ตอนที่ 4 ความทุกข์ของอลิน

วิลาวรรณยังคงจำได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้เธอยังอยู่ในอ้อมกอดของอิทธิอยู่ แต่ชายหนุ่มไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป เขารีบพูด "ปล่อยผม ผมต้องไปหาใครบางคน"

หญิงสาวเก็บสีหน้าไว้แต่ภายในใจกลับรู้สึกหงุดหงิด โดยเฉพาะเมื่อเธอเคยสังเกตเห็นว่าอิทธิกำลังกอดอลิน เธอแอบมองอลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญ

จักร ผู้ช่วยที่ซื่อสัตย์ของอิทธิ ชายหนุ่มเพิ่งทิ้งเสื้อแจ็คเก็ตของอิทธิไปได้ไม่นานและรีบเดินมาที่นี่

"คุณอิทธิครับ ดูเหมือนว่าคุณนายหทัยสลบไปแล้ว ทีมแพทย์ไม่มีอุปกรณ์เพียงพอสำหรับการผ่าตัดและเพื่อความปลอดภัยของเธอ เราควรจะย้ายเธอไปที่..."

สายตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดของอิทธิทำให้จักรหยุดพูด และยังไม่ทันได้เอ่ยคำใดต่อ อิทธิก็พาอลินไปที่รถพยาบาล

จักรถูกทิ้งไว้เพื่อจัดการกับเรื่องที่เหลืออยู่ ในฐานะผู้ช่วยของอิทธิ เขาชินกับการทำงานแบบนี้ คนร้ายที่ถูกจับได้ในตอนนี้เป็นเพียงตัวล่อที่เอาไว้ถ่วงเวลาให้ตัวการหลักหนีไป การค้นหาตัวการหลักจึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ จักรมองดูอิทธิจากไป พร้อมกับเตรียมใจยอมรับกับความท้าทายที่จะเกิดขึ้น

......

เมื่ออลินตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวพบว่าตัวเองอยู่ในห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล นอกจากความว่างเปล่าแล้วก็มีแต่เสียงของอุปกรณ์การแพทย์ เธอถอดสายออกซิเจนออกและลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ ความคิดของเธอสับสนไปด้วยความทรงจำที่ไม่ปะติดปะต่อ

ในความสับสน หญิงสาวจินตนาการว่าอิทธิอยู่ข้าง ๆ เธอ ยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า "ที่รัก ในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว"

แต่ช่างน่าเศร้าที่มันเป็นได้แค่จินตนาการเท่านั้น

อิทธิไม่เคยแสดงความอบอุ่นแบบนั้นกับเธอเลย หรือแม้กระทั่งเรียกเธอว่า "ที่รัก" เขาพูดกับเธออย่างห่างเหินและเป็นทางการอยู่เสมอ มักใช้ชื่อเต็มของเธอหรือที่แย่ไปกว่านั้นคือไม่เรียกเธอเลย

แม้ว่าเธอตัดสินใจที่จะหย่ากับเขา แต่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าลึก ๆ ในใจเธอยังคงคาดหวังในตัวเขา เธอปรารถนาที่จะตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเขาอยู่ข้าง ๆ เธอ คอยดูแลเธอ

แต่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่

แล้วเขาไปอยู่ที่ไหนกัน เขากำลังอยู่กับวิลาวรรณหรือเปล่า

ความคิดนั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บปวดและความผิดหวัง เธอค่อย ๆ กอดเข่าแล้วซุกหน้าลงไป

เมื่อมายามาเยี่ยมอลิน หญิงสาวก็พบเข้ากับภาพที่ทำให้เธอปวดใจ อลินนั่งอยู่ในห้องเพียงคนเดียวพร้อมบรรยากาศที่ปกคลุมไปด้วยความเศร้า

"อลิน ขอบคุณสวรรค์ที่เธอตื่นแล้ว" มายาเดินเข้ามาและจับไหล่อลินเบา ๆ

เพียงแค่ได้ยินเสียง อลินก็รู้ว่าเธอคือมายา เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ

อลินสะอื้นและเงยหน้าขึ้นมา "มายา"

ในขณะที่อลินเงยหน้าขึ้น มายาก็เห็นคราบน้ำตาทั่วหน้าพร้อมเสียงสะอื้นไห้ของอลิน มายาตกใจในตอนแรกแต่แล้วก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่านี่คือท่าทางปกติ