บทที่ 1571 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1411

พอพูดถึงเรื่องนี้เย่ชูฉิงก็ตื่นเต้นมากอย่างเห็นได้ชัด เธอพูดอย่างเขินอายว่า “หนูคิดว่าจะเปิดร้านขนมหวานแห่งแรกของตัวเองที่มาดริด พี่โจ๋ซวนเองก็เห็นด้วย เขาบอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนหนูค่ะ”

เย่เนี่ยนโม่มองใบหน้าที่มีความสุขของเธอ ลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน “เงินไม่พอก็มาเอาที่พี่นะ”

ทั้งสองคนพูดคุยกันบนดาดฟ้า อ้าวเสว่นั่งที่ห้องรับแขกอย่างกระสับกระส่าย เธอถามพ่อบ้านว่า “คุณแม่กับคุณพ่อจะลงมาได้เมื่อไหร่คะ”

เธอไม่ได้แก้ไข ที่เธอจงใจเรียกแบบนี้ ก็แค่อยากจะดูท่าทีของคนตระกูลเย่ในตอนนี้ แม้จะไม่ได้แต่งงาน แต่ขอเพียงมีเด็กคนนี้ เธอเรียกเซี่ยชีหรั่นว่าแม่ก็ไม่มากเกินไป

พ่อบ้านอยู่ที่ตระกูลเย่มาสิบกว่าปีจะไม่เข้าใจกลอุบายพวกนี้ของเธอได้อย่างไร เขายืนอยู่ที่นั่นไม่ได้ตอบโต้ จนกระทั่งอ้าวเสว่ถามอีกครั้ง “คุณแม่กับคุณพ่อล่ะ”

พ่อบ้านก้มหน้า ก้มตาก็คือไม่ได้สนใจเธอ อ้าวเสว่โมโหทว่าแสดงออกมาไม่ได้ ได้แต่เปลี่ยนสรรพนามใหม่ว่า “ถ้าน้าเซี่ยกับลุงเย่ไม่อยู่ฉันก็จะกลับไปก่อน”

“พวกเขาไปต่างประเทศตั้งแต่เช้าแล้วครับ” พ่อบ้านเห็นเธอเรียกใหม่จึงได้ตอบเธอ อ้าวเสว่โกรธจนหน้าแดง ลูบท้องไม่หยุด ทันใดนั้นก็เอามืออุดปากลุกขึ้นวิ่งไปที่ห้องน้ำ

พ่อบ้านขมวดคิ้ว รู้ว่าจะทำเกินเหตุมากไม่ได้ จึงส่งสายตาไปทางสาวใช้อย่างซางหัว ซางหัวพยักหน้าตามเข้าไปในห้องน้ำ

อ้าวเสว่อาเจียนเสร็จแล้ว อาการคลื่นไส้ทรมานมาก ในใจเธอโกรธ แต่ก็รู้ดีถึงสถานะของพ่อบ้านที่บ้านตระกูลเย่ว่าแตะต้องเขาไม่ได้เด็ดขาด ซางหัวที่อยู่ด้านหลังพูดเบาๆว่า “คุณอ้าวเสว่ คุณชายอยู่บนดาดฟ้า ฉันจะไปเรียกเขาให้นะคะ”

อ้าวเสว่มองสาวใช้ที่หน้าตาดูไม่มีพิษมีภัยอะไรที่อยู่ด้านหลังผ่านกระจก ในใจกลับบ่นพึมพำขึ้นมาว่า ผู้หญิงคนนี้วางแผนจะทำอะไรกันแน่ ทำไมต้องช่วยเหลือตนเอง

ผู้หญิงสองคนต่างฝ่ายต่างก็มีความคิดแตกต่างกัน อ้าวเสว่ยิ้มพลางหมุนตัวกลับมากุมมือของเธอ น้ำเสียงก็อ่อนโยนลง “ขอบใจเธอด้วยนะ ถ้าฉันได้เข้าตระกูลเย่จริงจะต้องตอบแทนเธอแน่นอน”

“ฉันอยากช่วยคุณด้วยความบริสุทธิ์ใจค่ะ” ซางหัวสีหน้าจริงใจ “ฉันขึ้นไปเรียกคุณชายที่ชั้นบนนะคะ” อ้าวเสว่พยักหน้า เธอยิ้มพลางออกจากห้องน้ำ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน

เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้นั่งลงพูดคุยกับเย่ชูหวินอย่างจริงจังนานแล้ว ไม่มีใครสนใจอ้าวเสว่ที่นั่งรออยู่ชั้นล่างไปชั่วขณะ ทันใดนั้นประตูกระจกของชั้นดาดฟ้าก็ถูกเคาะ เย่เนี่ยนโม่เงยหน้าขึ้นอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

“คุณชายคะ คุณอ้าวเสว่ให้ฉันขึ้นมาเรียกคุณชายให้ได้ค่ะ” เธอก้มหน้า ในเวลานี้เธอที่หน้าตาค่อนข้างดียิ่งรู้สึกอับจนหนทางอย่างเห็นได้ชัด

เย่เนี่ยนโม่เหลือบมองเธอ จำได้ว่าเธอเป็นหนึ่งในคนรับใช้ที่แม่สั่งให้คอยดูแลอ้าวเสว่ เขาลุกขึ้นตบไหล่เย่ชูฉิง แล้วจึงเดินไปข้างหน้า

“เธอเป็นคนรับใช้ของตระกูลเย่ ไม่ใช่คนรับใช้หล่อน” ตอนที่เดินผ่านเธอ เย่เนี่ยนโม่พูดเบาๆ แล้วก็ตรงลงไปชั้นล่าง

ซางหัวก้มหน้าอยู่ จนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคู่สวยนั้นมีความไม่ยอมแพ้อยู่รางๆ เธอคิดว่าตัวเองก็หน้าตาไม่เลว ผิวพรรณก็ขาว ตาโตมีเสน่ห์หลายคนต่างก็เคยชื่นชมตนเอง แต่เย่เนี่ยนโม่ทำไมไม่เคยชายตามองตนเองบ้างเลย!

เธอไม่ยอมแพ้ อาศัยจังหวะที่คุณท่านคุณนายไม่อยู่ เธอต้องเป็นฝ่ายรุกจู่โจมให้ได้ ขอแค่เธอตั้งท้องลูกของคุณชายเหมือนกับคุณอ้าวเสว่ ถึงเวลาเธอก็จะได้เข้ามาอยู่ในตระกูลมหาเศรษฐีกับเขาบ้าง

แม้ว่าความคิดจะบ้าคลั่ง แต่เมื่อหมุนตัวมาเธอก็ยังเป็นสาวใช้ของตระกูลเย่ที่ไม่มีปากมีเสียง มักจะถูกคนรังแกได้ง่ายๆคนนั้น

ซางหัวลงมาชั้นล่าง สายตาไม่พอใจของพ่อบ้านมองมาทันที เธอตกใจ รีบก้มหน้าก้มตาถอยไปด้านข้าง แอบเหลือบมองไปยังคุณชาย

เย่เนี่ยนโม่นั่งลงบนโซฟา สีหน้าเรียบเฉย อ้าวเสว่แบกท้องโตด้วยใบหน้าน่าสงสาร “ฉันรู้ว่าฉันผิดแล้ว ฉันอยากจะมาขอโทษน้าเซี่ยด้วยตัวเอง”

“เธอกลับไปเถอะ” เย่เนี่ยนโม่มองท้องที่นูนขึ้นมาของเธอ แต่ก็ยังพูดอย่างไม่เกรงใจ

อ้าวเสว่ถอยหลังเล็กน้อย น้ำตาไหลออกมา “ฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ ฉันผิดที่หลอกคุณ ฉันควรได้รับโทษในสิ่งที่ฉันทำ แต่ลูกไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนะคะ”

เย่ชูฉิงทนดูไม่ไหว อยากจะพูดอะไรบางอย่าง พ่อบ้านเดินมาข้างหน้าอย่างเงียบๆ “คุณหนู ดูเหมือนเมื่อครู่คุณไห่กำลังตามหาคุณหนูอยู่นะครับ”

อ้าวเสว่สิ้นหวังแล้ว เธอรู้ว่าในบ้านนี้ไม่มีใครช่วยเธอแล้ว เธอพยักหน้าเดินออกจากบ้านตระกูลเย่อย่างเหนื่อยล้าอ่อนแรง

หลังจากอ้าวเสว่ออกจากบ้านตระกูลเย่แล้ว ความเศร้าเสียใจบนใบหน้าก็จางหายไป เป็นความตื่นตระหนกมาแทนที่ เย่เนี่ยนโม่ดูท่าจะใจแข็งไม่ต้องการตนเองแล้ว เช่นนั้นตนเองจะทำอย่างไรดี

ความคิดในหัวสมองเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ไปหาติงยียีกลายเป็นทางออกสุดท้าย

บ้านตระกูลเย่ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเย่เนี่ยนโม่ก็ดังขึ้น ข้อความในมือถือทำให้สีหน้าเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก “ฉันรู้ว่าทั้งหมดเป็นความผิดฉัน ตอนนี้ฉันจะไปขอโทษติงยียี!” เย่ชูฉิงมองพี่ชายที่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน กำลังจะเอ่ยถาม พี่ชายก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ติงยียีกำลังคุยโทรศัพท์กับชิวไป๋ “ฉันอยากไปเรียนออกแบบเครื่องประดับใหม่อีกครั้ง”

“เธอบ้าไปแล้วเหรอ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เธอจะมีชื่อเสียงอย่างในตอนนี้ รายได้ก็มั่นคงแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ศิลปินหลายคนใฝ่ฝันแต่ก็ทำไม่ได้ ตอนนี้เธอมาบอกกับฉันว่าจะไปเรียนออกแบบเครื่องประดับ”

ชิวไป๋เสียงสูงขึ้น ท่าทางไม่สบอารมณ์ที่เธอทำตัวไม่ได้เป็นอย่างที่ตัวเองหวัง ติงยียีกำลังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงกริ่งประตูดังขึ้น เธอรีบพูดกับชิวไป๋อีกสองสามประโยค แล้วก็วางสาย

แพนด้าเดินเล่นอยู่ที่หน้าประตูนานแล้ว หลังจากคืนวันนั้นที่เย่เนี่ยนโม่จากไป ไม่นานแพนด้าก็ถูกคนส่งกลับมา ได้รับการดูแลเลี้ยงดูอย่างดีจนขนเงาวับ