EP6...อ้อมกอดอันตราย

“อ่าห์...” นาบีสูดหายใจ พยายามตั้งสติ หลับตาลงแล้วจินตนาการถึงไอดอลชายในฝัน แต่ไม่เกินสามวินาทีใบหน้าหล่อเหลาของไอดอลชายก็หลอมละลายกลายเป็นใบหน้าหมอเหมันต์ที่โน้มเข้ามาประกบจูบริมฝีปากเธออย่างเร่าร้อน...ซะงั้น!!

“อุ๊ย! ฉันบ้าไปแล้วเหรอ!!” เธอตกใจลืมตาฉับ ยื่นปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเองด้วยหัวใจเต้นรัว “ฉันกลัวเขานะ กลัวเขาที่สุด แล้วทำไม..”

หรือว่าเธอจะตกหลุมรักเขาเข้าแล้วล่ะ

“ไม่จริงหรอก ไม่จริง ปีศาจแวมไพร์แบบนั้นไม่ใช่สเป๊กฉันซะหน่อย อ่าห์.. ทำไมร้อนอย่างนี้นะ อืออ ไม่ไหวแล้ว ฉันกำลังจะเป็นบ้าแน่ๆ”

นาบีลุกขึ้นนั่ง สลัดผมไปมาเพื่อไล่ความปั่นป่วนในหัว เป่าลมออกปากดังฟู่ แล้วบอกตัวเองให้ใจเย็น กล่อมหัวใจร้อนรุ่มให้สงบลง จากนั้นก้าวลงจากเตียงนอน เดินไปยังประตูห้อง โดยลืมใส่แว่นไปด้วย

นั่นเพราะความจริงแล้ว เธอไม่ได้สายตาสั้นหรอก สายตาของเธอปกติดี แต่แว่นเป็นเหมือนเครื่องรางของเธอ ใส่แว่นแล้วทำให้เธอมีสมาธิในการเรียนมากขึ้น แถมชีวิตสงบ แทบไม่มีใครจีบเลย

เพราะยังงี้แหละ เธอถึงสอบติดแพทย์ยังไงล่ะ !

“ลงไปหาน้ำดื่มหน่อยดีกว่า”

เมื่อเงยหน้ามองนาฬิกาติดฝาผนังก็พบว่าเป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าๆ แล้ว เวลาดึกเช่นนี้ คงไม่มีใครอยู่นอกห้องนอนของตัวเองหรอกนะ

เพราะงั้น เธอก็คงไม่ต้องทนกับสายตาใคร โบยบินไปตามใจปรารถนาเถอะนาบี

หญิงสาวในชุดนอนเดรสสายดี่ยวสีชมพูอ่อนผ้าพลิ้วบางเบาจนเห็นกางเกงในสีขาวตัวจิ๋ว ก้าวลงบันไดอย่างเงียบงันราวแมวขโมย เพื่อไปยังห้องครัวชั้นล่างของคฤหาสน์ที่เงียบสงัดราวกับโดนสาป

“น่าจะนอนกันหมดแล้ว” เธอคิดแบบนั้น กระทั่งก้าวเข้าไปในห้องครัว สองเท้าชะงักกึกตรงกรอบประตู ดวงตากลมโตเบิ่งโพลงตกใจเมื่อเห็นใครบางคนยืนหันหลังอยู่ตรงเคาน์เตอร์กลางห้องครัว