บทที่ 522 เขาคิดมากไปแล้ว

สองวันต่อมา เมืองหลวงคลื่นลมสงบ

วันนี้ ชวี่ยี่ได้รับจดหมายเชิญจากตระกูลซวน ก็เดินไปที่ห้องทำงานของท่านประธาน

"ท่านประธาน ตระกูลซวนเชิญให้คุณไปเข้าร่วมงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบ 70 ปีนายท่านของพวกเขาในอีกสามวัน"

"ตระกูลซวนหรอ?"

เฟิงจิ่งเหยาเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย : "หยางตูตระกูลซวน?"

"ใช่ครับ"

ชวี่ยี่พยักหน้า แล้วส่งจดหมายเชิญในมือไปให้

"ฉันรู้แล้ว" เฟิงจิ่งเหยารับมาอย่างเย็นชา จากนั้นก็นึกถึงสถานการณ์ของกู้ฉางซิน จึงถามว่า : "สองวันนี้คุณนายรองอยู่ที่บริษัทเป็นอย่างไรบ้าง?"

ชวี่ยี่คิดๆดูแล้วก็รายงาน : "สองวันนี้คุณนายรองดูปรับตัวได้ดีมาก ฉันเคยถามผู้ควบคุมดูแลฝ่ายการเงิน ในการทำงาน คุณนายรองก็พยายามอย่างเต็มที่"

เฟิงจิ่งเหยาหรี่ตา อดไม่ได้ที่จะสงสัยในตัวเอง หรือว่าเขาจะคิดมากไป?

"ท่านประธาน ยังต้องจับตาดูคุณนายรองอยู่ไหม?"

ชวี่ยี่ไม่ได้รอการตอบสนองของเฟิงจิ่งเหยา ถามอีกครั้ง

"จับตาดูต่อไป"

และในเวลาเดียวกันนี้ ที่ห้องฝ่ายการเงิน

ถึงแม้ว่ากู้ฉางซินจะเป็นผู้ช่วยตัวเล็กๆคนหนึ่ง แต่เพราะว่าสถานะ ผู้ควบคุมฝ่ายการเงินยังมอบห้องทำงานให้เธอหนึ่งห้อง

เวลานี้เธอนั่งอยู่ในห้องทำงานและจ้องไปที่คอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจ ถ้าผู้ควบคุมฝ่ายการเงินอยู่ที่นี่ จะเห็นได้ว่านี่คืองบประมาณการเงินของเฟิงซื่อกรุ๊ปในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ก่อนหน้านี้สองวัน เธอรู้ว่าเฟิงจิ่งเหยาจะไม่วางใจที่จะให้ตนเองอยู่ที่แผนกการเงิน ดังนั้นเธอจึงไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ เพียงแต่ใช้ข้ออ้างในการทำงานตรวจสอบรายการบัญชีที่ผ่านมาของเฟิงซื่อกรุ๊ป

เธอกดแป้นคีย์บอร์ดเป็นครั้งคราว ข้อมูลเดิมในรายงานถูกแก้ไขโดยเธอ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เธอได้เปลี่ยนแปลงงบประมาณการเงินของเฟิงซื่อกรุ๊ปภายในห้าปี และเวลานี้ โทรศัพท์บนโต๊ะเธอก็ดังขึ้น

กู้ฉางซินชำเลืองมองชื่อ สีหน้าที่เย็นชาก็อ่อนโยนลง มีความรักใคร่ในแววตา : "ยู่สิง"

"อืม แผนการทางด้านเฟิงซื่อกรุ๊ปนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ทุกอย่างอยู่ในแผนการ อีกทั้งฉันได้แก้ไขรายการบัญชีของพวกเขาในช่วงห้าปีที่ผ่านมาแล้ว รออีกสองสามวัน เฟิงจิ่งเหยาก็จะไม่จับตาฉันอีกต่อไป ฉันก็จะส่งต่อให้คุณ"

"ดีมาก ผลการสุดท้ายของเราก็จะบรรลุผลแล้ว" หลงยู่สิงยกยิ้มอย่างพอใจ แล้วชี้แจงการจัดการต่อไปให้กู้ฉางซิน

คุยเรื่องงานเสร็จ เขาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา พูดอย่างเป็นห่วงว่า : "ช่วงนี้คุณกับลูกเป็นอย่างไรบ้าง? เฟิงจิ่งเหยาไม่ได้พบเห็นอะไรใช่ไหม?"

"วางใจเถอะ เขาไม่ได้พบอะไร ลูกก็สบายดี คุณไม่ต้องเป็นห่วง"

กู้ฉางซินพูดเรื่องลูกอย่างละเอียด แล้วจึงวางสายไปอย่างอาลัยอาวรณ์

ตอนกลางคืน ที่บ้านใหม่ตระกูลเฟิง

เฟิงจิ่งเหยากับกู้ฉางซินรับประทานอาหารอยู่ที่ห้องอาหาร ไม่มีใครพูดจาอะไร มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานดังเป็นครั้งคราวในห้องอาหาร

"ฉันทานเสร็จแล้ว"

ไม่นาน กู้ฉางซินก็อิ่ทลุกยืนขึ้นเตรียมกลับไปที่ห้อง

"เดี๋ยว" เฟิงจิ่งเหยาเรียกเธอให้หยุด : "อีกสามวัน เป็นวันเกิดครบรอบ 70ปีของหยางตูตระกูลซวน คุณมีเวลาว่าง ตอนกลางคืนก็ไปด้วยกันกับฉัน"

"หยางตูตระกูลซวน?"

กู้ฉางซินขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่อยากอยู่เฟรมเดียวกันกับเฟิงจิ่งเหยา แต่ตระกูลซวนนี้เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงมายาวนานเทียบเท่ากับตระกูลเฟิง วันครบรอบวันเกิดนายท่านของตระกูลซวน คนที่ไปทั้งร่ำรวยและสูงส่ง เธอไปก็ดี จะได้รู้จักคนมากๆ "ฉันรู้แล้ว"

พูดจบ เธอก็ไม่สนใจเฟิงจิ่งเหยา หันกลับออกไป