EP7...ใจมันร้อนรุ่ม

“แค่เดิน ..ละเมอ น่ะค่ะ”

ชายหนุ่มขำเล็กๆ “ชุดนอนน่ารักดี”

“เอ่อ...” เธอตาเหลือก นึกสงสัย ทำไมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ตรงต้นคอล่ะ ทำไมได้กลิ่นหอมสบู่อ่อนๆ เหมือนว่าเขาอยู่ใกล้นิดเดียวเอง

เลยหันหลังกลับไปดูให้หายสงสัย ทำให้เผชิญกับใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงมาพอดี

“โอ๊ะ!” เธอตกใจชะงักเกือบจะหงายหลัง แต่ชายหนุ่มตวัดมือคว้าสะเอวเธอไว้ได้เสียก่อน

“อ๊ะ!”

วินาทีนั้น สองสายตาสบกันอย่างจัง!

เป็นวินาทีหยุดโลก เป็นช่วงเวลาที่เธอรู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ในม่านเมฆ แต่เป็นเมฆดำทะมึน มีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างอย่างน่าหวาดเสียว

“เอ่อ!” เธอตั้งสติก่อนจะหลงอยู่ในภวังค์จนถอนตัวไม่ขึ้น รีบดันตัวเองออกจากวงแขนแข็งแกร่งของชายหนุ่มวัยยี่สิบ “ขอบคุณค่ะ”

วสันต์ยิ้มขำ สายตาพราวระยิบ ยื่นมือขยี้ปอยผมของเธออย่างเอ็นดู

“เฟอะฟะเหมือนกันนะเรา คราวหลังระวังตัวหน่อยนะ ห้ามไปทำตัวซุ่มซ่ามใกล้ผู้ชายคนไหนล่ะ เพราะต่อให้เราไม่สวย แต่ผู้ชายน่ะ ไว้ใจไม่ได้สักคน!”