บทที่ 1574 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1414

คนหนึ่งคนกับสุนัขหนึ่งตัวเผชิญหน้ากันอย่างเงียบๆ พักใหญ่ภายในระเบียงทางเดินมีเสียงเห่าดังสะเทือนฟ้าสะเทือนดินดังขึ้น “ฉันกลัวหมาค่ะ!”

ภายในห้อง ติงยียียืนอยู่ข้างๆอย่างเขินๆ “ขอโทษจริงๆนะคะ แพนด้าเชื่องมาก ไม่กัดคนค่ะ!”

พนักงานต้อนรับสาวมองดูเจ้าทิเบตันมาสทิฟที่เกือบจะสูงเท่าต้นขาของเธอแล้วฝืนยิ้มเจื่อนๆ เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ทิ้งน้ำหนักสลับไปมาระหว่างขาสองข้างที่อ่อนแรงด้วยความตกใจ “ไม่เป็นไรค่ะ นี่คือการบริการอาหารเช้าที่พวกเรามอบให้กับผู้ที่ได้รับรางวัลค่ะ คุณต้องรับประทานให้ได้เลยนะคะ”

หลังจากที่พนักงานต้อนรับเดินจากไปแล้ว ติงยียีก็เปิดถาดอาหารออก แปลกใจที่พบว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นอาหารที่ตนเองชอบ โจ๊กทะเลที่เคี่ยวจนเหนียวชามเล็กๆ อาหารว่างที่รสชาติอร่อยถูกปากจานหนึ่ง

ติงยียีกินอย่างมีความสุข พักใหญ่จึงพบว่าประตูไม่ได้ปิด เธอลุกขึ้นเดินไปที่ประตู จึงสังเกตเห็นว่าประตูห้องข้างๆเปิดอยู่ พนักงานทำความสะอาดกำลังเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่

เธอเหลือบมอง รู้สึกว่าหน้ากากรูปสุนัขในมือของพนักงานทำความสะอาดนั้นคุ้นตาอยู่บ้าง หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาทันที ตอนนี้แววตาลึกล้ำของผู้ชายคนเมื่อคืนได้ผุดขึ้นมาในหัว

เธอกำลังคิดจะเดินเข้าไปถามให้รู้เรื่อง เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นภายในห้องกลับทำให้เธอต้องหันกลับไปที่ห้อง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอตกใจเล็กน้อย รับสายด้วยความดีใจ “ชูหวินเหรอ”

“คุณหนีไปไหนมา ยังปลอดภัยดีนะ?” น้ำเสียงของเย่ชูหวินเผยให้เห็นความวิตกกังวลอย่างชัดเจน และยังสั่นเล็กน้อย ติงยียีเปิดโทรทัศน์ไปด้วย พลางตอบว่า “ฉันสบายดี คุณเป็นอะไรไป ฉันได้ยินเสียงคุณฟังดูผิดปกติ”

ในโทรทัศน์กำลังมีการนำเสนอข่าว ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนยอดอาคารสูง ลมพัดผมยาวของเธอม้วนขึ้นมา ทำให้มองเห็นสีหน้าเธอได้ไม่ชัด เธอนั่งตัวสั่นระริก ปล่อยให้คนที่เดินไปเดินมาอยู่ชั้นล่างส่งเสียงด้วยความแตกตื่น

ติงยียีมองสิ่งปลูกสร้างนั้นอย่างจริงจัง ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่านี่เหมือนกับอาคารพานิชย์ขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างๆโรงแรมที่ตัวเองพักอยู่ตอนนี้ เสียงถอนหายใจยาวของเย่ชูหวินในโทรศัพท์มือถือเหมือนกับเสียงรีดน้ำออก น้ำเสียงยังแฝงด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “ไม่มีอะไร ผมก็แค่ถามดูเท่านั้น เที่ยวให้สนุกนะ!”

โทรศัพท์มือถือถูกวางสายไปโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้าใดๆเลย ติงยียีมองโทรศัพท์อย่างแปลกประหลาดใจ ในใจก็คาดเดาไม่ถูกว่าทำไมจู่ๆเย่ชูหวินถึงได้สูญเสียการควบคุมทางอารมณ์ได้

เสียงกรีดร้องของผู้คนดังมาจากในโทรทัศน์ ในที่สุดเด็กผู้หญิงที่สวมชุดสีขาวก็เลือกที่จะกระโดดลงมาจากยอดตึกสูง14ชั้น ร่างของเธอเบาราวกับกระดาษหนึ่งแผ่น ที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ ติงยียีปิดโทรทัศน์อย่างทนไม่ไหว

เย่ชูหวินนั่งดูโทรทัศน์อย่างเงียบๆอยู่บนพื้นในห้อง เด็กผู้หญิงร่วงตกลงบนพื้น เลือดสดๆสีแดงทะลักออกมา เสียงกรีดร้องดังระงมอยู่โดยรอบ เขากุมหัวใจของตนเองเอาไว้

วินาทีที่เขามองเห็นข่าวในโทรทัศน์ เขาเกือบจะคิดว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นคือติงยียี เขากลัวมาก กลัวว่าติงยียีจะก้าวผ่านอุปสรรคนี้ไปไม่ได้ กลัวว่าเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่บนยอดตึกคนนั้นจะเป็นเธอจริงๆ

เขารีบโทรศัพท์หาเธอเพื่อดูว่าเธอปลอดภัยดีหรือไม่ เสียงสายไม่ว่างที่ดังมาจากในโทรศัพท์ทุกครั้งทำให้เขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เขาต้องยอมรับว่า เขารักติงยียีมาก จนไม่อาจถอนตัวได้

โทรศัพท์ของเย่ชูหวินในตอนเช้าทำให้ติงยียีตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอเดินไปตามตรอกซอกซอยของเมืองตงเจียงอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งถึงช่วงพระอาทิตย์ตกดิน แพนด้าเดินตามเธออยู่ข้างๆด้วยท่าทางกระสับกระส่าย

ความมืดมิดของเมืองตงเจียงปกคลุมไปด้วยสีสันแห่งสถานบันเทิง ในฐานะที่เป็นเมืองท่องเที่ยว วัฒนธรรมเรื่องไนต์คลับของที่นี่ก็มีเอกลักษณ์อย่างเห็นได้ชัดมาก ติงยียีกระชับผ้าพันคอให้แน่น มองดูหญิงสาวที่สวมเสื้อผ้าบางๆ แต่งหน้าจัดเดินด้วยรองเท้าส้นสูงแล้วเข้าไปในไนต์คลับแต่ละร้าน

จู่ๆเธอก็อยากจะดื่มให้เมา เพียงแค่เมาก็ไม่ต้องคิดว่าเรื่องต่อไปเธอกับเย่เนี่ยนโม่จะทำอย่างไรดี เรื่องที่จะทำอย่างไรกับอ้าวเสว่ แล้วจะทำอย่างไรกับลูกในท้องของอ้าวเสว่ดี

ไม่รู้อะไรดลจิตดลใจ เธอก้าวเท้าเดินไปทางไนต์คลับ แพนด้าเดินตามเธออย่างว่านอนสอนง่าย พอเดินเข้าไนต์คลับ เธอก็ตกใจกับเสียงดังจนหูแทบดับจากด้านในจนต้องถอยออกมาสองสามก้าว

ตรงผนัง มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจูบผู้หญิงอย่างดูดดื่มไม่อยากพรากออกจากกัน ภายใต้แสงไฟสลัวดูยิ่งอ่อนไหวและเย้ายวนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ติงยียีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เดินเข้าไป เธอต้องการปลดปล่อยอย่างมาก

ภายในไนท์คลับผู้คนขยับไปมาอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับเสียงเพลงต่างก็หมกมุ่นอยู่กับความคิดของตนเอง ต่อให้มองเห็นหญิงสาวที่พาทิเบตันมาสทิฟมาด้วยก็แค่มองอย่างแปลกใจแวบหนึ่งเท่านั้น จากนั้นก็จะจมดิ่งอยู่ในเสียงเพลงที่บ้าคลั่งอีกครั้ง

ติงยียีดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ บาร์เทนเดอร์มองเห็นเธอก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “มาครั้งแรกเหรอครับ”

ติงยียียิ้มแต่ไม่ตอบ จากนั้นก็มีแก้วของเหลวสีฟ้าวางลงบนโต๊ะ เธอเงยหน้า บาร์เทนเดอร์ชี้ไปไม่ไกลจากตรงนั้นนักแล้วพูดว่า “คุณผู้ชายท่านนั้นที่อยู่ทางด้านนั้นขอเลี้ยงเครื่องดื่มคุณหนึ่งแก้วครับ”

ติงยียีหันไป ภายใต้แสงไฟที่มืดสลัว ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอย่างเกียจคร้าน เห็นเธอมองเขา เขาก็ยกแก้วขึ้นมาทางเธอ จากนั้นก็ดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว

“เขาเนี่ยเป็นเพลบอยที่โด่งดังของที่นี่เลยนะครับ ดูท่าเขาจะสนใจคุณ” บาร์เทนเดอร์

เช็ดแก้วเหล้าไปพลางพูดกับเธอพลาง ติงยียีหมุนตัวไป ล้วงเงินหนึ่งร้อยออกมาจากกระเป๋า “เอาเหล้าชนิดเดียวกันส่งไปที่โต๊ะเขาหนึ่งแก้วนะคะ”

บาร์เทนเดอร์มองเธออย่างมีเลศนัย ผสมเหล้าเสร็จแล้วก็ส่งออกไป ไม่นาน ก็มีเสียงเกียจคร้านดังมาจากด้านข้างของติงยียี “ผมนั่งตรงนี้ได้หรือเปล่าครับ”

กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายบนตัวเขาทำให้ติงยียีขมวดคิ้วอย่างทนไม่ไหว “ถ้าคุณนั่งได้นะคะ”

แพนด้าที่หมอบอยู่ข้างๆจ้องมองเขาอย่างดุร้าย ติงยียีคิดว่าไม่ต้องรอให้เขานั่งลงแพนด้าก็คงจะแทบบ้าคลั่งแล้ว แกล้งให้เขาตกใจกลัวหน่อยก็ดี คิดไม่ถึงเลยว่ารอจนชายหนุ่มนั่งลงแล้ว แพนด้าก็ยังไม่มีท่าทีอะไรเลยสักนิดเดียว

มองออกถึงความสงสัยของติงยียี ชายหนุ่มยิ้มพลางหยิบถุงเครื่องหอมออกมา “เห็นแล้วหรือยังครับ ทิเบตันมาสทิฟฟ์ไม่สามารถต่อต้านกลิ่นนี้ได้เลย ที่บ้านผมเองก็เลี้ยงไว้สองตัว ต่างก็เป็นฝีมือผมที่ไปจับตัวกลับมาจากประเทศมองโกเลียด้วยตัวเอง แต่ว่าไม่ดีเท่าหมาตัวนี้ของคุณ คุณจะยอมขายมันให้ผมมั้ยครับ”