บทที่ 1573 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1413

“คุณผู้หญิง ซื้อหน้ากากสักอันสิครับ” พ่อค้าร้านค้าแผงลอยข้างถนนเรียกติงยียี

ติงยียีเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าคนบนถนนมากมายต่างใส่หน้ากากกัน ในมือยังถือดอกกุหลาบหนึ่งดอก เจ้าของแผงยิ้มเล็กน้อย “พอเห็นก็ดูออกว่าคุณมาจากต่างถิ่น คนเมืองตงฟังมีตำนานเล่ากันว่า เมื่อก่อนเทพธิดาผู้ปกป้องตาน้ำลงมาที่เมืองตงฟัง จากนั้นก็รักกับพ่อหนุ่มคนหนึ่งที่นี่ เพราะว่านางฟ้าไม่สามารถเผชิญหน้ากับมนุษย์โลกได้ ดังนั้นนางฟ้าจึงต้องใส่หน้ากากมาพบกับมนุษย์เป็นการส่วนตัว”

“แล้วยังไงต่อคะ พวกเขาได้อยู่ด้วยกันหรือเปล่า”ติงยียีถามด้วยความสนใจ

พ่อค้าส่ายหน้า “นางฟ้าบอกกับชายหนุ่มว่าไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามเปิดหน้ากากของเธอออก แต่ว่าเพื่อนของชายหนุ่มหัวเราะเยาะเขาอยู่ตลอด คิดว่าคนรักของเขานั้นหน้าตาอัปลักษณ์น่าเกลียดจึงไม่ยอมเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง ชายหนุ่มทนไม่ไหว สุดท้ายคืนวันหนึ่งเขาก็เปิดหน้ากากนางฟ้าออกในขณะที่เธอหลับสนิท

นางฟ้าจึงจำต้องจากไป หลังจากที่นางฟ้าจากไปแล้วทุกปีในเวลานี้ ชายหนุ่มก็จะถือดอกกุหลาบหนึ่งดอกเดินอยู่บนถนน ราวกับจะให้นางฟ้าที่อยู่บนสวรรค์มองเห็นความสำนึกผิดของตนเอง”

มีนักท่องเที่ยวที่อยู่ริมถนนฟังอย่างสนอกสนใจอยู่สองสามคน ในมือของติงยียีมีหน้ากากรูปแมวถูกยัดใส่ไว้ในมือหนึ่งอัน พ่อค้ามองเธอพลางยิ้ม ติงยียีเพิ่งจะจ่ายเงินเสร็จ จู่ๆแพนด้าที่เดิมอยู่ข้างๆอย่างเรียบร้อยเชื่อฟังก็เห่าขึ้นมา พอก้าวขาได้ก็วิ่งไล่ไปอีกทางของด้านหนึ่ง

“แพนด้า!” ติงยียีรีบเรียกเสียงดังด้วยความร้อนใจ แต่แพนด้าวิ่งห่างออกไปสองเมตรแล้ว มันหันหน้ากลับมามองติงยียีอย่างลังเล จากนั้นก็หันหน้ากลับไปวิ่งไล่ต่อไปอีก

คนบนถนนค่อยๆหลีกทางให้เจ้าทิเบตันมาสทิฟที่ใหญ่โตตัวนี้ ติงยียีจับหน้ากากวิ่งตามไปด้วยอาการเหนื่อยหอบ ในที่สุดก็เจอมันอยู่ที่ซอยเล็กๆซอยหนึ่ง มันกำลังแยกเขี้ยวยิงฟันให้กับซอยมืดเล็กๆ

“แพนด้า!” ติงยียีหอบหายใจพลางวิ่งไป มองไปตามสายตาของมันที่มองเข้าไปในซอย ในซอยมีชายแปลกหน้ายืนอยู่หนึ่งคน ชายหนุ่มดูเหมือนจะถูกแพนด้าไล่จนไม่มีทางไปแล้ว ได้แต่ยืนอยู่ที่มุมกำแพง

ติงยียีมองไปตามทางในซอย แน่ใจว่าตนเองไม่รู้จักเขา รีบขอโทษว่า “ขอโทษด้วยนะคะ ที่หมาของฉันสร้างความลำบากให้คุณ”

แพนด้าที่อยู่ข้างๆเห่าขึ้นมา กัดชายเสื้อเธอเบาๆ ติงยียีไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร แต่ก็โกรธเล็กน้อย “ถ้าทำแบบนี้อีกต่อไปฉันจะไม่พาแกออกมาเที่ยวแล้วนะ!”

แพนด้าก้มหน้าร้องครางหงิงๆ ชายหนุ่มเดินออกมาจากซอยอย่างระมัดระวัง มองอย่างครุ่นคิดแล้วจึงจากไป แพนด้าก้มหน้าอย่างไม่เต็มใจ กรงเล็บครูดกับพื้น

ติงยียีหอบหายใจ หยิบหน้ากากมาพัด แล้วใส่หน้ากากเข้าไปเลย “ไปเถอะ พวกเราไปเที่ยวเล่นกัน!”

คนหนึ่งคนสุนัขหนึ่งตัวกลับมาเดินบนถนนใหม่อีกครั้ง เพราะสาเหตุทางด้านเวลา คนที่สวมใส่หน้ากากแต่ละแบบแต่ละลายมีมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเวลาเป็นเหตุ พวกผู้ชายไม่เพียงแค่สวมหน้ากาก ในมือยังถือดอกไม้หนึ่งดอก เมื่อพบผู้หญิงที่ตนเองชอบก็จะส่งดอกไม้ให้เธอ

ติงยียีมองดูด้วยความสนใจ เธอยืนอยู่ด้านหน้าของแผงขายลูกชิ้นปลาหมึก คนหนึ่งคนกับสุนัขหนึ่งตัวที่กำลังคาบทาโกะยากิหนึ่งลูก ทันใดนั้นก็มีดอกกุหลาบสีสดยื่นมาจากข้างๆ เธอหันไปมองด้วยใบหน้าที่เลอะน้ำจิ้ม มองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังมองตนเองอยู่อย่างอึ้งๆเล็กน้อย

ชายหนุ่มสวมหน้ากากรูปสุนัขหนึ่งอัน ร่างที่สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบเซนติเมตร ยืนหันหลังให้กับแสงไฟ แสงไฟลากเงาของเขาให้ยาวมาก บางครั้งลมก็พัดผมหน้าม้าที่ปกอยู่บนหน้ากากของเขาขึ้นมา

ชายหนุ่มยืนอยู่เงียบๆ สายตาที่ทะลุผ่านหน้ากากออกมาลึกล้ำน่าหลงใหล ติงยียีสบตาเขาเพียงครั้งเดียวก็รีบเบนสายตาไปทางอื่น

จู่ๆแพนด้าก็สงบนิ่งลง นอนหมอบเชื่องๆอยู่ข้างติงยียีไม่เห่าไม่ซน ติงยียีเหล่มองชายหนุ่มแวบหนึ่ง แทบจะไม่มีคนแปลกหน้าคนไหนที่แพนด้ายอมให้เข้าใกล้ได้เลย

“พ่อหนุ่มหล่อ จะยอมมอบดอกกุหลาบในมือคุณให้ฉันได้มั้ยคะ” เสียงใสที่ดังมาจากด้านข้างของทั้งสองคน หญิงสาวร่างสูงสวมหน้ากากแบบครึ่งหน้า ตาโตเป็นประกาย มองดูชายร่างกำยำสวมหน้ากากสุนัข ในมือเธอกำดอกกุหลาบช่อใหญ่เอาไว้

พอสิ้นเสียง แพนด้าก็สะบัดตัวลุกขึ้น สายตาเยือกเย็นจ้องไปที่ผู้หญิงตรงหน้า หญิงสาวตกใจจนกรีดร้องพลางวิ่งหนีไป แม้แต่ดอกไม้ก็ไม่สนใจแล้ว

ติงยียีได้กลิ่นหอมอ่อนของดอกกุหลาบที่ปลายจมูก รับมาด้วยความเกรงใจ พูดเบาๆว่า“ขอบคุณค่ะ!”

แม้เธอจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา แต่ก็สัมผัสได้ว่าผู้ชายที่อยู่ข้างๆน่าจะกำลังยิ้ม ทั้งสองคนเดินตามกันมาหน้าคนหลังคน ชายผู้นั้นยืนอยู่ด้านหลังไหล่ของเธอไปทางซ้ายเล็กน้อย ช่วยบังเธอจากฝูงชนที่ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ทำไมเขาไม่พูดอะไรเลย ในใจติงยียีคิดอย่างแปลกใจ ตอนแรกคิดจะบอกลากับอีกฝ่ายแล้ว แต่ทำไมคำว่าลาก่อนจึงพูดไม่ออก ผู้ชายคนนี้มีกลิ่นไออะไรบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจ

คนยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ ตรงหน้าติงยียีมีวัยรุ่นคนหนึ่งพรวดพราดเข้ามา เขาเอาดอกไม้ในมือส่งให้ติงยียี เขาไม่ได้สวมหน้ากาก ดังนั้นติงยียีจึงมองเห็นเขาได้อย่างชัดเจน คนนี่น่าจะเป็นนักศึกษา หน้าหล่อทีเดียว ตัวเขาก็สูงมาก ย้อมผมสีน้ำตาล ต่างหูซ้ายของเขามีแสงแวบวับ เวลาที่เขายิ้มมีลักยิ้มลึกๆอยู่ที่แก้มซ้ายของเขา เขามองสำรวจติงยียี พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมคิดว่าคุณต้องเป็นสาวสวยคนหนึ่งแน่นอน”

ติงยียีอึ้ง ชี้มาที่หน้ากากที่เผยให้เห็นเพียงแค่ดวงตา“แค่นี่ก็มองออกเลยเหรอ”

“ดวงตาไม่สามารถโกหกได้” เด็กหนุ่มหัวเราะร่าพูดว่า เอาดอกไม้ในมือยื่นไปข้างหน้าอีกครั้ง “รีบรับไปสิครับ เพื่อนผมกำลังมองอยู่นะครับ!”

ติงยียีกำลังจะยื่นมือไป ทันใดนั้นแพนด้าที่อยู่ข้างๆสะบัดตัวลุกขึ้นแล้วคาบดอกกุหลาบในมือของเด็กหนุ่มไป ทุกคนตกตะลึง เด็กหนุ่มมองผู้ชายที่อยู่ด้านหลังติงยียีอย่างเงียบๆอย่างไม่ยอมแพ้