกว่าฉันเกลือเป็นหนอน คิดจะให้ตระกูลเฟิงเปลี่ยนกลายเป็นตระกูลกู้ เดิมทีฉันไม่มีความคิดนี้เลย"

เธอพูดจบ ก็ร้องไห้ขึ้นมา

นายท่านเฟิงสีหน้าเคร่งขรึม ขมวดคิ้วแน่น : "ฉางซิน คุณอย่าร้องไห้เลย เรื่องนี้ปู่จะชี้แจงให้คุณเอง"

เขาพูดจบ ก็สั่งกับพ่อบ้านที่ยังอยู่ข้างๆว่า : "ไปเรียกจิ่งเหยาแล้วก็คุณนายมา"

"ครับ!"

พ่อบ้านรับคำสั่งแล้วหันออกไป

กู้ฉางซินหรี่ตา แสร้งทำเป็นมองนายท่านเฟิงอย่างไม่สบายใจ : "คุณปู่ ฉันต้องอยู่ต่อไหม?"

นายท่านเฟิงเห็นท่าทางเธอไม่สบายใจ ก็หวนนึกถึงทัศนคติของคุณนายเฟิฃที่มีต่อเธอในอดีต ก็ไม่บังคับจิตใจให้เธออยู่ต่อ : "คุณกลับไปเถอะ ปู่จะช่วยคุณจัดการเรื่องราวให้ดีเอง"

"คุณปู่ดีจริงๆเลย"

กู้ฉางซินเช็ดน้ำตาแล้วออดอ้อนนายท่านเฟิง จากนั้นก็ออกจากบ้านใหญ่ไป

และในเวลาเดียวกันนี้ เฟิงจิ่งเหยาที่อยู่บริษัทก็ได้รับการแจ้งของนายท่านเฟิง

"ท่านประธาน พ่อบ้านของนายท่านเพิ่งจะโทรมา ให้คุณกลับไปเดี๋ยวนี้เลย"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย : "บอกไหมว่าเรื่องอะไร?"

"พ่อบ้านไม่ได้บอก เพียงแต่เหมือนว่าด่วนมาก"

"ฉันรู้แล้ว ฉันจะกลับไปก่อน ข้อมูลที่เหลือคุณก็ส่งไปที่บ้านใหม่ด้วย"

พูดจบ เฟิงจิ่งเหยาก็หยิบกุญแจรถบนโต๊ะแล้วออกจากห้องทำงานไป

สิบกว่านาทีต่อมา เขากลับมาถึงตระกูลเฟิงก็ไปหานายท่านเฟิงเลย

ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องรับแขกก็เห็นแม่ของตนเองยืนอยู่ในห้องรับแขกด้วยสีหน้าเสียใจ นายท่านเฟิงนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

เฟิงจิ่งเหยาเดินไปข้างๆคุณนายเฟิง มองไปที่นายท่านเฟิงอย่างไม่เข้าใจ

คุณนายเฟิงต้องการจะฟ้องโดยจิตใต้สำนึก แต่เธอยังไม่ทันพูดออกมา เสียงตำหนิด้วยความโกรธของนายท่านก็ดังขึ้น

"เกิดอะไรขึ้น? ตัวคุณเองทำเรื่องอะไรไว้ก็คงจะรู้อยู่แก่ใจใช่ไหม?"

นายท่านเฟิฝจ้องมองเฟิงจิ่งเหยาอย่างโกรธจัด : "แต่ไหนแต่ไร ฉันคิดว่าคุณทำให้คนวางใจได้มาตลอด คาดไม่ถึงว่าครั้งนี้คุณจะทำให้ฉันผิดหวังขนาดนี้!"

เฟิงจิ่งเหยาขมวดคิ้ว จู่ๆเขาก็ถูกนายท่านทำให้สับสนเล็กน้อย : "คุณปู่ คุณพูดอะไร?"